ஷீலா தமிழ்ச்செல்வி

விசைச்சுருள்

2011-02-25T04:07:00.000-08:00

கனவுகளின் நிர்தாட்சண்யமான பள்ளத்தாக்குள்
மரப்பாச்சி பொம்மையைத் தேடி
விழுந்துவிட்ட சிறுமியின் கனவு
மரப்பாச்சி பொம்மை
கருங்காலி
பொம்மை மரப்பாச்சி
கண்ணி வெடியின் லாவண்யம் சொட்டும்
பொம்மையில் இருக்கக்கூடும்
எழுப்பப்படாத கடவுளர்களின்
லிங்க நிதம்ப சூத்திரங்கள் குறித்த
பள்ளத்தாக்கின் ஒரே நிர்தாட்சண்யமான உங்கள் கனவும்
சிறுமியும் நீங்களும் கனவும்
கனவும் மரப்பாச்சியும் சிறுமியும்
நீங்களும் கனவும் மரப்பாச்சியும்
வேறுவேறல்ல என்றும் நீங்கள் இதை வாசிக்கலாம்.

இங்கே ஒரு காதல் கதை 7 - 11

2010-12-29T05:06:00.000-08:00

2009ன் இறுதி மாதங்களில் ஒன்று

நீண்ட ஐந்து வருடங்களுக்குப் பிறகு நெருங்கிய கல்லூரி நண்பனை சென்னையின் புகழ்பெற்ற சனநெருக்கடி தெருவில் யதார்த்தமாய் சந்தித்தேன். பரஸ்பர விசாரிப்புகளுக்குப் பிறகு ‘ஷீ இஸ் மை வொய்ஃப்’ என குழந்தையுடன் வந்து கொண்டிருந்த பெண்ணைக் காட்டி அறிமுகப்படுத்தினான். ‘வணக்கங்க’ ‘வணக்கம்’. திரும்பி நண்பனைப் பார்த்தேன். ‘ரொம்ப டஸ்டா இருக்கு மாப்ள இந்த தெரு’ என்று கண்களில் தூசு விழுந்த பாவனைகளுடன் திரும்பிக்கொண்டான். கல்லூரி காலத்தில் இருவரும் பகிர்ந்துகொண்ட நேவி கட்டின் சாம்பல் இங்கு வந்திருக்க நியாயமில்லை. ‘ஈவ்னிங் மீட் பண்ணுறோம் மாப்ள’ என்றவாறு எண்களைப் பரிமாறிக்கொண்டோம். ‘அண்ணா, வீட்டுக்கு வாங்கண்ணா” வெள்ளந்தியாய் சிரித்தது அந்தப் பெண். ‘ கண்டிப்பா வர்றேம்மா, இப்போ கொஞ்சம் வேலை இருக்கு.’

மாலை. நான்கு ரவுண்ட் மார்ஃபியஸும் சில சிகரெட்டுகளும் கரைந்து மதுக்கூடத்தின் கூரை வழியே கசிந்துகொண்டிருக்கும் மெல்லிய இசையை உணரத்துவங்கிய நேரம். வந்ததில் இருந்து நிலவிய மெளனத்தை நொறுக்கி உடைந்து மெலிதாய் அழத்துவங்கினான்.

‘மச்சி, என் மேல தப்பு இல்லடா’

‘ங்கோத்தா... முதல்ல இப்டி ஸ்கூல் பையனாட்டம் பேசுறத விட்று. எம்மேல தப்பில்ல. அவதான் காரணம்னு எஸ்கேப் ஆகி ஓடுறத நிறுத்து.’

‘உண்மையிலயே மச்சி. எம்மேல...’

‘கேனக்..., நிறுத்துடா. அவ உன்னை எவ்வளோ லவ் பண்ணானு எனக்குத் தெரியும்’

‘நானுந்தான் பண்ணேன்’

‘அப்புறம் என்ன மயித்துக்கு இன்னொரு பொண்ண...நல்லா வாயில வருது. பாவம்டா அந்தப் பொண்ணு. அப்பாவியா இருக்குடா. அட்லீஸ்ட் அவகிட்டயாது புருஷனுக்கான அன்போட இரு’

‘அப்படிதான் மச்சி இருக்கேன். இன்னொரு லார்ஜ் சொல்லு’

‘தாங்குவியா?’

‘யேய் மயிரு, பரங்கிப்பேட்டைல ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து ஒரு ஃபுல்லை முடிச்சுட்டு நைட்டெல்லாம் சரக்கு தேடி அலைஞ்சதை மறந்திட்டியா?’

‘நான் ஒன்னும் பழச மறக்கிறவன் இல்ல’

‘ இங்க பார்றா. டபுள் மீனிங்ல பேசுறாராம். டேய் பாடு..டேய் இங்க பாரு, நான் ஒன்னும் அவள வேணான்னு சொல்லல. த்தா, அவதான் எதுவுமே வேணாம்னு சொன்னா.’

‘எப்போ?’

‘நீ ஃபாரின் போய்ட்ட. எங்க யாரையும் ஒரு மயிருக்கு மதிச்சுக் கூட போன் பண்ணல. என்ன நடந்துச்சுன்னு எதுவுமே தெரியாம பெரிய புடுங்கியாட்டம் அவளுக்கு வக்காலத்து வாங்கிக்கிட்டு என்னப் புடிச்சு காய்ச்சுற?’

‘சரிடா. என்ன ஆச்சு? நல்லாதான இருந்தீங்க’

‘தெர்லடா. திடீர்னு ஒரு நாள் வீட்ல கூப்பிடுறாங்கன்னு ஊருக்குப் போயிட்டு வந்தா. டிபார்ட்மெண்டுக்கு காலையிலயே வரச்சொன்னா. போனேன். இது சரியா வராது. வேணாம். விட்ரலாம்னு சொன்னா. செம கடுப்பாயிட்டேன். வாக்குவாதம் முத்திடுச்சு. இனிமேல் என்கிட்ட வரம்பு மீறிப் பேசுனா ஈவ்டீசிங் கம்ப்ளைண்ட் கொடுத்துருவேன்னு சொல்லிட்டு எந்திரிச்சுப் போயிட்டே இருந்தா மச்சி..!’

‘ம்,ம். அப்புறம் என்ன ஆச்சு?’

‘அத்துக்குச்சு. நானும் எவ்வளவோ ட்ரை பண்ணினேன். ஒன்னும் சரியா வரலை. ப்ராஜக்ட் முடிச்ச அடுத்த மாசமே நல்ல வெயிட்டான பார்ட்டி ஒருத்தனை கல்யாணம் பண்னிக்கிட்டு செட்டில் ஆயிட்டா.’

‘ஓஹ்’

‘மாப்ள, ..த்தா அவளுக்காக நான் M.Tech சீட்டை வேணாம்னு சொன்னவன்டா’

‘சரி மாப்ள. ஃப்ரீயா விடு. அதான் நீயும் குடும்பம், குழந்தைனு செட்டில் ஆகிட்டல்ல.
ஓநாயா இருந்து பார்த்தாத்தான் குழந்தையை சாப்பிட்டதுக்கான தர்க்க நியாயங்கள் புரியும்’

‘திரும்ப அவளுக்கு சப்போர்ட் பண்றியா?’

‘மாப்ள, என்னோட கோபம் என்னங்குறது உனக்குப் புரியல. எனக்கு நீயும் ஃபிரெண்ட், அவளும் ஃபிரெண்ட். ரெண்டுபேரும் லவ் பண்ணீங்க. சேர்ந்து வாழ்ந்துட்டு இருப்பீங்கன்னு இவ்வளவு நாள் நம்பிட்டுருந்தேன். “அப்படிலாம் எதிர்பார்க்காத ராசா”னு வாழ்க்கை பொட்டுல அடிச்சுப் புரிய வச்சுருக்கு. ஒன்ஸ் அகைய்ன் ஐ காட் தி ஃப்ரூஃப். நிரந்தரமானது, புனிதமானதுனுலாம் ஒரு மயிரும் கிடையாது. வாழ்க்கையோட நடப்பையும், இயல்பையும் சொன்னா அவளுக்கு சப்போர்ட் பண்றதா அர்த்தமில்லை.’

டிசம்பர் இறுதி, 2003 - நண்பனின் டைரியில் இருந்து...

நூறு மீட்டர் தூரத்தில் ஓவியத்தின் அமைதியுடன் தளும்பிக்கொண்டிருக்கும் கடல். பெயர் தெரியாத கண்டம் தாண்டும் பறவைகளின் கலவையான ஒலியில் மிதக்கும் முகத்துவாரத்தின் அருகிலுள்ள ஆலமரத்தடியில் நின்று கொண்டிருக்கிறேன். தூரத்துக் கடலில் புள்ளியாய் நகர்ந்து செல்லும் சில வத்தைகள். என்னைத் தவிர துறை வளாகத்தினுள் யாரும் இல்லை.

பல்கலைகழகத்தேர்வுகள் முடிந்து விடப்பட்டிருக்கும் ஒரு வார விடுமுறையை ஊருக்குப் போகாமல் ‘ப்ராஜக்ட்’ குறித்தான கலந்துரையாடலில் கழிப்பதாய் வகுப்பு தோழர்கள் யாவரும் முடிவு செய்திருந்தோம். என்னால் அதில் முழுமையாகக் கலந்து கொள்ள முடியாது. GATE நுழைவுத் தேர்வு இருக்கிறது. நாளை இரவு சென்னை கிளம்பவேண்டும். அதற்கு முன்னால் இன்றே வந்து சந்திக்கும்படி உன்னிடமிருந்து திருப்பதி கம்பெனிக்கு போன். நான் வந்து ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாயிற்று. இதோ “பறந்து விடுவாளோ!” என எண்ணத் தோன்றும் தேவதையாய், பறக்கும் கூந்தலுடன் கடற்கரை மணலில் பாதங்கள் புதைய புதைய நடந்து வருகிறாய்.

‘சாரிடா குட்டி. லேட் ஆய்டுச்சு’

‘இன்னும் கொஞ்சம் லேட்டா வந்துருந்தேன்னா என்னைச் சுத்தி விழுது விட்ருக்கும்’

‘ஒஹோ, சார் கொஞ்ச நேரம் கூட காத்திருக்கமாட்டீங்களோ?’

‘ரொம்ப சிலிர்த்துக்காதடி, சும்மாதான் சொன்னேன்’

‘அந்த பயம் இருக்கட்டும். நாளைக்குதான சென்னைக்கு?’

‘ஆமா, நாளைக்கு நைட்’

‘தங்குறது கன்ஃபார்மா?’

‘ம், நம்ம சீனியர் நளினி வந்து கூப்பிட்டு போறேன்னு சொல்லிருக்காங்க. ஒன்னும் பிரச்னை இல்ல’

‘அவ வீட்ல தங்குறதோட நிறுத்திக்கோ. அவ கூட சுத்துனதா தெரிஞ்சுச்சு... அறுத்துறுவேன்’

‘ஏய், ஏன்டி அசிங்கமா பேசுற?’

‘ஓ! அவள சொன்னோன்னே சாருக்கு கோபம் வருது? என்ன?’

‘சீ, அப்படிலாம் இல்லை. நீயா ஏன் சும்மா..?’

‘டேய் தெரியும்டா. நீ மெட்ராஸ்ல என்னென்ன ப்ளான் வச்சுருக்கேன்னு.’
‘இப்படி கூப்பிட்டு வச்சு கடுப்படிக்கதான் காலங்காத்தால போன் பண்ணி வரச்சொன்னியா?’
‘ஹேய், சாரிடா குட்டி. சும்மா விளையாட்டுக்கு... வம்பிழுத்தேன்டா. சரி, செலவுக்கு காசு வச்சிருக்கியா?’

‘ 700 ரூபா இருக்கு. போதும்னு நினைக்கிறேன்.’

‘இந்தா. இதையும் வச்சுக்கோ’ என்றவாறு என் கைகளில் 200 ரூபாயைத் திணித்தாய். அது முழுக்க உனது உள்ளங்கை வியர்வையில் நனைந்திருந்தது. சாதாரண பணத்தாளின் மீது கூட உனது பிரத்யேகமான வாசத்தைப் பரிமாற்றம் செய்யும் விரல்கள் நிச்சயம் வரம் பெற்றிருக்கக்கூடும்.

‘இதெல்லாம் வேணான்டி. நீயே வச்சுக்கோ. ஒரு நிமிசம் இரு, முந்தாநேத்து கூட செலவுக்குப் பணம் இல்லைனு சொல்லிட்ருந்த. இப்போ எப்படி?’

‘இல்லடா, அம்மா மெஸ்பில்லுக்கு பணம் அனுப்பிருக்காங்க. அதுலயிருந்துதான் கொடுத்தேன். வார்டன்கிட்ட அடுத்த மாசம் சேர்த்து கட்டுறேன்னு சொல்லிருக்கேன்’

பெண்ணின் சுயநலமில்லாத அன்பு ஒரு ஆணை எப்படி பொறி கலங்கவைத்து பித்தாக்கும் என்பதற்கு அன்று இடம், பொருள், ஏவல் மறந்து உன்னை இழுத்து, திரும்பிப் பார்த்த சில கடற் பறவைகளுக்கு முன்பாக முத்தமிட்டதே சாட்சி.

‘டேய், எக்ஸாம் நல்லாப் பண்ணு. நீ ரெண்டு வருசத்துக்குள்ள M.tech முடிச்சு, காம்பஸ்ல செலக்ட் ஆகணும். நானும் நெக்ஸ்ட் இயர் M.Phil போட்டேன்னா ஒன்றரை வருஷத்தை இழுத்துருவேன். அதுக்கு மேல தாங்காதுடா. ப்ளீஸ், என்னைய கைவிட்றாத. செத்துருவேன். எக்ஸாம் எழுதும் போது என் முகத்தை ஞாபகத்தில வச்சுக்கோ.’

‘ஏய் லூசு ஏன்டி இப்படிலாம் பேசுற. கண்டிப்பா ரெண்டு வருசத்துல நம்ம கல்யாணம் நடக்கும். இப்போ அழுகாம சிரிச்சுக்கிட்டே டாட்டா சொல்லு பாப்போம்’

நவம்பர் 2010

நண்பனுடனான சந்திப்புக்கு சுமார் ஓராண்டுக்குப் பிறகு பெங்களூருவின் இதயப்பகுதியில் அமைந்திருக்கும் உணவகம் ஒன்றில் தோழியைப் பார்த்தேன். என்னைக் கடந்து கணவனுடன் கிட்டத்தட்ட ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். பார்த்தாளா இல்லை பார்க்காதது போல் செல்கிறாளா என்கிற சந்தேகத்துடன் திரும்பி பார்த்தபொழுது இரண்டு டேபிள் தள்ளி அமர்ந்திருந்தவள், அந்த கணம் மாத்திரம் கண்களில் ஒரு சிரிப்பை காட்டிவிட்டு சடுதியில் தன்னைப் பூட்டிக்கொண்டுவிட்டாள். அப்போது தோன்றியது, “தேவகுமாரர்களுக்கு மட்டுமில்லை, தேவதைகளுக்கும் ஆயுள் குறைவுதான்.”

செப்டம்பர் 2005, நண்பனின் டைரியில் இருந்து...

பொங்கிப் பரவும் வியர்வை மணத்துடனும், சுமக்கவியலா பாரத்துடனும் ஏதேனும் ரூபாய் நோட்டு உங்கள் பழைய டைரியிலோ, வேண்டுமென்றே சாவி தொலைக்கப்பட்ட மேசை டிராயரினுளோ இருக்குமாயின் நீங்கள் சபிக்கப்பட்டவர்கள். உங்களுக்கு ஒருபோதும் இளைப்பாறுதல் கிடையாது.

நாவலோ நாவல்

2010-12-22T22:15:00.000-08:00

காரைக்குடி புதிய பேருந்து நிலையத்தில், மதுரை செல்லும் பேருந்து நிற்பதற்கான மேடை. மழை தூறிக்கொண்டிருந்த அந்த சோம்பேறியான நண்பகலில் மாடுகள் துள்ளல் நடைபோட்டுக் கொண்டிருந்தன. சென்ற வாரம் உள்துறை அமைச்சர் வந்த போது ஒட்டப்பட்டிருந்த தரமான தாளில் அச்சடிக்கப்பட்ட வரவேற்பு போஸ்டரை ஒரு மாடு நக்கி மேய்ந்துவிட்டு உற்சாகமாக ‘ம்ம்ம்மாஆஆஆ’ சத்தம் எழுப்பியபடி இருந்தது. நல்ல நிறைவான மதிய உணவுக்குப் பின்னர் தூக்கம் தூக்கும் நொடியில் நம்மிடமிருந்து ஆசுவாசமான சாந்திப் பெருமூச்சொன்று வருமே, அதன் ஒத்ததிர்வு. காஷ்மீர் கலவரம்- நக்சல் போராளிகள், என்று உரலுக்கும் உலக்கைக்கும் இடையில் தலையைக் கொடுத்து மாட்டிக்கொண்டிருக்கும் அமைச்சருக்கு தான் ஒரு கால்நடைக்காவது உதவியாய் இருப்பது தெரிந்தால் உணவளித்த திருப்தியும், புண்ணியமும் கிடைக்க எல்லாம் வல்ல அன்னையிடம் பிரார்த்திக்கவும் கூடும்.

கலவையான ஒலிகளோடும், அடித்த ஹாரனில் கலவரமாகி சிதறிய மக்களின் வசைகளோடும் மதுரை செல்லும் சோமு வந்து நின்றது.

‘மைய்ரை’ ‘மைய்ரை’ ‘மைய்ரை’...

முன்னால் நின்ற ஆளில்லாத அரசுப்பேருந்தை எக்கித்தள்ளி முழுமையான ஆக்கிரமிப்பு.

நிற்க... ‘மைய்ரை’ என்பது ‘மதுரை’ என்று வழங்கப்படும் மூவாயிரமாண்டு தொல்நகரின் ‘நடத்துனர் மரூஉ’ என்று அறிக. நடத்துனர்களின் மொழி எப்போதும் அலாதியானது. எப்பேர்ப்பட்ட ஊரின் பெயரும் இவர்களிடம் அதன் அப்ரிவேஷனைக் கண்டடைந்துவிடும். ‘கான்ஸ்டாண்டிநோபிள்’ போன்ற நகரின் பெயர்களும் இவர்களுக்கு விலக்காகாது என்பது என் அனுமானம். சமயங்களில் வில்லங்கங்களும் நிகழ்ந்தேறும். தஞ்சாவூர் - ஏர்வாடி தர்ஹா லைனுக்கு புதிதாய் வந்த நடத்துனர் அனுபவமின்மையாலோ, வாலிப முறுக்கை சிலேடைப் பரப்பில் வெளிப்படுத்தும் முகமாகவோ தர்ஹாவை விடுத்து ஊர்ப்பேரை மட்டும் உரத்து அடுக்குமொழியில் விளிக்க செவிட்டில் விழுந்தது அறை.

சோமுவில் ஏறியாயிற்று. பின் இருக்கை முழுவதும் காலியாய் இருந்தாலும், முதுகெலும்பின் நலன் கருதியும், மழைக்கால தமிழ்நாட்டு சாலைகளில் நம்பிக்கை வைத்தும் நடு இருக்கை ஒன்றைத் தேர்வு செய்தேன். சன்னலோரம்,குழந்தைமையின் விருப்பம். ‘நாம் எந்த இருக்கையில் அமரவேண்டும் என நாமல்ல, நமது நடத்துனரே முடிவு செய்கிறார்’ என்கிற தத்துவ அடிப்படையில், அகவை அறுபது கடந்த பெண்மணிக்காக (கவனிக்கவும், உடன் வந்த பேத்திக்காக அல்ல) இரண்டு இருக்கைகள் முன்னால் இடமாற்றம் செய்யப்பட்டேன். அந்த சன்னலோரத்தின் குழந்தைமை ஏற்கனவே அனுபவப் பாத்தியதையில் இருந்தது. ஒன்றைரை நபர்கள் மட்டுமே அமரக்கூடிய அந்த இருவர் இருக்கையில் கம்பியைப் பிடித்தவாறு ஆள் பாதி கால் மீதியாக அமர்ந்த கணம் ஒரு சபிக்கப்பட்ட சர்க்கஸ் தருணம்.

அருகில் இருந்தவருக்கு சுமார் முப்பந்தைந்து வயது இருக்கலாம். நேர்த்தியாய் உடையணிந்து நெடுநெடுவென்று இருந்தார். பேருந்து கிளம்பியதில் இருந்து என் இடது கையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். உற்றுநோக்குகையில் அவரது மையல் என் கைக்கடிகாரத்தின் மீது என்பது தெளிவாயிற்று. மெல்ல என்னிடம் பேச்சுக்கொடுத்தார். அப்போது கடிகாரத்தில் நேரம் சரியாகவும் எனது நேரம் சரியில்லாமலும் இருந்ததை நான் உணரவில்லை. பயணங்களில் நிறைய சுவாரசியமான மனிதர்களை சந்திக்க முடியுமென்பதால் பதிலுக்கு நானும் திருவாய் மலர்ந்தருளினேன்.

‘வாட்ச் நல்லாயிருக்கு. எங்க வாங்கினீங்க?’
‘சிங்கப்பூர்ல’
‘எவ்வளவு சார்?’
‘ம்ம்ம், சிங்கப்பூர்ல 140 டாலர் வந்துச்சு’
‘ஐ ஆம் ...........’ என்றவாறு தனது கார்டை நீட்டினார்.
‘ஐ ஆம் சந்திரசேகர்’ என்றவாறு கையை நீட்டினேன். என்னிடம் லைசன்ஸ் மட்டுமே இருக்கிறது.
‘ஓக்கே சார், இங்க இந்த வாட்ச் கிடைக்குமா?’
‘இதே பிராண்ட் கிடைக்குமான்னு தெரியல. டைட்டன்ல மெட்டல் சீரிஸ் இருக்கு. இதே டைப் வாட்ச்தான் அதுவும். ட்ரை பண்ணிப் பாருங்க’
‘அப்படியா, என்ன ஒரு ஃபைவ் ஹன்ட்ரட் தெளஸண்ட் இருக்குமா?’

500ஐயும் 1000ஐயும் பெருக்கி மலைத்தவனாக உஷாரானேன். இவருடனான எஞ்சிய பயண நேரத்தை எண்ணி பீதியுற்றவனாக பேச்சை மேலும் வளர்க்க விரும்பாமல், ‘தெரியலை, விசாரிச்சு பாருங்க’ என்றவாறு திரும்பி பேகில் வைத்திருந்த உபபாண்டவம் நாவலை வாசிக்க எடுத்தேன். அடுத்த நாற்பத்தைந்து மணித்துளிகளுக்கான துன்பியல் நிகழ்வுகளுக்கும், ஒரு வாரத்திற்கான மனக்குமைவுக்கும் அந்த நொடியும், செயலுமே ஆதுரமாய் இருந்தது.

மாற்றான் தோட்டத்து மல்லிகைக்கும் மணம் உண்டு என்பது ரசனையாயின் இவர் உரிமையும் உண்டு என்ற கொள்கையாளராய் இருந்தார். கிட்டத்தட்ட என் கையில் இருந்த உபபாண்டவம் பறிக்கப்பட்டது. கையறு நிலையில் பயணத்தின் மன அமைதிக்காக மெளனம் காத்தேன்.

‘நிறைய புக்ஸ் படிப்பீங்களா?’என்றவாறு பதிலுக்குக் காத்திராமல் அந்தப் புத்தகத்தை எடை போடும் தொனியில் உள்ளங்கையில் வைத்துப்பார்த்தார். புத்தகத்தைப் பிரித்து சில பக்கங்களை புரட்டினார். ‘ம்ம்’ என்று ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்து மீண்டும் பக்கங்களைப் புரட்டினார். அவ்வப்போது தேர்ந்த நில அளைவைக்காரனின் முகபாவங்களை வெளியிடவும் தவறவில்லை. உபபாண்டவம் நாவல் குறித்து அவர் எந்த தர அறிக்கையும் வெளியிட்டுவிடக்கூடாது என்ற அச்சத்துடன் குலதெய்வப் பிரார்த்தனையில் இறங்கினேன்.

‘யாரு இந்த ராமகிருஷ்ணன்?’
‘இவரு தமிழில் முக்கியமான எழுத்தாளர்’
‘ஓஹோ, நமக்கு இவரைத் தெரியாதே’ என்றவாறு ‘பேக்ல என்ன? அதுவும் புக்ஸா?’ சனி ஜாதகத்தில் உச்சமாய் இருக்கலாம், நாவில் இருந்தால்... ‘ஆமாம்’ என்றுதான் சொல்லவைக்கும்.
‘எங்க இப்படி கொடுங்க பார்போம்’ இப்போது எஞ்சிய இரண்டு புத்தகங்களும் அவர் கையில். ‘புயலிலே ஒரு தோணி’ - ப.சிங்காரம் ‘நரகத்திலிருந்து ஒரு குரல்’ - சாரு..!

புயலிலே ஒரு தோணியை அவர் புரட்டத்தொடங்குகையில் ஜப்பானிய துருப்புகள் கெர்க் ஸ்ட்ராட் வழியே இந்தோனேஷியாவுக்குள் நுழைந்தபோது ஹாலந்து நாட்டவர் என்ன மனநிலையில் இருந்திருப்பார்கள் என்று ஊகிக்க முடிந்தது. நடுக்கம்! நைசாக ‘ஒரு நிமிஷம்’ என்று சொல்லி சாருவை கவர்ந்தேன். ஏற்கனவே எஸ்.ரா, ப.சிங்காரம் இருவரும் இவரின் தராசில் இடமின்றி நின்று கொண்டிருக்கையில் சாருவையும் அதில் ஏற்ற விருப்பமில்லை.

அட்டையின் தடிமன், அட்டைப்படம், சிங்காரத்தின் வழுக்கை போன்ற சிலபல ஆராய்ச்சிகளுக்குப் பிறகு ஒருவழியாக புத்தகத்தை திரும்ப தந்தார். எனது தலையைச் சுற்றி பறந்து கொண்டிருந்த பறவைகள் கூடடைந்தன. மாசிப்பச்சைக்கு குலதெய்வத்தை தரிசிக்கலாம்.

‘நான் இந்த மாதிரி புக்ஸ்லாம் படிக்கிறதில்லை. பிசினஸ்தான் நமக்கு. அதனால, நெறய தன்னம்பிக்கை புத்தகங்கள், சுயமுன்னேற்ற புக்ஸ் எல்லாம் படிப்பேன். ஒரு லைப்ரரியே வைக்கலாம்...அவ்வளவு புக்ஸ் இருக்கு, ஹா ஹா ஹா’

‘அவ்வளவு புக்ஸ் படிச்சும் தன்னம்பிக்கையோ, முன்னேற்றமோ ஏற்படலீங்களா?’

‘என்ன?’

‘இல்லிங்க, ஏற்பட்டுருந்தா அடுத்த புத்தகம் வாங்கவேண்டிய அவசியம் இருந்திருக்காதே? அதுக்கு சொன்னேன்’.

லேசான முறைப்புடன் அவர் தலைக்கு மேலே சுட்டிக்காட்டி ‘அந்த பேகை எடுங்க, ஒன்னு காட்றேன்’ என்றார். அங்கே இருந்தது ஹெச்.பி லேப்டாப் கேரிங் கேஸ். ‘அந்த கேரிங் கேஸா’ ‘இல்லிங்க, அந்த ப்ளாக் கலர் லெதர் பேக்’. எனது பொறுமையின் நாணயம் உறைகல்லில் ரத்தம் வர தோய்க்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது.

உள்ளேயிருந்து ‘பணம் சம்பாதிப்பது எப்படி?’ போன்ற தலைப்பைச் சூடிய ஒரு தமிழாக்கத்தை எடுத்தார். மடித்து அடையாளம் வைத்திருந்த பக்கத்தைப் பிரித்து ஒரு சொற்பொழிவை நிகழ்த்தினார். அஃது நான் செல்லும் பேருந்தில் பில்கேட்ஸ் ஓட்டுனராகவும், லட்சுமி மிட்டல் நடத்துனராகவும் வந்து கொண்டிருப்பது போன்ற ஜிகினாத்தோற்றங்களை உண்டாக்கிற்று. பிரசங்கம் முடிந்தவுடன் சுவிஷேசக்கூட்டத்தின் பிரச்சாரகர் அனைவரையும் கருணை ததும்பப் பார்ப்பாரே, அப்படி ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு மீண்டும் பேகிற்குள் கையை விட்டார். இம்முறை பில்கேட்ஸின் வங்கிக் கணக்குப் புத்தகம் வந்தாலும் ஆச்சரியப்படக்கூடாது என்கிற உறுதியுடன் இருந்தேன்.

அவர் கையில் இப்போது ‘ப.ச.எ?’ புத்தகத்தின் ஆங்கிலப்பதிப்பு. எனது கண்கள் ஒருமுறை இருண்டு மீண்டன. ‘இது எதுக்கு சார்?’ ‘இல்ல, எனக்கு இங்கிலீஷ் அவ்வளவா தெரியாது. அதனால தமிழ், இங்கிலீஷ் ரெண்டுமே வாங்கிருவேன்.’
‘இங்கிலீஷ் ஒரு மொழிதான சார். உங்களை மாதிரி ஆட்கள் ஈசியா கத்துக்கலாம்’ என்று சொன்னபின்னரே சொல்லியிருக்ககூடாது எனத் தோன்றியது.
‘ஆமா, அதுக்கும் நிறைய புகஸ் வச்சிருக்கேன்... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...’
‘சார், ஒன் செகண்ட். ஏதோ கால் வருது’ என்று தப்பித்து செல்பேசியில் ஆழ்ந்தேன். எப்படிப்பட்ட உரையாடலும் முடிவுக்கு வரவேண்டுமே, வந்தது. உடன் பருந்தெனப் பாய்ந்து பற்றிக்கொண்டார்.

இம்முறை ப்ரம்மாஸ்திரம் ஏவப்பட்டது. ‘நான் புக்ஸ் (புக் அல்ல புக்ஸ்) எழுதிட்ருக்கேன். இன்னும் ஆறு மாசத்துக்குள்ள முடிஞ்சுடும்’
‘ஓ, நைஸ்’
‘ இந்த மாதிரியான பிசினஸ் புக்ஸ்ல இருந்து நிறைய பாய்ண்ட்ஸ் எடுத்து வச்சிருக்கேன். அப்படியே கோர்த்தம்னா ரெண்டு புக் கூடப் போடலாம்.’
‘நல்லாப் போடலாம்’
‘நான் ஆம்வே பிசினஸும் பண்றேன். அது எப்படி பண்றதுன்னா...‘
‘இல்ல சார். வேணாம். நாட் இன்ட்ரஸ்டட்’
‘பரவாயில்ல. ஆமா,சிவகாசில நிறைய பப்ளிஷர்ஸ் இருக்காங்கள்ல?’
‘ஆமா, தெருவுக்குத் தெரு’. பிரிண்டிங் பிரஸ் ஓனருக்கும் பப்ளிஷருக்கும் ஒரே அந்தஸ்தை நல்கும் அவரை எதில் சேர்ப்பது என்றே புரியவில்லை.
‘இப்போ உங்களைப் பார்த்தோன்னே இன்னொண்னும் முடிவு பண்ணிருக்கேன்’
‘என்னன்னு?’
‘இப்போ நீங்க காட்டுன நாவலும் பார்த்தேன். ஒன்னுமே நல்லாயில்லை. பேசாம நானே அந்த மாதிரி நாவல் எழுதலாம்னு ... ... ....’அடுத்தடுத்த வார்த்தைகள் கேட்கவில்லை. உலகமே தட்டாமாலை சுற்றுவது போல இருந்தது. ஒருமையுள் ஆமை போல ஐந்தடக்கல் ஆற்றுவது இனியும் சாத்தியமில்லை எனத்தோன்றியபோது திருப்பத்தூர் பேருந்து நிலையம் வந்துவிட்டது. திரும்பிப் பார்த்தேன். கடைசி இருக்கை காலியாய் இருந்தது. தெறித்து ஓடிப் போய் அமர்ந்துகொண்டேன். வாந்தி எடுப்பதுபோன்ற பாவனைகளுடன் குனிந்தவன் நிமிர்ந்து பார்க்கவேயில்லை. அது மாட்டுத்தாவணிக்குள் வண்டி நுழையுமுன் வேகத்தடையிலேயே இறங்கித் தப்பியது வரை தொடர்ந்தது.

ஏர்போர்ட் சென்று அண்ணனை வழியனுப்பிவிட்டு ஒன்பது மணிக்கே மாட்டுத்தாவணி வந்துவிட்டிருந்தாலும் நண்பன் அழகுராசாவுக்காக காத்திருந்து அழுது புலம்பிவிட்டு, அவரது விசிட்டிங் கார்டை சுக்கல் சுக்கலாய் கிழித்தெறிந்து தலையை சிலுப்பிக்கொண்டு சொன்னது இது ,” நாமளும் சீக்கிரம் நாவல் எழுதணும்டா”

இங்கே ஒரு காதல் கதை 6

2010-12-13T04:27:00.000-08:00

“எல்லாம் யோசிக்கும் வேளையில் உண்பதும் உறங்குவதுமாக முடியும்” என்கிற தாயுமானவரின் தத்துவத்தில் இன்றைய விடியல் நிலை கொண்டது. நேற்றைய மதுவின் போதை நிகழ்வை ஒத்திவைக்கவில்லை. குரூரமான இரவும்... நீட்சியாய் விடியலும். உண்மையான அன்பு என்றோ ஆத்மாவின் தேடல் என்றோ ‘காதல்’ என்கிற சுயநலத்தை ஒருபோதும் வகைப்படுத்த முனைந்ததில்லை. ஆனால் நீ என்கிற போது மட்டும் புலன்களின்/ அறிவின் கட்டுப்பாடுகள் மயன் நிர்ணயித்த நகரின் பழியெனப் பற்றி எரிகிறது.

நிரந்தரமான கூடு என்றோ அல்லது உண்மையான காதல் என்றோ நான் கூறிக்கொண்டலைவது எனது தோற்றமாயையாய்தான் இருக்கமுடியும். நிரப்பப்படாத இடைவெளி, எதுகொண்டும் சமனாகாத மனதின் வெற்றிடம், இன்னொருத்தனை/ஒருத்தியை தீண்டாத உதடுகள் போன்றவை இப்பேரண்டத்தின் பிரம்மாண்டத்தின் முன்பு போலிப்பிம்பங்கள் அன்றி வேறில்லை.

என்றாலும் சகி, நீளும் கடைத்தெருக்களில் உனது பிரிய விரல் கோர்த்தல்களையும், வெம்முலைகளின் நடுவேயான பனிக்காலத் திளைத்தல்களையும்,இதழ்களினூடாக மேல்தாடையினுள்ளோடித் துழாவும் நாவின் குழைவுத் தீண்டல்களையும், உனக்கேயான கீழ் உதட்டின் சிவப்பையும், அகன்ற நிம்மதியின் ஆலென வீற்றிருக்கும் உன் மடியினையும், கருணையின் யோனியையும் இழந்து நிற்கும் இந்த நாள் நரகமாய் இருக்கிறது. நீ காட்டிச்சென்ற பேரன்பின் நாட்களை ஜனித்த குழந்தையின் நேசத்தோடும், முலைப்பால் பற்றோடும், நன்றியோடும் நினைவு கூர்கிறேன்.

தீர்மானங்களின் நிழலில் வாழும் பூஞ்சையை விருட்சமென கற்பனை செய்துகொள்வது எனது கற்பிதமாய்தான் இருக்க முடியும்...எனினும், எஞ்சிய நாட்களுக்கான புன்னகையை, வன்மத்தை, கிளர்வுகளை, கொடுந்தனிமையை, காதலைத் தந்தவாறு வற்றாத ஜீவநதியென எனக்குள் ஓடிக்கொண்டே இருப்பாய்.

கிரியா ஊக்கிகளால் மாற்றவியலாத நம் வாழ்வின் சமன்பாட்டில், நாம் ஒருபோதும் சந்தித்து விடாதிருக்கவும், அவரவர்க்கு விதிக்கப்பட்ட வாழ்வை வாழவும் எல்லாம் வல்ல இயற்கை ஆசிர்வதிக்கட்டும். அழகே! என்றென்றும் என் காதல் உனக்கு!

அக்டோபர் 2 - மழையில் கரைதல்

2010-10-03T07:23:00.000-07:00

1.
எனக்கும், பாரிஸ்டர் மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்திக்கும் அவ்வளவாக ஆகாது. அதற்காக அவர் மீதிருந்த காழ்ப்புணர்ச்சியைத் தீர்ப்பதற்கு நான் கால இயந்திரம் ஏறிச்செல்ல முடியாது. ஒளியின் வேகத்தில் முன்னோக்கியோ அல்லது பின்னோக்கியோ சென்று காலத்தை வெல்வதில் ஐன்ஸ்டைனுக்கு இருந்த ஆர்வமும், பிரக்ஞையும் எனக்கு இல்லாததால் திரு.காந்தியை சந்தித்து, சண்டையிட்டு சார்பியல் தத்துவத்தை உலகிற்கு நிறுவும் பாக்கியமும் வாய்க்காமல் போய்விட்டது. ஒருவேளை திரு.காந்தியின் இரத்தம் தோய்ந்த துணிகளைப் பார்த்தால் நான் அவர்பால் கொண்டிருக்கும் முரண்களை சரி செய்துகொள்ள முடியும் எனத் தோன்றியதால், கெளதமின் கிடையில் இருந்து இரண்டு ஆடுகளைத் திருடி எல்.எஃப்.ஆர்.சி ஆசிரியர், ஃபாதர் சற்குணத்திடம் விற்று அந்த பணத்தில் மதுரை காந்தி மியூசியம் சென்றேன். இருந்த 27 கேள்விகளின் எண்ணிக்கை 45 ஆக அதிகரித்துதான் அந்தப் பயணத்தின் பலன். இது நடந்தது பதினெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு. இப்போது இன்னும் வளர்ந்திருக்கிறேன். கூடவே கேள்விகளும், முரண்களும்.

2.
சர்ச்சை ஒட்டியிருந்த பாரின் காம்பவுண்ட் சுவரில் எழுதியிருந்த வாசகம்

‘ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்களே, நினைத்துப் பாருங்கள். நிறமின்றி, நிறையின்றி மிதக்கும் அறைக்குள் பீறிடும் மதுவோடும், தளும்பும் இசையோடும் நீங்கள் அமர்ந்திருப்பதாய்!
அப்படி ஓர் இரவை உங்களுக்கு அளிக்கவேண்டுமென சித்தம் கொண்டுள்ள...’

இதற்கு மேல் பெயிண்டும் சிமெண்டும் உதிர்ந்து செங்கல் விகாரமாய் தெரிகிறது.

3.
எனக்கும் அவருக்குமான பிரச்னைகளை இங்கேயே எழுதினாலும் எழுதுவேன், அல்லது பிறிதொரு இடத்தில், பிறிதொரு தருணத்தில். இப்போது சல்மாவைப் பற்றி கொஞ்சம்...

மாற்றவியலாத ஆற்றாமைகளின் பட்டியலின் மீதான எரிச்சலை சனநாயகத்தை அடியொற்றி தீர்த்துக் கொள்வதென்று முடிவு செய்தேன். ஆனால் எப்படித் தீர்ப்பது? யோசனையுடன், மழை மேகங்கள் சூழ்ந்து அந்திக்கு முன்பாகவே இருளை பாவிக் கொண்டிருந்த நகரத்திற்கு வெளியே இலக்கின்றி நடந்தபோது எதிரில் தெரிந்தது மதுக்கடை. தீர்வு கிடைத்தாயிற்று. பிரபஞ்சத்தின் எளிய தீர்வு. மூன்று நாட்களாய் பெருகி வரும் குற்றவுணர்ச்சியைக் கொன்றுவிடலாம், அது உற்ற சிநேகிதனைக் கொல்வது போன்ற உணர்ச்சியைத் தருவதாய் இருந்தாலும், செய்யத்தான் வேண்டும். ஹாஃப் ஷட்டர் திறந்து, முழுக் கூட்டத்துடன் இயங்கிக் கொண்டிருந்த அரசு இயந்திரத்தின் ஒரு பகுதி எனக்கும் தன் அரை கதவைத் திறந்தே வைத்திருந்தது. ஹாட்ஸ் ஆஃப் டு மிஸ்டர் காந்தி.

‘ஒரு ஹாஃப் மேஜிக் மொமென்ட்ஸ் வோட்கா’

‘என்னாது? மாமியார் ஊடாட்டம் வெரைட்டி கேக்குற? MC ஹாஃப் மட்டும்தான் இருக்கு, 300 ரூபா’

‘என்னய்யா இது அநியாயம், 300 ரூபாயா?’

‘ப்ளாக்குல வாங்குறதுக்கு வந்துட்டு இன்னா ஸீனு? த்தா, பீக் அவர்ல தொல்ல பண்ணிக்குனு, நவரு’

‘சரி, ஃபுல் ஒன்னு கொடுய்யா’

4.
அறையில் நுழைந்ததும் முதல் வேலையாக புத்தக அலமாரியில் இருந்த இரண்டு புத்தகங்களை கவனமாக பிரித்தெடுத்தேன். இவற்றை அறையில் இருந்து நீக்குவதென்ற முடிவுக்கு அவற்றின் தலைப்பு மட்டுமே காரணம் என்பதை இவ்விடத்தில் கூறிக்கொள்கிறேன். காரணங்களை பொதுவில் தெரிவிப்பது சனநாயகத்தின் தலையாய பண்பும் கூட. ஒன்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வகித்த சென்ஸார் போர்ட் மெம்பர் பதவி இந்த சூட்சுமங்களைக் கைவரவைத்தது.

காந்தியை கொன்றது தவறுதான் - ரமேஷ் பிரேதன்
My Experiments with Truth - M.K. Gandhi

இரண்டு புத்தகங்களிலும் ‘நேரில் காணுமன்று உங்களை கொலை செய்ய விருப்பம்- முத்தங்களுடன்’ எனக் கையெழுத்திட்டு முகமறியாத் தோழிகளுக்கு பரிசாய் அனுப்பினேன். இப்போது அறை சுத்தமாய், அதன் இயல்பான நிறத்துடன் இருப்பதாய் தோன்றிற்று. சத்தம் போட்டு சிரித்தேன், சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் போதே என் மனநிலை குறித்த அச்சம் எழவே சிரிப்பின் இழை பட்டென்று அறுந்து போயிற்று, மீண்டும் ஒட்டவைக்க முடியவில்லை. மனம் புன்னகைத்தாலும் அறிவின் ஓட்டம் புன்னகையை நிறுத்தியது. சல்மாவின் புகைப்படத்தை வெறிக்கத் துவங்கினேன். பெர்ஷிய ஜீன்களின் கொடை அவள்.

5.
மழை ஒர் சகோதரனைப் போல மகிழ்ச்சியோடு நகரைத் தழுவிக்கொண்ட நேற்றைய இரவை பொன்நிற மதுவாலும் வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு இசையாலும் நிரப்பினேன்.

நான் தேடும் செவ்வந்திப்பூவிது...
அழகே, அழகா...
உறவுகள் தொடர்கதை...
தெய்வீக ராகம்...
கம்பன் ஏமாந்தான்...

ஐந்து பாடல்களும் தொடர்ச்சியாக மீண்டும் மீண்டும் ஓடின! மறுபடி மறுபடி கேட்டபோதும் தெய்வீக ராகம் பாடலில் ஓர் ரகசியக் கனவைப் போல படிந்திருந்த அமானுஷ்யம் பிடிபடாமலேயே நழுவிக்கொண்டிருந்தது. சற்றே ஏறத்துவங்கிய போதையில் விழிகள் இலக்கில்லாமல் வெறிக்க, கசியும் விழிகளுடன், வாய் பாடல் வரிகளை முணுமுணுப்பது அனிச்சையாய் நிகழ்ந்தது.

ஒரு கட்டத்தில் ‘உறவுகள் தொடர்கதை’ பாடலை பாடியே தீர வேண்டுமென தாங்கவொணா மனவெழுச்சி ஏற்பட்டது. அவ்வாறு பாடாமல் மீதியிரவை கடக்க இயலாதென்றும் தோன்றிற்று. பியானோ இருந்தால் பாடல் முழுமை பெறும். பியானோ இருந்த அறையின் மூலை வெறுமையாய் இருந்தது. அந்தப் பியானோவை விற்று சல்மா தன் சர்வாதிகார நாட்டில் தடை செய்யப்பட்ட இலக்கியங்களை வாங்கியிருந்தாள். வெளவால் தொங்குவது போல பூர்வகுடிகளின் மொழியில் எழுதப்பட்டிருக்கும் அந்தப் பிரதிகளை நான் பார்த்துமிருக்கிறேன். இதுவரையில் புரிந்துகொள்ள முயற்சித்ததில்லை. இந்த ஒன்பது வாரங்களில் அவள் அதைப் பற்றி விளக்கியதுமில்லை. கணிதத்திற்கு டியூஷன் வைப்பது போல இரகசிய இலக்கியத்திற்கு விளக்கம் சொல்வதும் அபத்தமானது என்று ஒரு தேநீர் காலையில் சிகரெட்டின் சாம்பலை தன் உள்ளங்கையில் தட்டியவாறே சொன்னாள். நான் எழுந்துசென்று அவள் இதழ்களைக் கவ்விக் கொண்டேன்.

6.
சுவற்றில் மாட்டியிருந்த கிதாரை எடுத்து, முடுக்கி இசைக்கத் தொடங்கியபொழுது, கொட்டப்படும் முரசின் பரப்பில் விழுந்த மணல் துகள்களைப் போல மனம் திம் திம்மென்று அதிர்ந்தவாறு இருந்தது. பழைய காதலிகளை நினைத்துக் கொண்டேன், குரல் கட்டுப்பட்டது. கடிவாளம் பூட்டப்பட்ட குரலில் ஏற்ற, இறக்கங்கள் எளிதில் சாத்தியப்பட்டது.

உன் கண்களின் ஓரம்
எதற்காகவோ ஈரம்
கண்ணீரை நான் மாற்றுவேன்
வேதனை தீரலாம், வெறும்பனி விலகலாம்
வெண்மேகமே புது அழகிலே நாமும் இணையலாம்...

கண்களை மூடி குழைவாய் நெகிழ்ந்து பாடிக் கொண்டிருந்தபோது முரசின் ஓசை தலைக்குப் பின்னே வெகு சமீபமாய் கேட்டது. கதவு தட்டப்படும் சப்தம். திறந்தபொழுது, சல்மா முழுக்க நனைந்து வந்திருந்தாள். ’நல்ல மழை’ என்றவாறே உள்நுழைந்து ஆடைகளைக் களைந்து கொண்டிருந்தாள்.

‘விஸ்கி?’
‘சரி, ஆனா இங்கே வேணாம்டா. மாடிக்குப் போயிடலாம்’.
‘யுவர் விஷ்’

நானும் ஆடை களைந்து நிர்வாணமானேன். பிரம்மாண்டமான கருவானத்திலிருந்து பொழிந்து கொண்டிருந்த நீர்ப்பிரவாகத்தின் கீழே இருவரும் அருகருகே படுத்திருந்தோம்.

‘மிக்ஸிங் ஒன்னும் எடுத்துட்டு வரலை. மறந்துட்டேன்’

‘பரவாயில்ல’ என்றவாறு இரண்டு கோப்பைகளையும் மொட்டை மாடி தரையில் வைத்தாள். தூய மழைத்துளிகள் க்ளக் க்ளக் சப்தம் எழுப்பியவாறு கோப்பையில் இருந்த திரவத்தை நீர்க்கச் செய்தது. தனக்கேயுரிய பிரத்யேக சிரிப்புடன் என்னைப் பார்த்தவாறு ‘சியர்ஸ்’ என்றாள். அவள் வெண்ணிறக் கழுத்தின் வழியே அந்த பொன்நிற திரவம் இறங்குவது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அரைப்போத்தலுக்குப் பிறகு புரியாத மொழியில் புலம்பத் தொடங்கினாள். அவள் பூர்வீக மொழி. முதன்முதலாக இவளை ஒரு பாரில் சந்தித்த அன்றும் இதைப்போலவே புலம்பிக்கொண்டிருந்தாள். அமைதியாக அவதானித்ததில் அடிக்கடி அவள் ‘ஃபக் யூ ‘ என்று எங்கோ வெறித்த கண்களுடன் முணுமுணுப்பது தெரிந்தது. இன்றும் அதே.

‘ஹி ஸ்பாய்ல்ட் மை நேஷன். அந்த ஆளாலதான் நாங்க இன்னிக்கு இப்படி இருக்கோம். சுரணை இல்லாம! சுய சிந்தனை இருக்குற மக்கள் எங்க நாட்டுல குறைவு தெரியுமா?’ என்றாள்.

‘நோ மோர் பொலிடிகல் டாக்ஸ். நீ நெறய குடிச்சுட்ட. போதும்’

‘சரி,பேசலை. கம் பேபி, லெட்ஸ் மேக் லவ்’

‘இல்ல, வேணாம். யூ ஆர் லுக்கிங் ரெஸ்ட்லெஸ். ‘

‘கமான் மேன். உன்னைப் போல இல்ல நான். உன்னாலதான் தோல்விகளோட சமரசம் செஞ்சுக்க முடியாது. நாங்க தோல்விக்கு எங்களைப் பழக்கிக்கிட்டு 45 வருசம் ஆயிடுச்சு. என்னால தோல்வி, துரோகம் ரெண்டையும் இயல்பா ஏத்துக்க முடியும்’

‘நான் அப்படி சொல்ல வரலை. வீ ஆர் ட்ரங்கன் உனக்கு ஆர்கஸம் வரலைனா நான் கில்டியா ஃபீல் பண்ணுவேன்’

‘உனக்குதான் கில்டி கான்ஷியஸ் பிடிக்குமே’ என்றவாறே வெடித்து சிரித்தாள்.

‘மந்திரிச்சு விட்டமாதிரி வீக்டேஸ் முழுக்க திரிவ, ஃப்ரைடே ஈவ்னிங் வரை புலம்பிட்டே இருப்ப. அதான் எரிச்சலா இருக்கும். கொஞ்சம் பாவமாவும் இருக்கும்’

‘ஆமா, எனக்கு கில்டி கான்ஷியஸ் தேவைப்படுது, அப்போதான் வீக் எண்ட்ல அந்த மைண்ட் செட்டோட குடிக்க முடியும். காரணமில்லாம குடிச்சா அது இன்னும் வேதனைய அதிகப்படுத்துது.’ நானும் சிரித்தேன்.

‘நல்லா ரீஸன் சொல்றடா’ என்றவள் என்னைத் தள்ளிவிட்டு மேலே படர்ந்தாள். “ஆக்சுவலா, பாட்டு நல்லா இருந்துச்சு, நல்லாவே பாடுற. ‘நதியிலே புதுப்புனல், கடலிலே கலந்தது...’ செம லைன்ல. ஐ லைக் தட், தமிழ் ரொம்ப லைவ்வான லேங்வேஜ்” என்றவாறே கழுத்தின் பக்கவாட்டில் வாய் வைத்து உறிஞ்சத் தொடங்கினாள். தொலைவில் ஒரு மின்னல் கிளைத்துப் படர, மழை அடித்துப் பெய்து கொண்டிருந்தது.

நிசப்தத்தில் கலத்தல்/ மழைக்கான காத்திருப்பு

2010-07-30T10:21:00.000-07:00

*நிசப்தம் மேவிய
கடல்
கவிழ்ந்து மிதக்கும்
படகு

*தீராத வன்மத்தின்
இசை அளபெடைகளைத்
தொகுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்
எதனுள்ளும் அடங்காமல்
திமிறுகிறது
உன் காதல்

*என்னை
மிருகம் என்றழைக்கிறாய்
பேரன்பின்
பெயரால்
என்னைப் புசிக்கிறாய்.
உன் பெயெரென்ன சகி?

*மீண்டும் தித்திப்பாய்
இருக்கிறது
நுரைக்கும் மதுவும்
பொங்கும் இசையும்
பெருகும் காமமும்
ஒழுகும் குருதியும்
முத்தமிட்டுத் தீராத
உன் இதழ்களும்.

*வெடித்துவிழும்
காமத்தின்
விதையிலிருந்து
துளிர்க்கிறது
உனக்கான பிரத்தியேக
முத்தத்தின்
சுட்டுவிரல்.

*நிசப்தத்தின்
பேச்சொலியில்
எரிமலையின்
அமைதியெனத் தளும்பும்
கண்களில் இருந்து
பறக்கிறது
பெயர் தெரியாப் பறவை
நீ இருக்கும் திசை நோக்கி.

*மிதக்கும் தக்கையின்
ஏற்ற இறக்கத்தில்
துயில்கிறது
காலத்தின் நிசப்தம்^

^ ஏற்கனவே எழுதிய கவிதையிலிருந்து ஒரு வரி.

இங்கே ஒரு காதல் கதை - 5

2010-04-22T02:28:00.000-07:00

பார்வை-1

9

நேற்றைய இரவில் என்றைக்குமான அழைப்பைவிட அவள் குரலில் மகிழ்ச்சி தளும்பியது.

‘ஹேய், கிளம்பி ரெடியா இரு, லெட்ஸ் கோ ஃபார் டான்ஸ்’

‘நானே உனக்கு கால் பண்ணலாம்னு நெனச்சேன்,போகலாம்’

ஒளிரும் நதியின் ஊடாக கைப்பிடித்து நடக்கத் தொடங்கி அதிரத்துவங்கிய இசையில் துடிக்கத் துடிக்க நடனமாடி வியர்த்திருந்தாள்.

இசை சற்றே ஓய்ந்த தருணத்தில் ‘ஒன் டகீலா, ஸ்ட்ரெய்ட் ஷாட்’ என்றவாறு அருகே வந்து அமர்ந்தவளிடம் ‘நேற்றும் கனவில் வந்து இம்சித்த நீலவண்ணச் சிறகு தேவதை நீதானா?’ என்றேன்.

தனிமையின் நீண்ட சுவடுகளை அடையாளமாய்க் கொண்ட என் அவல வாழ்வின் வெளிப்படுத்தலும், அன்பிற்கு ஏங்கும் உச்ச பரிதவிப்பிலுமாய் அவள் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டேன். நெகிழ்வின் கைப்பற்றல்களை மென்மையாய் விடுவித்துக்கொண்டவள், பரிதாபமான பார்வையோடு சொன்னாள் ‘ப்ளீஸ்,குழப்பிக்காதடா!’

"மனதைப்பிளக்கும்
அரூப இசையுடன் நெடும்பயணத்தின்
மைல்கல்லில்
அமர்ந்திருக்கிறாள்
சிட்டுக்குருவிகள் பறந்துதிரியும்
இசைக்குறிப்புகளுக்கு சொந்தக்காரி"

இங்கே ஒரு காதல் கதை - 4

2010-04-21T05:00:00.000-07:00

7

‘இல்லடா,இது சரியா வரும்ணு தோணலை. விட்ரலாம்’

‘விட்ரலாம்னா... புரியல’

‘விட்ரலாம்னா... விட்ரலாம். அவ்வளவுதான்’

‘..............’

‘முறைக்காத. நிறைய பிரச்சினை வரும், ரெண்டு ஃபேமிலியும் அதிகமான இழப்பை சந்திக்கும்’

‘சும்மா அளக்காத. இத்தன நாள் இது உனக்கு தெரியாதா? உங்கப்பன் நல்லா அழகா, படிச்ச, வசதியான மாப்பிள்ளை பார்த்துருப்பான், அதான?’

‘எல்லாம் தெரிஞ்ச மாதிரி பேசாத’

‘ஏய், நிறுத்துடி...நான் உனக்காக கொச்சின் இன்ஸ்டிட்யூட் M.tech சீட்டை வேணாம்னு சொன்னவன்’

‘நானா உன்னப் போக வேணாம்னு சொன்னேன்’

‘அன்னிக்கு நீ அழுது ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணலை? உன்ன ஒரு நாள் பாக்காட்டியும் செத்துருவேன்னு சொல்லலை?’

‘இல்ல, நான் அழலை... அப்படி சொல்லவும் இல்லை ’

‘ங்கோத்தா... பொய் சொல்றியே வெக்கமாயில்லை’

‘ஏய்ய்... மரியாதையா பேசு’

‘மூணு வருசம் காதலிச்சவன்கிட்டயே இன்னொருத்தன கல்யாணம் பண்ணிக்கப்போறேன்னு கூலா சொல்ற... உனக்கென்னடி மரியாதை?’

‘லவ் பண்ணா? கல்யாணம் பண்ணிக்கன்னு சட்டம் சொல்லுதா?’

‘ஓ, சட்டத்தக் கேட்டுதான் மேடம் லவ் பண்ணீங்களா?’

‘என்ன பண்ணனும்கிற இப்போ?’

‘என்னைத் தவிர நீ யாரையும் கல்யாணம் செஞ்சுக்கக்கூடாது’

‘அத சொல்றதுக்கு நீ யாரு?’

‘என்னடி சொன்ன?’

‘இனிமேல், அடி புடின்ன... போலீஸ்ல ஈவ் டீசிங் கம்ளைண்ட் கொடுத்துருவேன்’

8

‘நான் அவன எப்டிலாம் லவ் பண்ணேன் தெரியுமா?’

‘புலம்புறத நிறுத்துறியா?’

‘இல்லடா, என்கிட்ட என்ன குறை கண்டான் அவன்... எப்படி இன்னொருத்திய..சே, நெனைக்கவே கஷ்டமா இருக்குடா’

‘ம்..ம்ம்..’

‘வாய் விட்டுக் கத்தி அழணும் போல இருக்குடா’

‘சரி, அழு’

‘உடனே என்னைய கோழைன்னு நெனைக்காத.... நான் அழுவுறனா?’

‘கண்ல இருந்து தண்ணி வந்தா அதை அப்படி சொல்றதுதான் வழக்கம்’

‘முடியலடா, அடக்க நெனைக்கிறேன், அடக்கிக்க முடியலை’

‘சரி...சரி.. இங்க பார்... என்னயப் பார்’

‘உன் தோள்ல சாஞ்சுக்குட்டா நீ என்னை தப்பா நெனப்பியா? சாஞ்சுக்குறேண்டா ப்ளீஸ்’

‘......’
‘.....’
‘ஏய்ய்ய்... ஏண்டா கன்னத்துல முத்தம் கொடுத்த?’

‘நீ அழறப்போ ரொம்ப அழகா இருக்க... அதான்’

‘அப்படியா?! அப்புறம் ஏண்டா அவன்... இன்னொருத்திய..?’

‘ப்ச், ப்ளீஸ்... வேணாமே’

‘ம், சரி. வேணாம்... நாம இப்படி கட்டிப்புடிச்சுட்டே இருந்துடலாமாடா?’

‘ம்... இருந்துடலாம்.’

இங்கே ஒரு காதல் கதை - 3

2010-04-18T23:13:00.000-07:00

5

“மழையின் மீதான
பெருவிருப்புகளை
மீட்டெடுக்கிறது
இந்த காதல்
உன் கூந்தல் இழைபற்றி
பறந்து கருவானில் படரும் வேட்கை...”

‘ஏய் நிறுத்து..ஹோல்ட் ஆன்...ஸ்டாப் திஸ் நான்சென்ஸ் மேன்’
‘என்ன ஆச்சு?’
‘உனக்கு என்ன வேணும்? ஏன் இப்படி கவிதைன்ற பேர்ல மொக்கை போட்ற?’
‘ஹூம், ஏன் பிடிக்கலையா?’
‘இந்த காதல் - இல்ல அது. க் விட்டுட்ட... ‘
‘புத்திசாலி பொண்ண லவ் பண்ணா இதான் பிரச்சினை’
‘கண்டிப்பா. லவ் பண்றதுன்னு முடிவெடுத்தப்பவே நீ முட்டாளாயிட்ட. அப்புறம் என்ன புதுசா கவலைப்படுற?’
‘உன்கிட்ட நான் முட்டாளாவே இருந்துட்டுப்போறேன்’
‘நீ ஏன் என்கிட்ட இவ்ளோ சப்மிஸிவா போகணும். அடிமை மாதிரி இருக்காத, இயல்பா இரு’
‘அடிமைதான் - உன் அன்புக்கு’
‘இப்படி வசனம் பேசுறத நிறுத்தமாட்டியா? எல்லா முட்டாளும் அடிமையாகிறதில்லை... எல்லா அடிமையும் முட்டாளும் இல்லை’

‘ப்ளீஸ், இந்த வியாக்யானத்தை நிறுத்து’
‘சரி, நிறுத்திட்டேன். வா காதலிக்கலாம்’

6

‘ஏம்பா, இவ்ளோ குளிரா இருக்கு?’
‘ஏசி ஹோட்டல்னா அப்படித்தான் இருக்கும்’
‘நல்லாயிருக்குல்ல’
‘ம்.ம்ம்’
‘ஏம்பா ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க?’
‘அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லை. என்ன சாப்பிடுற சொல்லு’
‘நீயே சொல்லுப்பா’
‘நீதான இங்க வரணும்னு ஆசைப்பட்ட. நீயே சொல்லு’
‘கோவமா?’
‘அப்டிலாம் இல்ல. சீக்கிரம் ஆடர் கொடு’
‘ம், சரி’
‘எதுன்னாலும்100 ரூபாய்க்குள்ள முடியுற மாதிரி சொல்லு’
‘ம், சரி... என்ன எதுவுமே 45 ரூபாய்க்கு குறைச்சலா இல்ல?’
‘நீதானடி நேத்து குதிச்ச, இங்க திங்க வரணும்னு. இப்ப நொய் நொய்னு கேள்வி கேக்குற?’
‘இல்லப்பா. எனக்கு இவ்ளோ ஜாஸ்தியா இருக்கும்னு தெரியாது’
‘ஹும்ம்ம்...சரி விடு, எனக்கு எதும் வேணாம். நீ நல்லா சாப்பிடு’
‘இல்லப்பா, வாங்க போலாம். சாப்பிட்டா ரெண்டு பேரும் சாப்பிடணும். இல்லாட்டி வேணாம்.’
‘அடி லூசு, கோவிச்சுக்கிட்டியா?’
‘சே, அதெல்லாமில்ல.’
‘சரி, சாப்பிடலாம். ரெண்டு தோசை சொல்லவா?’
‘ம், சொல்லுங்க’
‘வெளில ஜாதிப்பூ விக்கிறாங்க பார். போறப்போ வாங்கிக்கலாம். ம்?’
‘ம், சரி. ரெண்டு முழம்’.

இங்கே ஒரு காதல் கதை - 2

2010-04-16T01:24:00.000-07:00

3

‘இடுப்ப ஆட்டாத’

‘ஏய்... நேரா பாரு. பேலன்ஸ் பண்ணு’

‘’’ப்ச்ச், சொன்னா புரியாதா? நேரா பாரு’

‘சரிடா, திட்டாத’

‘பாவாடை ஒன்னுதான் குறச்சல். ஏத்திக்கட்டிக்கோ’

‘கெண்டக்கால் தெரிய ஏத்திக்கட்டிருக்கிறத ஆயா பாத்தா சூடு வச்சுடும்’

‘வைக்கும், வைக்கும்... வைக்கிறவரைக்கும் நான் வேடிக்கை பார்த்துட்டு இருப்பேன்னு நெனச்சியா?’

‘பின்ன, என்ன பண்ணுவியாம்?’

‘அதப்பண்றப்போ சொல்றேன். இப்போ நீ இடுப்ப ஆட்டாம, நேரா பார்த்து ஓட்டு’

‘ம்ம். நீயும் கொஞ்சம் சீட்டை மட்டும் பிடியேண்டா’

‘ஏன்? என்னாச்சு?’

‘இடுப்புல கை வச்சா கூச்சமா இருக்கு’

‘ஏன் அப்படி?’

‘போடா மக்கு... அது அப்டித்தான்’

4

‘இப்போ என்னடி? உனக்கு என்ன பிரச்சினை?’

‘கொஞ்சம் பாருடா... நான் பாவமில்லையா?’

‘இந்த உலகத்துல மனுசனா பிறந்த எல்லாருமே பாவந்தான்’

‘நான் என்ன கேக்குறேன்... நீ என்ன சொல்றடா? என்னய கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்னு சொன்னேல்ல?’

‘அப்போ சொன்னேன். இல்லைனு சொல்லலையே. ஆனா சூழ்நிலை மாறிடுச்சு. நிறைய பிரச்சினை இருக்கு எனக்கு. இருக்குற வேலைய காப்பாத்திக்க முடியுமான்னு தெரியல. இதுக்கு நடுவுல தம்பி படிப்பு, அக்கா கல்யாணம் அது இதுன்னு’

‘புளிச்சுப்போன காரணம் சொல்ற. ஏன், என்னயக் காதலிக்கிறப்போ தெரியாதா? உனக்கு ஒரு அக்கா இருக்குறதும், தம்பி படிக்கணும்கிறதும்?’

‘நீ விதண்டவாதம் பேசிட்ருக்க. கெளம்பு. அப்புறமா பாக்கலாம்’

‘அப்புறமா என்ன பாக்கிறதுக்கு இருக்கு?, வேணாண்டா, தாங்கமாட்டேன். செத்துப் போயிருவேன்டா’

‘அதச் செய்யேன்டி முதல்ல. நானாவது நிம்மதியா இருப்பேன்’

இங்கே ஒரு காதல் கதை - 1

2010-04-15T01:28:00.000-07:00

1

'போகாத, நில்லு'

'எதுக்கு?'

'நான் உன்ன அளவுக்கு அதிகமா காதலிக்கிறேன், புரிஞ்சுக்க'

'அது என்ன, காதல்ல அளவு அதிகமான காதல், குறைவான காதல்னுலாம் இருக்கா என்ன? டேய், காதலிச்சா முழுசா காதலிக்கணும். வெறுத்தாலும் முழுசா வெறுக்கணும். மனசுக்குள்ள கட்டம் போட்டு வச்சுக்கிட்டு போலியா வாழ முடியாது. நீ இன்னும் மெச்சூர் ஆகல. டயலாக் விடாம போய்டு'

'இல்ல, நீ இல்லாட்டி செத்துருவேன்'

'செத்துடு'.

2

'என்னடா, அப்படி பாக்குற?'

'இல்ல, சேலை கட்டிருக்கப்ப இவ்வளவு அழகா இருக்கியே, சேலை கட்டாம..'

'ச்சீய், எப்போ பாரு.. உனக்கு இந்தப் பேச்சுதானா?'

'இல்லம்மா, சேலை கட்டாம-சுரிதார்ல எப்படி இருப்பன்னு சொல்ல வந்தேன்'

'பொறுக்கி, உன்ன எனக்குத் தெரியாது. என்ன பக்கத்துல வச்சுக்கிட்டே ஒருத்திய விடமாட்டே'

'அழகெல்லாம் ரசிக்கப்படணும் கண்ணம்மா'

'ஓ! என்னய யாராவது ரசிச்சா?'

'சே! என் அளவுக்கு மத்தவங்க ரசனையும் மோசமா இருக்காதுன்னு நம்புறேன்...'

'ராஸ்கல்... உன்ன...என்ன பண்றேன் பாரு'

'ஏய், நெஞ்சுல குத்தாதடி... மாரடைச்சு செத்துட கித்திடப் போறேன்'

'செத்துடு'.

திற - குறும்படத் திரையிடல் & திறனாய்வு - வாழ்த்துகள் பிரின்சு!

2009-12-22T03:24:00.000-08:00

கடந்த 17ஆம் தேதி மாலை ருஷ்ய கலாச்சார மையத்தில் நண்பன் பிரின்சு என்னாரெசு பெரியாரின் “திற” குறும்படம் திரையிடல் மற்றும் திறனாய்வு வெகு சிறப்பாக நடைபெற்றது. திராவிடர் கழக தலைவர் திரு.வீரமணி, திரைப்பட இயக்குனர் திரு S.P. ஜனநாதன், திரு. ‘நக்கீரன்' கோபால், திரு. சுப.வீ, வழக்குரைஞர் அருள்மொழி மற்றும் பலர் கலந்துகொண்டு குறும்படத்தைத் திறனாய்வு செய்தனர். அவர்கள் பேசியதை பதிவாக்கினால் 3 அல்லது 4 பதிவாகப்போடலாம்! ஆதலால் இங்கே, ஒரு நண்பனாய் மட்டுமே கலந்துகொண்ட என் பார்வையும், சில நினைவுப்பகிர்தல்களும் மட்டும்!

“திற” குறும்படத் திரையிடல் நிகழ்வில் கலந்துகொண்டது எனக்கு மிக நெகிழ்வான ஒரு தருணம். அரங்கினுள் இருந்தபோது எங்களது கல்லூரிக்காலத்தை - எல்லோருக்கும் போலவே வசந்தகாலமாய் இருந்த பருவத்தை - இனி என்றுமே திரும்பாத நாட்களை நினைவில் உணரத் தொடங்கினேன். மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழகத்தின் ‘Intercollege competition’ல் 120 கல்லூரிகளுடன் போட்டியிட்டு மூன்று கோப்பைகளை வென்று ‘Zone D Champions’ என்கிற அடையாளத்தோடு தல்லாகுளம் பகுதியை அலறவிட்ட அன்று என்ன உணர்வு இருந்ததோ அதே உணர்வில் இன்றும் இருந்தேன். கல்லூரி சரித்திரத்திலேயே கிட்டியிராத அந்த வெற்றிக்குக் காரணமாக இருந்த எங்கள் மூவரையும் பார்த்து “இந்த காலெஜோட தூண்கள்டா நீங்க, எழுதி வச்சுக்கங்க, நீங்க மூணு பேரும் மிகப்பெரிய இடத்துக்கு வருவீங்க. அன்னைக்கும் இதே வார்த்தையை நான் திரும்பவும் சொல்வேன்” என்று உணர்ச்சி மேலிட்டு கட்டிக்கொண்ட தமிழாசான் முனைவர். முருகேசன் கண்களில் நிழலாடினார். மூவரில் குரு- icici வங்கியின் 24 x 7 ஊழியனாயும், நான் கடலியலில் பவளப்பாறை ஆராய்ச்சியாளனாய் மாறி கடலுக்குள் குதித்துக்கொண்டும் இருக்கிறோம். முருகேசன் அய்யா ஆசைப்பட்டது போல பிரின்சு மட்டுமே இன்று கலைத்துறையில் ஒரு இடத்திற்கு வந்திருக்கிறான்.

திறனாய்வின் போது பிரின்சுக்குக் கிடைத்த ஒவ்வொரு பாராட்டுக்கும் அவனும், அவனது படைப்பும் தகுதியானவையே! மறைந்த பாகிஸ்தானிய எழுத்தாளர் சதத் ஹஸன் மாண்டோ அவர்களின் “கோல் தோ”(Open it) சிறுகதையை எடுத்துக்கொண்டு அதற்கு திரைக்கதை அமைக்கும் சவாலான வேலையை மிக நேர்த்தியாக செய்துள்ளான். இந்திய - பாகிஸ்தான் பிரிவினைக் கலவரத்தின்போது தன் தந்தையைப் பிரிந்துவிட்ட மகளுக்கு ஏற்படும் அவலமும், கதை நெடுக தன் மகளைத் தேடித்திரியும் தந்தையும்தான் கதைக்கரு. இதை மாண்டோ சிறுகதையில் நேர்த்திக்காட்டிய விதம் வார்த்தைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது. ஒவ்வொரு கலவரத்தின் போதும், போரின் போதும் பெண்கள் மீது செலுத்தப்படும் வன்முறை உலகெங்கும் பொதுவானது, அதற்கு சாதி, மத, இன ரீதியிலான அடையாளங்கள் கிடையாது என முகத்தில் அறைந்து சொல்லும் கதை. அதிலும் கதையின் முடிவு நம்மை உறையவைக்கக்கூடியது.

‘கோல் தோ’ சிறுகதையின் மூலம் மட்டுமின்றி மாண்டோ படைப்புகள் மூலமாக தங்கள் முகமூடிகள் கிழிவதைச் சகியாத மதவாதிகளும், பிற்போக்குவாதிகளும் மாண்டோ மீது செலுத்திய அடக்குமுறை கொடுமையானது. இன்று அந்தப் பிற்போக்குவாதிகளில் யாரும் உயிரோடிருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் தன் படைப்புகளின் வழியே மனிதநேயத்துக்கும், அன்புக்கும் ஆதரவாக; வன்முறைக்கும், அடக்குமுறைக்கும் எதிராக தீராத பிரகடனங்களைப் பரப்பியபடி இருக்கும் மாண்டோ, பிரின்சு போன்ற அடுத்த தலைமுறை படைப்பாளிகள் மூலம் இன்றும் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்.

இந்திய-பாகிஸ்தான் பிரிவினைக் கலவரத்தின் பின்னணியில் நடக்கும் கதையை பிரின்சு குஜராத் - கோத்ரா ரயில் எரிப்பைத் தொடர்ந்து நடந்த கலவரப் பின்புலத்தில் நடப்பதாகக் காட்டியுள்ளான். அந்த சிறுகதை எழுதப்பட்டு 50 வருடங்கள் கடந்தபின்பும் அப்படியே இன்றும் பொருந்திப் போவதுதான் வரலாற்று சோகம். “கிழிக்கப்படும் யோனிகளின் சப்தம் தூங்கும் கடவுளர்களை எழுப்புவதற்கான இசை” என்ற அய்யனாரின் வரிகள் படம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போது நினைவுக்கு வந்து குற்றவுணர்வைக் கூட்டியது.

மாற்றுத் திறனாளர்களுக்கான ஒரு திரைப்படத்தை இயக்கிவரும் இயக்குனர் பாத்திமாபீவி அழுதுகொண்டே இக்குறும்படம் குறித்து தன் கருத்துக்களை பதிவு செய்த வேறொரு அரங்கில் நானும் இருந்தேன். சூலாயுதங்களைக் கொண்டு வயிற்றைக் கிழித்து கருவை எடுத்துத் தீயிலிட்ட கொடூரத்தை அவர் உடல் நடுங்கியபடி விவரித்தபோதும், நேர்மையான அணுகுமுறைக்கு நன்றி என்று சொல்லியபோதும், இப்படம் அவர் மனதை எந்தளவுக்கு பாதித்திருக்கிறது என்பதை என்னால் உணர முடிந்தது.

தனது D.F.Tech ப்ராஜெக்ட் ஆக இத்தகைய ஒரு கதையை தேர்வு செய்யவே ஒரு அசாத்திய துணிச்சல் வேண்டும். அதுவும் கொடுக்கப்பட்ட மிகக்குறைந்த வசதிகளை வைத்துக்கொண்டு 4 நாட்களில் மொத்த ஷெட்யூலையும் முடித்து சிறந்த ஒரு குறும்படத்தைக் கொடுத்திருப்பது உன் மீதான நம்பிக்கைகளையும், எதிர்பார்ப்புகளையும் அதிகப்படுத்துகிறது நண்பா! சராசரியான ஒன்றிரண்டு க்ளிஷேக்களைத் தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால் 14 நிமிடங்களில் ஒரு பார்வையாளனுக்கு இப்படம் உண்டாக்கும் மனக்குமைச்சல் அதிகம். நிச்சயம் ஒரு சமூகமாற்றத்தை உண்டாக்கும் இக்குறும்படத்திற்கு சிறந்த ஒளிப்பதிவுக்காக தமிழக அரசின் விருது என்பது குறைந்த மதிப்பீடே. இயக்கம் உட்பட மற்ற துறைகளிலும் இக்குறும்படத்திற்கு சிறப்பான ஒரு இடம் தரப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

நீ சிகரங்கள் தொடவேண்டும் நண்பா... வாழ்த்து சொல்லிக்கொள்வது நமக்குள் வழக்கமில்லை... எனினும் என் உணர்வுகளைப் பகிரவேண்டும் எனத் தோன்றியதால் இந்தப் பதிவு.

சிதைவுகளின் நிழல்

2009-12-14T04:14:00.000-08:00

ஒரே கத்தியில் இருந்துதான்
வெளிக்கிளம்புகின்றன
போருக்கான பறையும்
சமாதானத்துக்கான புறாவும்
சம்போகிக்கும்போது பிறப்பு நிச்சயமில்லை
பிறந்துவிட்டால் சாவு நிச்சயம்
சித்தர்மொழி போதையில் பீறிடுகிறது
இருவர் அமர்ந்து ஆடும் ஆட்டங்கள்
சுவாரசியமற்றவை- பெரும் களமும்
கூட்டமும் தேவைப்படுகிறது
வன்முறை வெறியாட்டத்திற்கு
இருப்பதில் எளிதானது
வழக்கொழிந்த மொழியில் கவிதை எழுதுவது
மற்றும் காதலிப்பது
பின்னர் ஒரு கொலையை
சிரித்துக்கொண்டே நிகழ்த்துவது

(எழுதியது-2007ல்)

தளத்தின் பெயர் மாற்றம்

2009-12-14T00:47:00.000-08:00

அன்பு நண்பர்களே, 'நெய்தல்' என்ற பெயரில் இயங்கி வந்த எனது இவ்வலைப்பூ இனி
'ஷீலாதமிழ்செல்வி' என்ற பெயரில் தொடர்ந்து இயங்கும் என உங்களிடம் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். பெயர் மாற்றத்திற்கு பெரிதாய் எதுவும் காரணமில்லை. வாழ்வே இரங்கலும் இரங்கல் நிமித்தமுமாய் சென்று கொண்டிருப்பதுபோன்ற ஒரு தோற்றமாயை..! :) அதனால்தான். (நம்புங்கள்! நியூமராலஜி எல்லாம் இல்லை!)

சில நேரங்களில் வாழ்க்கைக்கான அல்லது வாழ்வதற்கான அல்லது தொடர் இயக்கத்திற்கென தேவைப்படும் கச்சாப் பொருட்கள் இவ்வகையிலான சிறு சிறு மாற்றங்களிலேயே பொதிந்து இருப்பதாய் நம்புகிறவன் நான். எப்போதாவதுதான் எழுதுவது, பதிவிடுவதோ ஆறு மாதங்களுக்கொரு முறை! ஆயினும் எப்போது பதிவிட்டாலும் பின்னூட்டமிட்டோ அல்லது தனி மடலிலோ ஊக்கமளித்து வரும் அனைத்து நண்பர்களின் தொடர் ஆதரவையும் எதிர்பார்க்கிறேன். நன்றி!

வசுமதியும் ஒரு மழை நேரத்து மாலை நேரமும்- கமலநாபன்

2009-12-11T03:08:00.000-08:00

இச்சிறுகதை 20ஆம் நூற்றாண்டின் சிறந்த நூறு சிறுகதைகளுள்(தமிழ்) ஒன்றாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு செண்பகா பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ளது. இதே சிறுகதை ஆசிரியரின் "ஒரு மிதமிஞ்சிய நாட்குறிப்பு" சிறுகதைத் தொகுதியிலும் இடம்பெற்றுள்ளது.
இந்தக் கதை எழுதியவருக்கும் எங்களுக்குமான உறவு குறித்து பிறிதொரு பதிவில்- விரிவாய்.

வசுமதியும் ஒரு மழை நேரத்து மாலை நேரமும்
-கமலநாபன்

கோடையின் அந்த திடீர் மழையை வசுமதி எதிர்பார்க்கவில்லைதான். எதிர்பார்த்திருந்தாலும் குடையை எடுத்துக்கொண்டு வந்திருக்கமாட்டாள். ஏனெனில் அவளுக்கென்று தனியாக ஒரு குடை இல்லை. இந்த மாலை நேரத்தையும் தாண்டிய முன்னிரவில் ஒரு மரணத்தைப்போல முன்னறிவிப்பின்றி இந்த மழை வந்தது தொந்தரவாய்தான் இருந்தது. கடுமையான புழுக்கமும், காற்றின்மையும், கிழக்கத்திய மின்னல்களும் ஒரு நிச்சய மழைக்கு மாலையிலேயே கட்டியம் கூறியிருந்தும் கூட வசுமதியால் இந்த மழையைத் தவிர்த்துக் கொள்ள முடியவில்லை.

இரண்டாம் நம்பருக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தபோதே தூறல் விழுவதற்கான ‘கவுண்ட்டெளன்’ தொடங்கி, கடமையாய் சிதறிக்கிடந்த, பயணிகளைப் பின்னும் பயம் காட்டி, ஒடுங்கவைத்தது. ஒரு அவசரமான புறப்பாட்டுக்குத் தயாராய் வந்துநின்ற பஸ்சில் இறங்குகின்ற கும்பலை, மோதிப், பிதுங்கி, ஏறி, இடம் பிடித்து வசுமதி உட்கார்ந்த இரண்டாம் நிமிடம் வானைப் பிளந்துகொண்டு நீரம்புவீச்சுகள் தொடங்கிவிட்டன. காரின் ஷட்டர்களை இழுத்து மூடிக்கொண்டதும், நெருக்கமாய் நிறைந்துபோன பஸ்சின் உட்புறமிருந்து வெளிப்பக்கம் சரியாகத்தெரியாமல் போனதும் மழையின் உக்கிரத்தை வசுமதி உணரமுடியாமல் செய்துவிட்டன.

பஸ் சக்கரங்கள் சாலையின் பள்ள நீர்களில் பதிந்து அவற்றை வெளியேற்றிக் கடாசுகிற சப்தமும், தாள கதியுடன் பஸ்மீது பொழியும் ஒலியும் ‘நல்ல மழை’ என்ற விமர்சனங்களைப் பெற்றுக்கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு நிறுத்தத்தில் பஸ் நின்றுவிட்டுப் புறப்படும்போதும் பாய்ந்து ஏறுகிற பயணிகள் முழுக்க நனைந்து மற்ற பயணிகளின் காட்சிப்பொருளாய் மாறிபோய்க் கொண்டிருப்பது வசுமதிக்கு கவலையைத் தந்தது.

“சே... ஒரு குடை இல்லாதது எவ்வளவு கஷ்டம். இந்த மாசமாவது ஒரு குடை வாங்கிரணும்” அவளும் ஒவ்வொரு மழைக்காலம் வந்து போகும்போதும், தவறாது இந்த நினைப்பையும் நினைத்து விடுகிறாள். ஆனால் காரியத்தில் இறங்க முடிவதில்லை. ஒருமுறை துணிந்து சம்பளம் வாங்கிய அன்றே “இன்னைக்கு எப்படியும் குடை வாங்கிரனும்” என்ற உறுதியோடு அதற்கான பணத்தையும் தனியாக எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். தனியாகக் குடைக் கடைக்குச் சென்றுவர என்னவோ போல இருந்தது.. அதனால் அந்த வாரத்து சனிக்கிழமை மாலையில் உடன் பணிபுரியும் செண்பகத்தையும் அழைத்துக்கொண்டு வந்து குடை வாங்கிவிடத் தீர்மானித்திருந்தாள். செண்பகமும் சம்மதித்திருந்தாள். ஆனால் பாவம் அந்த வாரத்தில் வழங்கப்பட்ட மண்ணெண்ணெய், சீனி இவைகளுக்காக ரேஷன் கடைக்குப் போய் சேர்ந்துவிட்டது அந்தப் பணம்.

அவளுக்கு வருகிற வருமானம் ரொம்பச் சொற்பம். நகரத்தைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்த கிராமம் ஒன்றில் கட்டப்பட்டிருந்த ஒரு பிஸ்கட் கம்பெனி ஒன்றில் வசுமதிக்கு வேலை. வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டால் இரண்டு பஸ்கள் மாறி வேலைபார்க்கும் இடத்திற்குப் போக வேண்டும். இந்த வேலையும் நிர்ப்பந்தங்களின் பேரில், இத்தனை தூரம் தள்ளி வந்து பார்க்க நேர்ந்திருக்கிறது. அவள் அப்பாவின் சம்பளத்தைக்கொண்டு, அவளது அம்மா, தனது தம்பி, தங்கைகளின் அன்றாட சாப்பாட்டுக் கடமைகளையும் கழித்து வசுமதிக்கு ஒரு கல்யாணமும் செய்துவைக்க முடியாது என்பதைச் சத்தியம் செய்து சொல்லலாம். பத்தாம் வகுப்பு பாஸ் செய்திருக்கிற வசுமதி, இந்த வயதில் இப்படி வேலைக்குப் போகிற எத்தனையோ பேர்களின் கூட்டத்தில் ஒருத்தியானாள்.
“இந்தக் காலத்துல இதெல்லாம் சகஜம்... சொல்லப்போனா அதுக சம்பாத்தியம் வந்துதான் கொஞ்சமாவது அனுசரிச்சுப்போக முடியுது”
அப்பா சமாதானப்படுத்திக் கொண்டார்.

வயதுக்கு வந்த மகள் வேலைக்குப் போவது வயிற்றில் பயம் கவ்வச் செய்கிறது என்றாலும் மாதாமாதம் மகள் கொண்டுவந்து தருகிற பணம்தான் செலவுகளை ஓரளவு சமாளிக்க உதவுகிறது என்பதால் பேசாமல் இருந்து வந்தாள் அவளது தாய்.

“கல்யாணத்துக்காகப் பணம் சேர்த்துக் கொள்வதற்காகத்தானே வேலைக்குப் போறோம்... அப்பாவுக்குப் பாரமில்லாம இருக்கணும்” என்பது வசுமதியின் எண்ணம். ஆனால் வேலைக்குப் போய் வந்த இந்த ஒரு வருடத்தில் கல்யாணத்துக்கென்று ஒரு பைசா கூட அவளால் சேமிக்கமுடிவதில்லை. மாதந்தோறும் வாங்குகிற சம்பளத்திற்கு தயாராய் செலவினங்கள் எப்போதும் பட்டியலில் இருக்கும். செலவெல்லாம் போக மீந்து போகிற அம்சம் என்றைக்கும் தலை காட்டியதில்லை. வலுக்கட்டாயமாய் இவளும் போஸ்ட் ஆபிசில் ஒரு சேமிப்புக் கணக்கைத் தொடங்கியிருந்தாள். சேமிப்பு திருமணத்துக்கானது, என்று பெயரளவுக்கு இருந்தாலும் இடையிடையே ஏற்படுகிற ஆஸ்பத்திரி செலவுகளும், தம்பி தங்கைகளின் படிப்புச் செலவுகளும், தலைதுக்கி அவளது சேமிப்பைத் தாக்கி சேதப்படுத்திவிடுகின்றன. இதில் ஒரு குடை வாங்குவதென்பது நிச்சயம் தூரமானதுதான்.

டிரைவருக்கு எதிரில் கண்ணாடியில் வழியும் நீர்ப்பிரவாகத்தை வைப்பர்கள் மறுத்து மறுத்து தள்ளும் இடைவெளியில், நீர்ப் பூக்களைத் தார் ரோட்டில் கொட்டிச் சிதறியும், கட்டிட முகப்புகளில் நீர்த்தோரணம் கட்டிக்கொண்டும் பெய்கிற மழையை வெறித்தாள் வசுமதி. பஸ் வைகை ஆற்றைக் கடந்து மழைக்குளியலை அனுபவிக்கும் பெரிய சிலையைக் கடந்து தண்ணீரை சாலையோரங்களுக்கு வாரி அடித்தபடி சென்று நின்றது. லேசாக ஷட்டரை உயர்த்தி, இடுக்கினூடே எந்த இடம் எனப் பார்த்துக்கொண்டாள். தான் இறங்க வேண்டிய இடம் வர இன்னும் பத்து நிமிடங்கள் ஆகும், என்றாலும் அதற்குள் ஓய்வதற்கான அறிகுறியை அந்தக் கோடைமழை காட்டவில்லை என்பதையும் உணர்ந்தாள்.

மனதுக்குள் துளிர்க்கத் தொடங்கிய பதட்டததை மறைத்துக்கொள்ள மறுபடியும் டிரைவரின் முகப்புக்கண்ணாடி வழியே வெளியே பார்த்தாள். தன் குடும்பத்தின் இரவுச்சாப்பாட்டுக்காக அந்தக் கடும் மழையிலும் ரிக்ஷா இழுக்கிற அந்த மனிதனைக் கண்டபோது மனம் கனத்தது.
‘போய்ச் சேருவதற்குள் மழை நின்றுவிட்டால் பிரச்சனையில்லை.’

அவள் கவலையோடு காத்திருந்தாள். பஸ் அவள் இறங்கவேண்டிய நிறுத்தத்தில் நின்றபோதும் மழை கொஞ்சம்கூடக் குறையாமல் இருந்ததைப் பார்த்துக்கொண்டே தயங்கியபடி சகபிரயாணிகளைப் பின் தொடர்ந்து இறங்கினாள். கையில் வைத்திருக்கிற கைப்பையைத் தலைக்கு மேல் கவிழ்த்துக்கொண்டு விருட்டென்று இறங்கிய சுருக்கில் எதிரில் தென்பட்ட ஒரு மிட்டாய்க் கடையின் சார்பில் ஏற்கனவே மழைக்காக ஒண்டிக் கொண்டிருந்தவர்களோடு தானும் போய் ஒட்டிக்கொண்டாள். அதற்குள் அவள், தலை, முகம், தோள், முன்கைகள் இவையெல்லாம் மழைநீர் பரவி, நெற்றிப்பொட்டை லேசாகக் கரைத்துக்கொண்டு மூக்கின்மீது வழிந்தது.

“சே, சரியான மழையில் வந்து மாட்டிக்கொண்டோமே,” என்று மனதுக்குள் கவலைப் பட்டுக்கொண்டே தலையிலும், முகத்திலும் வழிகிற நீரை நனையாமல் வைத்திருக்கிற கைக்குட்டையால் கவனமாகத் துடைத்துக்கொண்டாள். அவளுக்கு இவ்வாறு தன் முகத்தில் தண்ணீர் விழுந்து, மாலையில் லேசாக ஒற்றியிருந்த பவுடர் அழிந்து ஒப்பனை கலைந்து போனதும், தன் ரவிக்கை தோள்புறம் முழுவதுமாக நனைந்துபோனதும் சங்கடத்தைத் தந்தது. சுற்றிலும் நிற்கிற பல ஆண்களும், இவளையும் இவள் கூட நிற்கிற மற்றப் பெண்களையும் இவர்களின் மழையில் நனைந்த கோலம் தந்த சற்று மிகையான கவர்ச்சியினால் ஈர்க்கப்பட்டு வெறித்தார்கள். இவளுக்கு மிகவும் வெட்கமாகப் போய், சற்றுதூக்கிப் பிடித்திருந்த முன்புறச்சேலை முனையை நேர்படுத்தி கால்கள் தெரியாமல் செய்துகொண்டாள். தோளை மறைக்க சேலை முகப்பால் மூடிக்கொண்டாள். சற்றுப் பாதுகாப்பாக உணர்ந்தாள்.

கையில் கைக்கடிகாரம் இல்லாததால் சுற்றும் முற்றும் பார்த்து, பக்கத்தில் தெரிந்த சைக்கிள் கடையின் மேஜையின்மேல் இருந்த கடிகாரத்தில் மணி பார்த்து ‘ஏழு’ என்று அறிந்துகொண்டாள்.
“ஐயயோ, ஏழாச்சு போல இருக்கே... ரொம்பநேரமாச்சு... இப்படி மழை வரும்னு தெரிஞ்சா ஓவர்டைம் கூடப் பார்த்திருக்கவேணாம்...சே..” இப்படி சலித்துக்கொண்டாள் அவள்.

வழக்கமாக அவள் நான்கு மணிக்கு வேலை முடிந்ததும் புறப்பட்டு 5 மணிக்கெல்லாம் வீட்டிற்கு வந்துவிடுவது வழக்கம். சமீபகாலமாக அவள் வேலை பார்க்கிற அந்த பிஸ்கட் கம்பெனி அதிகமான உழைப்பை அவளிடமிருந்து எதிர்பார்க்கிறது. ஆறு மணி வரை ஓவர்டைம் செய்யவேண்டியிருந்தது. அப்படி அந்த இரண்டு மணிநேர அதிகபட்ச வேலை செய்ய மனம் விரும்பவில்லைதான். இருந்தாலும், இதனால் கிடைக்கிற உபரி வருமானத்துக்காகவாது அவள் அந்த ஓவர்டைம்களை ஏற்றுக்கொள்கிறாள். இன்னும் அதிகமான நேரம்கூட அவள் வேலை பார்க்கத்தயார். ஆனால் அந்த தொழிற்சாலை இருக்கும் பகுதியிலேயே குடியிருக்க முடிந்தால் அப்படிச்செய்திடுவாள். அவள் அப்பாவிற்கோ ஒரு வாடகைக் குடியிருப்பை அந்த இடத்தில் ஏற்படுத்திக்கொள்வது என்பதை நினைத்துக் கூடப்பார்க்கமுடியாது.

வசுமதிக்குத் திடீரென்று ஒரு எண்ணம் பிறந்தது. வீட்டிலிருக்கிற அவள் அம்மாவோ, அல்லது அவள் தம்பியோ ஒரு குடையுடன் அவளைத்தேடி வந்து பஸ் நிறுத்தத்தில் காத்திருப்பார்களோ என்று எதிர்பார்த்து சுற்றிலும் தேடிப்பார்த்தாள். அப்படி யாரும் நிற்காதது கண்டு அவள் மிகுந்த வருத்தமும் ஏமாற்றமும் அடைந்தாள். அப்படி இவளுக்காக அவள் தாயோ, தம்பியோ அல்லது அவள் தந்தையோ வந்து நின்று இவளை அழைத்துச்செல்ல வேண்டும் என்று இவள் மனம் எதிர்பார்த்திருந்தது. அதனால் ஏற்பட்ட ஏமாற்றம் சற்றுக்கோபத்தையும் தந்தது.

மணி இப்போது ஏழரை ஆகியிருந்தது. வானம் இருட்டுக்குள் ஒளிந்துகொண்டு நீரை வாரி இறைத்தது. மழையின் உக்கிரம் சற்றுக் குறைந்திருப்பதாகத் தெரிந்தது. ஆனால் உடன் நின்றுவிடும் சாத்தியம் தென்படவில்லை. அவள் அருகே நின்றிருந்த நாலைந்து பெண்களையும் சில இளைஞர்களையும், அவர்கள் வீட்டிலிருந்து யாராவது குடையுடன் வந்து அழைத்துச் சென்றுவிட்டார்கள். அந்தச்சிறிய கடையின் முன் மழைக்காக ஒதுங்கியவர்களில் பெண் என்று அவள் மட்டுமே நின்றிருந்தாள். அதற்கு அருகில் வேறு கடைகள் இல்லை. சற்றுத்தள்ளி இருந்த ஒரு கடையில் சில பெண்கள் ஒண்டி நிற்பதைக் கண்டாள். தற்போது நின்று கொண்டிருக்கும் கடையிலேயே தொடர்ந்து நின்றிருக்க அவளுக்குக் கூச்சமாகவும், அவமானமாகவும் இருந்தது. தன்னை மட்டும் குடையுடன் வந்து யாருமே அழைத்துச்செல்லாதது, அந்தச் சூழலில் தன் மதிப்பைக் குறைத்துவிட்டதாக உணர்ந்து அதனால் ஏற்பட்ட அவமானத்தினால் துடித்தாள். அவள் அந்த இடத்தை விட்டுச் சட்டென்று அகல எண்ணம் கொண்டு மழையில் இறங்கி இருபுறமும் மழைக்கு ஒதுங்கிக்கொண்டிருந்த மனித முகங்களையும் இவளுக்காகப் பரிதாபப்பட்டும், அவள் அவசியமில்லாமல் இப்படி அதிகப்பிரச்ங்கித்தனமாக மழையில் நனைந்து கொண்டே செல்வதுபற்றி விமர்சித்தும் பார்க்கிற கூட்டத்தையும் மனிதர்களையும் லட்சியம் செய்யாமல் தனது கையில் பிடித்திருந்த கைப்பையால் தலைக்குமேல் பெய்கிறமழையில் ஒரு பகுதியை மட்டும் மறைத்தபடி ‘விடு விடு’ என்று வீடு நோக்கி நடக்கத்தொடங்கினாள்.

அந்த பஸ் நிலையத்திலிருந்து அவளுடைய வீடு எட்டு முதல் பத்து நிமிட நடையிலிருந்தது. ரோட்டிலேயே அரை பர்லாங் தூரம் சென்று வலது பக்கம் திரும்பி, புதிதாய் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் உருவாகும் கட்டிடங்களைக் கொண்ட காலனியின் கடைசிப்பகுதியில்தான் இவள் குடியிருக்கும் தெருவும் இவளது வீடும் இருந்தன. இவள் ரோட்டில், தனியாக, முழுவதும் நனைந்து போய் முகத்திலிருந்து வழிகிற நீரை துடைத்துவிட்டபடியே நடந்து, அந்தப் பரந்த சாலையிலிருந்து காலனிக்குப் பிரிகிற கிளைச்சாலையில் அவள் திரும்புவதற்கும் மின் தடை ஏற்பட்டு ‘குப்’பென்று முழு இருட்டு சூழ்ந்துகொள்வதற்கும் சரியாக இருந்தது.

அதிர்ந்து போனாள் வசுமதி. மிகப்பயமாக உணர்ந்தாள். இப்படி ஒரு நாளும் அனுபவித்தறியாத பய உணர்ச்சியும், மிகையான கற்பனைகளும் அவளுக்கு மிகவும் பலவீனத்தைக் கொடுத்தன. அவள் ஒரு சிறு குழந்தையின் மனநிலைக்கு இறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். பளீரிடுகிற மின்னலும், முனை மழுங்கிய ஊசிக்கும்பலாய் முகத்தில் விசிறியடிக்கிற மழையும் இன்னும் பயத்தையும் கவலையையும் தந்தன.

தனியாக மழைவிடுமுன் தான் இப்படி நடக்கத் துணிந்தது குறித்து விசனப்பட்டாள். திடீரென்று தன்னிடம் இருந்த எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டு அம்மணத்தில் நிற்பதுபோல் பாதுகாப்பின்மையை உணர்ந்துகொண்டபோது அழுகையாய் வந்தது. நடையை எட்டி எட்டி வைக்கத்தொடங்கினாள். முன்புறத்துச் சேலையை, இருட்டு தந்த தைரியத்தில் முட்டுக்குக் கீழ்வரை தாராளாமாக உயர்த்திக்கொண்டாள்.

சற்றுதூரம் நேரே நடந்துபோய் இடதுபுறமாய்த் திரும்பி, அந்தப் புது வீடுகளைக் கடந்து வலதுபுறம் திரும்பினால் தெரியும் சிறிய வீடுகளும், குடிசைகளும் இருக்கும் பகுதியில்தான் அவள் குடியிருப்பு. அந்தக் குடியிருப்பில் அவர்களுக்கென்று இருந்த நிலத்தில் பல வருடங்களுக்கு முன் போடப்பட்டிருந்த மேற்புரம் ஓலை வேய்ந்திருந்த வீடுதான் அவர்கள் வீடு.

காற்று மிகவும் வேகமாக வீசுவது தெரிந்தது. வெறும் வெளியில் தன்மீது படர்ந்த காற்றின் வேகத்தை உணரமுடியாமல் போனாலும் சாலையின் ஓரத்தில் இருந்த தென்னை மரங்கள், பளீர் பளீர் என்று ஒளிர்கிற மின்னல் ஒளியில் தலைவிரித்தாடுவது காற்றின் உக்கிரத்தை உணர்த்தியது. காற்று உடல் மீது ஈரத்துணியை உரசுகிறபோதெல்லாம் சில்லிடுகிற குளிர் அவளை வெறுப்பின் எல்லைக்கே கொண்டு நிறுத்தியது.

இருட்டில் பாதை சரியாகத்தெரியவில்லை. நிறைய மழை நீர் சேர்ந்து தெருப்பள்ளங்கள் நீர் மூடியிட்டுக் கொண்டிருந்தன. வயல்களாய் இருந்த பூமியாதலால், களியும் வண்டலும் கலந்த சேறாய் மழையில் ஊறி நின்று கால்களைக் கவ்விக்கொண்டன.

அஜாக்கிரதையாகவோ, அன்றி சரியாகச் சமன் செய்யாமலோ தரையில் கால்களைப் பதிக்க முயன்றால் வழுக்கும் என்பதை இரண்டு மூன்று தப்படிகளில் தெரிந்து கொண்டதால் ஜாக்கிரதையாக நடக்கவேண்டியிருந்தது. அதனாலேயே நடைவேகம் குறைந்து, மழையின் முழுத்தாக்குதலும், நீராபிஷேகம் போல தலையில் கொட்ட நனைந்துகொண்டே நடந்தாள் வசுமதி.
அவள் பயமும் கவலையும் ஒரு எல்லையைத் தாண்டியபோது மனதில் எரிச்சலும் ஆத்திரமும் உண்டாயின.

தன்னை இப்படித் தனியே தவிக்கவிட்ட தன் தாயையும், அப்பாவையும் தம்பியையும் மனதுக்குள் திட்டினாள். தன் போன்ற வயதுக்கு வந்த பெண்ணை வாழ வைத்துப் பார்க்காமல் இப்படி வெயிலிலும் மழையிலும் தவிக்கவிட்டு தன் சம்பாத்தியத்தை உறிஞ்சிக்கொள்கிறார்கள் என்று நினைத்தாள். தனக்குச் சரியான வயதில் கல்யாணம் நடந்திருந்தால் தான் அவதிப்பட நேர்ந்திருக்காது என்று என்ணினாள்.

திடீரென்று செருப்பு, சேற்றுக்குள் நன்றாகச் சிக்கிக் கொண்டது. ஒரு காலை நன்றாக ஊன்றி, அதை வெளியில் இழுக்கச் செய்த முயற்சியில் சற்று சரிந்தபோது தோளில் மாட்டியிருந்த பை கழன்று சேற்றுக்குள் விழுந்தது. அதை மீண்டும் எடுத்துக் கொண்டு நிமிர்ந்தபோது, அந்த ‘ஸ்லிப்பை’ நினைத்து அவமானம் பொங்கிவர அழுகை பீறிட்டது. வசுமதி ஓசையின்றி அந்த மழையினூடே குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதாள். இப்பொழுது மீண்டும் மின் இணைப்பு ஏற்பட்டு வெளிச்சம் தோன்றியது.

இப்படி ஒரு இரக்கமற்ற வீட்டில் தான் பிறந்திருக்கவேண்டாம். “:எல்லோரும் தான் தின்றிகள். இந்த அம்மாவும் அப்பாவும்... வரட்டும் பார்த்துக்குறேன்” என்று குமுறியபடி வீட்டை நெருங்கிகொண்டிருந்தாள். அந்த இருட்டிலும், மழையிலும் வீட்டுப்பகுதில் ஏற்பட்டிருக்கிற ஜனசந்தடி அவளுக்குள் திடீரென்று ஒரு சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தி அவள் மனதில் ஒரு பயம் திடீரென்று கப்பிக்கொண்டது. ஏதோ ஒரு அசாதாரணம் தென்பட்டவுடன் அவள் மனக்குமுறலும், மழையும், இருட்டும் மறந்து போய் படபடபோடு எட்டி நடைபோட்டு வீட்டை அடைந்தாள். அங்கே-

அவள் தாயும், தங்கையும், தம்பியும், தந்தையும் ஆளுக்கொரு பொருளாக, வீட்டினுள் புகுந்திருந்த வெள்ளத்தினின்றும் அப்புறப்படுத்திப் பாதுகாப்பதில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டாள். வெகுநாட்களாக மாற்றப்பட்டிராத அந்த வீட்டின் மேற்கூரையில் பாதி முழுவதுமாகப் பிய்ந்து பறந்துபோய் வெறும் சுவர்களுடன் வீடு பாதி மொன்னையாய் நின்றிருந்தது.

விக்கித்துப்போய் நின்றுவிட்டாள் வசுமதி. இதுவரை தோன்றியிருந்த துயரம் எல்லாம் வடிந்துபோய் புதிய வேதனை நெஞ்சில் தோன்றி இதயம் கனத்தது அவளுக்கு.

அணில் கதை

2009-11-27T00:11:00.000-08:00

ஒன்றிலிருந்து ஒன்றாக
கண்ணிகளின் மீது
தாவுகிறது அணில்
நீண்ட புசுபுசு வாலுடன்
அழகாய் இருகரம் குவித்து
நின்று... ஓடி...
வானம் பொய்த்துப்போன
நாட்களை சபித்து
இரைதேடி நகர்புகும்
நெல்மணி தொடங்கி
பழங்கள் வரை தேடும்.
ஒன்றும் கிடைக்காத வெறுமையில்
நெளிந்த கோக் டின்னை
ரட்டரட்ட ர்ர்ர்ரட்டவென
உருட்டி விளையாடும்
தொடர்தேடல்கள்
அயர்ச்சியூட்டும்போது
காட்டில் - பொந்தில்
கீச்கீச்சென்றிருக்கும்
பிங்க் நிறக்குட்டிகளை
நினைத்துக்கொள்ளும்
இறுதியாய் கிடைத்ததை
சேகரித்துக்கொண்டு
மாலையில் திரும்பும்.
கண்ணிகளைத் தாண்டி
எல்லை தொடுகையில்
சுடப்பட்டு செத்துவிழும்.

*எழுதியது-2006ல். பதிவிட்டது - இன்று

அகழ்வின் குறிப்பிலிருந்து*

2009-10-12T01:54:00.000-07:00

புனல் மிதக்கும் நாவாய்கள்
கரையெங்கும் மலர்ந்து நிற்கும்
பஃறுளி ஆற்றின் முகத்துவாரத்தில்
பாய்விரித்து கடல் ஏகிய
தலைவனின் இறுதி நிமிடங்களில்
விரிகிறது கடல்கொள்ளும் கபாடபுரம்
புன்னைக்கு பால் ஊற்றும் தலைவி
தோழிக்கு சொல்லும் கூற்றில்
அலைகள் உறங்கும் கடலிலிருந்து
பசலையும் பெருவிளிப்புகளும்
கலந்தகுரலில் யாழ் ஒன்று
தனிமொழியில் பேசுகிறது
யுகம் யுகமாய்
உப்பின் கரிப்புடைய இசையை
குளிர்சாதனப்பெட்டியில் இருந்து
சமைக்க எடுத்த மீனில்
ஒட்டி இருந்த நரம்பை மீட்டினேன்
வீட்டினுள் அலையடிக்க
விரிந்து பரந்தது கடல்.

* இந்த கவிதை இம்மாத அகநாழிகை இதழில் வெளிவந்துள்ளது

குங்குமம்: நன்றி + ஒரு வேண்டுகோள்

2009-07-13T23:36:00.000-07:00

நன்றி:குங்குமம்
குங்குமம் இதழில் என்னோட கவிதை வெளியாகியிருக்கு…! அதாகப்பட்டது, இந்த கவிதை இந்த வாரமோ அல்லது சென்ற வாரமோ வரவில்லை, ஏறக்குறைய மூன்று வாரங்களுக்கு முன்பு தேதியிட்ட (jun-24-jul-01)குங்குமத்தில் வந்தது. கவிதை வெளியிடப்பட்டிருப்பது எனக்கே தெரியாது. அலுவலகத்தில் சற்றே கிடைத்த ஓய்வில் இணையத்தை மேய்ந்துகொண்டிருந்தேன். தினத்தந்தி ஈ-பேப்பர் எர்ரர் மெஸேஜ் காட்டியதால் தினகரன் பக்கம் சென்றேன். அங்கிருந்த குங்குமம், வண்ணத்திரை மற்றும் தமிழ்முரசு லிங்குகளையும் சேர்த்து படித்துக்கொண்டிருந்தபோது பிரியாமணி பேட்டி வெளியாகியிருந்த குங்குமம் கவனத்தை ஈர்த்தது.(கவனிக்க- பேட்டி மட்டுமே, பிரியாமணி ஸ்டில் அல்ல ! ). ஈ-புக் படித்துக்கொண்டே வந்தால் 30-வது பக்கத்தில் blogspot.com பகுதி இருந்தது. 31வது பக்கத்தில் அந்திக்கு சற்றுமுன்பு என்கிற தலைப்பு கண்ணில் பட்டது. எங்கேயோ பார்த்த தலைப்பு மாதிரி இருக்கேன்னு பார்த்தா அது என்னோட கவிதைதான்…! எனக்கு அதிர்ச்சி + ஆச்சரியம் + ஆனந்தம்..! எனக்கு அதை குங்குமம் வெளியிட்டது குறித்து எந்த தகவலுமே தெரியாது, நான் அதை படிச்சது ஒரு விபத்து மாதிரி நடந்தது. கார்க்கியின் கதையொன்றும், கதிரின் நகைச்சுவை கதை
http://maaruthal.blogspot.com/2009/06/37-40.html - ஒன்றும் வெளியாகியிருந்தது.

கார்க்கி குங்குமத்திற்கு நன்றினு ஒரு பதிவு போட்ருக்கார். அவருக்கு எப்படி தெரிஞ்சதுன்னு தெரியல.
http://www.karkibava.com/2009/06/blog-post_5282.html

அநேகமாய் கதிரும் என்னைப்போலவே உணர்ந்திருக்கக்கூடும். அவருக்கு இது சம்பந்தமா வந்த பின்னூட்டம் -

//
sakthi said...
இந்த கதை குங்குமம் வார இதழில் வெளி வந்ததில் மிக்க மகிழ்ச்சி...அருமையான நகைச்சுவை கதை
July 13, 2009 7:31 AM
கதிர் said...
குங்குமம் வார இதழிலா!!!???
July 13, 2009 8:49 AM
sakthi said...
என்ன சார் இப்படி கேட்டுடீங்க கார்க்கியின் பதிவு ஒன்று ராஜா சந்திரசேகரின் கவிதையொன்றுடன் இந்த பதிவும் வெளியாகியிருந்தது ஜீலை முதல் வார குங்குமம் இதழில் கிடைத்தால் வாங்கி படியுங்கள் சகோதரரே
July 13, 2009 10:15 PM
கதிர் said...
மிக்க நன்றி சக்தி
July 14, 2009 8:44 AM //

கதிருக்கு பின்னூட்டமிட்ட சக்திக்கு:
சக்தி, எனது பெயர் ராஜாசந்திரசேகர் அல்ல, r v chandrasekar/r v c, வாசித்தமைக்கும் அதை பகிர்ந்துகொண்டமைக்கும் நன்றிகள்.

டியர் குங்குமம் டீம்,
என்னோட கவிதையை வெளியிட்டதற்கு நன்றி.
நீங்க எங்களைப் போல புதியவர்களோட படைப்புகளை வெளியிடுவது குறித்து மகிழ்ச்சி. ஆனா இந்த மாதிரி உங்க பதிவை வெளியிட்டிருக்கோம்னு ஒரு மெயில் அனுப்பலாம் இல்லையா? மெயில் ஐடி எல்லார் ப்ரொஃபைல்லயும் இருக்கு. மெயில் அனுப்பறது ஒரு சிரமமான காரியமும் இல்லை. எல்லாரும் எல்லா இதழ்களும் படிக்கிறது இல்லை, நீங்க சொல்லாம விட்டுட்டீங்கன்னா, கடைசி வரைக்கும் பதிவர்களுக்கு தங்களோட படைப்பு ஒரு வெகுசன இதழில் வெளிவந்திருப்பது தெரியாமலே போக வாய்ப்பிருக்கு(என்னை மாதிரி..!). இனிமேல் மெயில் அனுப்புங்கப்பா..!

விகடன், குங்குமம், குமுதம் போன்ற வார இதழ்களில் ஏற்கனவே வெளிவந்த பதிவர்களுக்கு- உங்களுக்கு ஏதாவது அவங்ககிட்ட இருந்து மெயில் வந்ததா? இல்ல நாமதான் கண்டுபுடிச்சு வாங்கிபடிக்கணுமா?
ஏன் கேக்குறேன்னா, சென்னை முழுக்க அலைஞ்சும் அந்த குங்குமம் கிடைக்கல, கடைசில எங்க ஊர்ல சொல்லி வாங்கிவச்சிருக்கேன்!

அந்திக்கு சற்று முன்பு

2009-06-18T03:25:00.000-07:00

வெக்கை மிகுந்த மதியத்தின்
நீண்ட வெயிலில்
சிறு பொறியென வெளிக்கிளம்புகிறது
உந்தன் மெல்லிய வேர்கள்
அறைக்குள் நுழைந்து
படர்ந்து பரவி
கிளர்ந்து
இறைச்சியின் கவிச்சியை முகர்ந்த
மிருகத்தின் வேட்கைகள்
அச்சிட்ட தாளோ
உலகோ
கடவுளோ மனமோ அகமோ

எப்போதும் போதுமானதாயில்லை.

இயங்குவதற்காய் இருந்து

இருத்தலுக்காய் இயங்கி

முடிக்கையில்

முதுகின் மையத்தில்

கோடென வழிந்து
கருகி விழும்

ஒரு துளி பகல்.

பறவையைக் கண்டுணர்தல்

2009-01-22T22:38:00.000-08:00

அலைவுகளுக்குப் பின்னால்
தணிவு கொண்ட நதிபோல் இருக்கிறேன்
சிறுமி எறிந்த கூழாங்கல்லென
விழுந்து தளும்புகிறாய் என்னுள்
வட்டவட்டமாய்
கிளர்ந்து பரவுகின்றன
காதலின் பெருங்கரங்கள்.
மரத்திலிருந்து மீன் பார்க்கிறது
ஆழத்தில் நீந்தும் மீன்கொத்தியை.
மிதக்கும் தக்கையின் ஏற்ற இறக்கத்தில்
துயில்கிறது காலத்தின் நிசப்தம்.
உற்றுநோக்கும் கடவுளின் கண்களை விலக்கி
நிறுத்திவிடவேண்டும்
அதிர்வுகளோடு பரவும் பேரலைகளை,
முடிந்தால்
பெருங்கடல்களில் கலக்கும் நதிகளை.

* அய்யனாரின் அடர்நீலத்தீற்றல் கொண்ட பறவைக்கு

தரிசனம்

2009-01-21T07:46:00.000-08:00

அன்றாடம் வாய்க்கிறது
புலியைக் காணும் தருணங்கள்
தீராத வன்மத்தோடு சிரிக்கும் காடுகள்
எனக்கும் புலிக்கும் பரிச்சயமானவை
சமயங்களில் புலிமேல் நான்
சில நேரங்களில் என்மேல் புலி
வால் பிடித்து தலை பிடித்து
புலி வேட்டையில் நான்
மனித வேட்டையில் புலி
சுழலும் சக்கரவியூகம்.
அகத்தில் பார்க்கின்
நான் என்றொரு திரிபு
புலி என்றொரு நிழல்.

*ரமேஷ் - பிரேமிற்கு

கவிதையை செய்தல்

2008-09-14T22:37:00.000-07:00

எழுதிவிடமுடியா ஒரு கவிதையென

நீ வார்க்கப்பட்டிருக்கிறாய்.

இருப்பதில் பெரும் சொற்களஞ்சியமென

அறியப்படுவதன் துணைகொண்டு

உனை வாசிக்க முயல்கிறேன்

துகள்களாய் சிதற்வுறுகிறதுன் உடல்

எதனுள்ளும் சிக்காமல்

நழுவத்தொடங்குகின்றன சொற்கள்

பத்திகளாய்

வாக்கியங்களாய்

வார்த்தைகளாய்

எழுத்துகளாய்

………….

வெறுமை சூல்கொண்ட கணத்தில்

எழுதத்தொடங்கினேன்

முற்றுப்புள்ளியிலா பெருங்காப்பியத்தை

ஒரே கவிதையென தலைப்பிட்டு.

தனிப்பறவை

2008-09-14T05:20:00.002-07:00

தெளிவானதொரு பிரக்ஞையற்ற
சூழலில் இந்த அறையிருக்கிறது
அறைக்குள் நான் வசிக்கிறேன்
சிந்தனை, சுய எள்ளல்,
நினைவு தப்புதல், நீளும் பகல் தனிமைகள்,
சுயமைதுனம், போதை-
பெருகும் ஆற்றாமைகளின் பட்டியல்

அறைக்கு வெளியே இருப்பவர்கள்

குறித்து எதுவும் எனக்கு தெரியாது
இரவைக் கடக்க தேவை எட்டு மணி நேர மரணம்.

மற்றுமொரு நாள்...

2008-09-14T05:07:00.000-07:00

எல்லா நாட்களும் போல் இன்றும் விடிந்தாயிற்று
எதிர்வீட்டுக் குழந்தையை தவிர்த்து
வேறெதுவும் அழகாகத் தோன்றவில்லை
இதமான முத்தங்கள்
வழக்கமான சூரியன்
சிரிக்கும் மாணவர்கள்
நசநசக்கும் நெரிசல்
டேர் டு டச் டி-சர்ட்டுகள்
நெருக்கமான சிநேகிதம்
டிக்கட் கொடுக்கும் மெத்தென்ற விரல்கள்
குருட்டு பிச்சைக்காரனின் ஓடும் மேகங்களே
சிதைந்து கிடக்கும் நாயின் உடல்
தொட்டியில் பால்சம் பூக்கள்
காரிடார் போன்சாய்கள்
கஃப்டேரியா வாஸ் அப்-கள்…
எல்லா நாட்களும் போல் இன்றும் விடிந்தாயிற்று
அழகான எதிர்வீட்டுக் குழந்தையை தவிர்த்து
வேறெதுவும் அழகாகத் தோன்றவில்லை.

உருவெளிச் சிதைவுகள் (4) - Adult content

2008-07-25T05:08:00.000-07:00

‘சனியனுங்களா, உங்கள ஏன்டா கூப்பிட்டு உள்ள வச்சோம்னு இருக்கு, பிளைட் டிக்கட் வேண்ணாலும் எடுத்துதாரேன் கெளம்புங்க முதல்ல!’

“ஏன், நாங்க சலிச்சிட்டோமா, அவ அவ்வளவு வாசமா இருக்காளா?”

"கண்டதும் காதலா, இனிமே நான் அரைக்கெழவன் கூட டூயட் பாடி சல்லாபம் பண்றப்ப சிரிச்சே... மல்லாக்க படுக்க வச்சு மூஞ்சில ....... போயிடுவேன்."

"முதல்ல அத செய்யுடி மலபார். இவன் ஜென்ம சாபல்யம் அடையட்டும்"

‘மலபார் ப்ளீஸ் வாயை மூடு, தெய்வீகக் காதலை கேவலப்படுத்தாத'

“ஒஹோ, தெய்வீகக் காதல் கக்கூஸ் வாசல்லதான் வருமா?”

‘ராய், நீ பேசாத, போய் யார் கூடவாது சேர்ந்து மான் வேட்டையாடு'

‘டேய் அங்க டைல்ஸ ஏன்டா பிறாண்டிட்டு இருக்க?’

‘இல்ல கோபி, கொஞ்சம் skid ஆயிட்டேன், அதான் தொடச்சுட்டிருக்கேன். நீ என்ன திரும்ப மேலே?’

‘அனிதாவ பார்த்ததுக்கப்புறம் skid ஆகுறியா? அனிதா எல்லாம் சொன்னா, ஒண்ணும் பிரச்சினையில்ல, நான் அனிதா பேரன்ட்ஸ்கிட்ட பேசி முடிச்சுடுறேன், நீயும் அப்பா அம்மாவோட வந்துறு, என் கல்யாணத்துல வச்சு முடிவு பண்ணிக்கலாம்'

“போடா மாமா பயலே, இவனே சேலம் சிவராஜ் சித்த வைத்தியசாலைக்கு வழி விசாரிச்சுட்டு இருக்கான். இதுல இவுரு கூட்டிக் கொடுக்க வந்துட்டாரு. தள்ளுங்கடா தா....ளா, கேன்ஸ் போகணும். லேட் ஆயிடுச்சு."

'ஏய்ய்! அந்தத் தொட்டிய எத்தாத, அதுல யூஸ் பண்ண காண்டம்ஸ் இருக்கு'

"ஏன், கோபி மாமா பார்த்தா இந்த டீல் ஊத்திக்குமா? பேசாம இதையெல்லாம் அனிதாவுக்கு கிப்டா அனுப்பிடேன், ஊதியாவது விளையாடட்டும்."

'பைங்கிளி,நீ பெங்களூருல நல்ல சைக்கியாட்ரிஸ்டா பாரு. 3 - 5 கோர்ஸ் Electroconvulsive therapy எடுத்துக்க. தனியா இருக்குறத அவாய்ட் பண்ணுனாலே இந்த மாதிரி thoughts வராது.'

‘கோபி உனக்கு எதுவும் கேட்டுச்சா?’

‘இல்ல'

‘நீ கிளம்பு, அப்புறமா பேசிக்கலாம்'

‘அப்போ அனிதா?’

‘அவ இங்கதான்பா இருக்கா’ என்றேன் கண்ணாடியை பார்த்தபடி !

‘What do you mean?’

‘Some kind of Visual Hallucination, இதயத்துல இருக்காடா! ’ என்று நெஞ்சைத்தடவினேன் .

"இதோடா, உத்தமபுத்திரன் நெஞ்சத்தடவுறான்,அவ இருந்திருந்தா..."

'செருப்பு பிஞ்சுடும். ப்ளீஸ் என்னய தனியா விடுங்களேன், எனக்குன்னு ஒரு வாழ்க்கை இருக்கட்டுமே. நான் வேண்ணா வாரம் ஒருதடவ உங்க கூட இருக்கேன். '

கோபி சிரித்துவிட்டு கிளம்பினான்.

"நீ மூட்றா, எங்கள மேக்கப் இல்லாமப் பார்த்தா உனக்கு எழும்பாதா,அனிதாவ காலையிலே தூங்கி எந்திரிச்சோன்னே போய் பாரு, அத்து எறிஞ்சுடலாம்னு தோணும்."

'ப்ளீஸ் நாம அப்புறமா பேசித்தீர்த்துக்கலாம். ஞாயித்துக்கிழம முடிய இன்னும் 10 மணி நேரம் இருக்கு.'

‘இரு கோபி, நானும் வர்றேன், அவங்க ரெண்டுபேரும் எங்கே?’

‘கார்ல இருக்காங்க'

கீழே இறங்கும் போது உங்கள் அன்பு அறிவிப்பாளன் அக்குள் ஹமித் என்ற குரல் டீக்கடை ரேடியோவில் கேட்டது !

தம்பி யார்கிட்ட பேசிட்டுருக்கீங்க?
இந்தா இவங்ககிட்டதான்.
யாரும் இல்ல?
போய்யா பொட்டைக் கண்ணா।

அனிதா அக்குள் தெரியாமல் கையாட்டி விடை கொடுத்தாள்। நல்ல நாள் பிஸ்கெட் துகள் அக்குளில் ஒட்டியிருப்பதை நான் பார்த்துவிடக்கூடாது என நினைத்திருக்கலாம். அன்று மாலை அண்ணாச்சி கடையில் மளிகை வாங்கும் போது கேட்டேன்.

'அண்ணாச்சி veet இருக்குங்களா?'

'இல்லப்பா, anne french தான் இருக்கு'

'சரி ஒரு கிலோ குடுங்க'

“ஒரு கிலோவா?”

நிலவறையிலிருந்து வெடித்துக் கிளம்பிய சிரிப்பொலிகள் என் காதுக்குக் கேட்கிறது. உங்களுக்கு?

முற்றும்

உருவெளிச் சிதைவுகள் (3) - Adult content

2008-07-25T04:57:00.000-07:00

‘என்னய உங்களுக்கு அவ்வளவு புடிச்சுருக்கா?’ என்று கேட்டாள் கண்ணாடியிலிருந்த அனிதா!

‘ம்ம், புடிச்சுருக்கு உன்ன, உன்ன விட உன் அக்குளை.’

‘ச்சீ, அதெயெல்லாமா பார்த்து பொண்ணு புடிச்சுருக்குன்னு சொல்றது.’

‘அத சாதாரணமா பேசாத, நெறயப் பேரோட தாம்பத்ய வாழ்க்கை மோசமாயிருக்கக் காரணம் pheromons match ஆகாததுதான். கூடிய சீக்கிரம் அதீதன் சொல்ல நண்பர் சுந்தர் இதப்பத்தி ***** ***** 45(18) அல்லது ***** **** 45 (27) ல எழுதுவார்.’

‘அவுங்க ரெண்டு பேரையுமே எனக்குத் தெரியாது.’

‘சுந்தரைத் தெரிஞ்சுக்கோ, அதீதனை தெரிஞ்சுக்க வேண்டாம்.’

‘ஒரு தடவை உன் அக்குள smell பண்ணிக்கட்டுமா?’

‘ம், பண்ணிக்கங்க.’ அனிதா கைகளைத் தூக்கியவாறு ஒயிலாக சாய்ந்து நின்றாள். விரகத்தில் கண்கள் கிறங்கி, சற்றே பிளந்து நிற்கும் உதடுகளை முத்தமிடத் தோன்றியதை தனிக்கதையாக எழுதுகிறேன்.

‘ம்ம்ம், ம்ம்ம்ம், nice.’

‘ச்சீ naughty boy.’

கதவு திறந்து அனிதா வெளிப்பட்டாள். பிம்பம் கண்ணாடியிலிருந்து மறைந்தது. ‘இன்னும் ஏன் இங்க நிக்கறீங்க, எனக்கு ஹாலுக்குப் போக வழி தெரியும்’ என்றாள் சிரித்துக்கொண்டே.

‘அனிதா நல்ல smell அது, you know…’

‘என்ன சொல்றிங்கன்னு புரியல.’

ஹாலிலிருந்து மீசை கூப்பிட்டது,

‘அனிதா வர்றப்போ தண்ணி கொண்டு வாம்மா.’

‘ok uncle கூப்பிடுறார், உங்க நம்பர் கொடுங்க, நைட் கூப்பிடுறேன்.’

‘இல்ல, அது வந்து…’

Ting ting…கோபி உள்ளே நுழைந்தான், ‘சரியான வெயில்டா மச்சி’ என்று கூறியவாறு என்னைப் பார்த்தவன் அனிதாவையும் பார்த்தான்.
லேசாக சிரித்துக் கொண்டே ‘ஓகே மச்சி லேட்டாயிடுச்சு. அப்படியே கெளம்புறோம், நீ அவசியம் முந்தின நாள் நைட்டே வந்துடணும்.’

“ஏன் கல்யாணத்தன்னி நைட்டுக்கு கூப்பிட்டு பக்கத்தில வச்சுக்க வேண்டியதுதான உன் ப்ரெண்டை?” இது அந்த கன்னடத்துக் கபோதியின் குரல்தான்.

‘சரிடா கண்டிப்பா வந்துடறேன். நீ கிளம்பு, கீழ் ரூம்ல கொஞ்சம் வேலயிருக்கு.’

‘கீழ் ரூமா? நீ first floor ல இருக்கடா.’

‘இல்ல இல்ல,கீழ் வீட்டுக்காரங்க வர சொன்னாங்க அத சொன்னேன். நீ கெளம்புடா.’

“நல்ல வேளை. அக்குள் புகழ் அனிதாவின் நிலைமை கவலைக்கிடமாகும் முன் கோபி வந்துவிட்டான்,” இது டிவியில் இலங்கை அறிவிப்பாளரின் குரல்.

தொடரும்

உருவெளிச் சிதைவுகள் (2) - Adult content

2008-07-25T04:42:00.000-07:00

‘என்ன சார், தமிழ், தெலுங்கு, மலையாளம், இந்தி, கன்னடம்னு நெறய dvd s கெடக்கு எல்லா மொழி படமும் பாப்பிங்களா?’

“ஆமா அவுரு தேசிய ஒருமைப்பாட்டை பேணி வளக்குறாரு. உன் மீசையில தீய வைக்க, பொத்திக்கிட்டு டிவியப் பாருடா !” சுவரில் ஒட்டியிருந்த ராய் நடிகையின் படம் காற்றில் படபடத்தது.

‘ Ya, I love to watch all kind of movies ! கொஞ்சம் பொறுங்க, டீ எடுத்துட்டு வர்றேன்.’

வேகமாய் வந்து நிலவறை படியில் நின்றிருந்தவளை தள்ளி விட்டு, படாரென்று கதவை சாத்தினேன்।

‘என்ன சார், தரையிலே என்ன பார்த்துட்டிருக்கீங்க?’

‘ஒன்னுமில்ல, சும்மா லேசா வழுக்குன மாதிரி இருந்தது. நீங்க ஹால்ல இருங்க வந்துடறேன் ’

இவர்களுக்கு தேநீர் கலக்கிக் கொடுத்து நல்ல நாள் பிஸ்கட் தின்னக் கொடுத்து உபசரிக்கையில் அந்த கையில்லாத ரவிக்கைக்காரி

‘if you don’t mind, will you please show me the toilet’ என்றாள் லேசர் செய்யப்பட்ட அக்குளைக் காட்டிக் கொண்டே.

‘ya with pleasure anitha'

“கக்கூஸைக் காட்டுறதுல உனக்கு என்னடா pleasure ?!” மீண்டும் ராய்.

Anitha...anithaa...thaa… தா... honey தா... கனி தா… வெகு அருகில் அனிதா!

“Anitha you are having beautiful pair of hands…they are looking very soft… smooth… silky… tender…” அனிதா சிரித்துக் கொண்டே Katrina kaif போல இருவிரல்களைக் காட்டிவிட்டு கதவில் பதித்திருந்த கண்ணாடியைப் பார்த்து இரண்டு கைகளையும் தூக்கி சோம்பல் முறித்தபின் ‘excuse me’ சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றாள். சொர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்… என்னே, அக்குள்களின் வழவழப்பான திவ்ய தரிசனம் ! த்ரிஷா முன்னே வந்து ஆடத்தொடங்கியிருந்தாள். “மொழ மொழன்னு யம்மா யம்மா, மொழ மொழன்னு…” ஓ கடவுளே… இந்த இழவெடுத்த பிம்பங்கள் … நிலவறைக் கதவு சாத்திதானேயிருக்கிறது, அப்பாடா, நிம்மதி. பின்னே இது மட்டும் எப்படி வெளியே?

இந்த பிம்பத்தை எப்படியாவது நிலவறைக்குள் தள்ளிவிட வேண்டும், அதுவும் அந்த பெரிய மீசைக்காரனுக்கு தெரியாமல். நான் அனிதாவின் அக்குளை பே என்று பார்த்துக்கொண்டிருந்ததை அவன் பார்த்திருப்பானா?

“அவன் என்ன gay யா, உன்னை பே என்று பார்ப்பதற்கு”- நிலவறைக் குரல்கள்.

சே, இருக்காது, அப்போது அவன் நல்ல நாள் பிஸ்கெட்டுகளை மீசை மயிர்கள் வழியாக துகள்களாய் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் வரும் வழியில் அவன் அனிதாவின் அக்குளை நெருக்கமாகப் பார்த்துக் கொண்டோ அல்லது முகர்ந்து கொண்டோ கூட வந்திருக்கலாம்.

“இது உனக்கு தேவையா? அடுத்தவன் மு…. மூ…தைப் பற்றி உனக்கென்ன கவலை?” மீண்டும் நிலவறைக் குரல்கள்.

தொடரும்...

உருவெளிச் சிதைவுகள் (1) - Adult content

2008-07-25T01:33:00.000-07:00

எப்படி பாதுகாப்பது எனத் தெரியவில்லை, பூட்டிய நிலவறைக்குள் இருந்து வரும் சப்தங்களை, ஞாயிற்றுக் கிழமை வந்தாலே இம்சைதான். நன்றாக சாத்தி வைக்கலாம் என்றால் கதவும் மசகில்லாமல் க்றீச்சிடுகிறது, நல்லெண்ணெய் வைத்துக் குளித்து கோழிக் குழம்பு சாப்பிட்டால்தான் சூடு அடங்கும். உள்/வெளி தாழ்ப்பாளும் சரியில்லை, அதை முதலில் கவனிக்கவேண்டும். உள்ளே இறங்கி கொரகொரக்கும் தாழ்ப்பாளை சரி செய்ய யோசனையாகவும், கொஞ்சம் பயமாகவும் இருக்கிறது.

உள்ளிறங்கிப் பார்க்கும் நொடியில் இவர்கள் ஏறிவிடுவார்கள். தோளில் சாய்ந்து, கன்னத்தில் ஈஷி, மார்பில் படர்ந்து…

‘சட் கொஞ்சம் கூட இங்கிதமே இல்லையா? கைலியப் பிடுச்சு இழுக்கற.’

‘டேய் பாடு, நீதானடா சும்மா பஸ் ஸ்டாப்புல நின்னவள கூட்டிட்டு வந்த, இப்ப பெரிய ஒழுக்கக் கம்மனாட்டி மாதிரி பேசுற’.

‘அடியேய், அன்னைக்கு அந்தத் தெலுங்குப் பட பஸ் ஸ்டாப்புல நல்லா இங்கிலீஷ் பேசுனியேடி?’

‘அதி நேனு லேதண்டி, டப்பிங் ஆர்ட்டிஸ்ட்டுடா புடுங்கி.’

‘ஹெக்கேக் ஹேக் கெக்கே ஹே gay…gay ஹெக்கேக் கேக்கெ..’

‘என்ன புரிஞ்சுதுன்னு இந்த மார் பெருத்த மலையாளத்தாளுக்கு இப்படி சிரிப்பு வேண்டியிருக்கு, இருடி மலபார் சிறுக்கி, அடுத்த ஞாயித்துக் கிழம வச்சுக்கறேன். பேரப் பாரு மலபாராம், வேற மாதிரி வச்சுருக்கணும். பொறுடி கொல்டி, கைலி ஈரமாயிடுச்சு, மாத்திட்டு வந்துடறேன். மலபார் கள்ளி, ஒரு சாயலுக்கு நீ அந்த மூணெழுத்து நடிகனோட முன்னாள் காதலி மாதிரியே இருக்கியே, எப்படி? சத்தியமா delusional impression இல்லடி.

தட் தட் தட், என்ன சத்தம் அது?

“கதவத் தட்றாங்கடா செவிட்டுக் …”
காவிரில தண்ணி விடுங்கன்னு தமிழ்நாடே கத்துறது கேக்காது, இந்தக் கன்னடத்து கபோதிக்கு…. அடச்சே, இந்தக் கன்னடத்துப் பைங்கிளிக்கு ரொம்ப பெருசு – காது. கரீக்டா சொல்ட்டாப்பா..!

‘இருய்யா வாரேன்.’ அடிங்கொ…தட்றத நிறுத்துங்கடா. இந்தப் பாழாய்ப்போன விருந்தாளிகள்…ஒரு நவ யுவன், கையில்லாத ரவிக்கை அணிந்த பெண் – நவ யுவதி?, ஏஜ்டு பெரிய மீசைக்கிழம். விருந்தோம்பல் தமிழனின் அணிகலன் என ஏதோவொரு சங்கப் புலவன் சொன்னதாய் ஞாபகம். மசுருங்க என்னத்தப் புடுங்குறதுக்கு இப்ப வர்றானுங்க.

‘சார், என்ன வேணும்?’

‘டேய் என்னடா? நாந்தாண்டா கோபி, இவ அனிதா (அயானா – னு வச்சுருக்கலாம்) என் colleague, அது அவளோட மாமா.’

அவளுக்கா இல்ல எல்லாருக்குமா? எனக் கேட்கத் தோன்றியதை நாக்கைக் கடித்து நிறுத்திக்கொண்டேன்.

‘என்னடா அப்படி பாக்குற? என்னை மறந்துட்டியா?’

‘இல்ல நீங்கள்லாம் உண்மையா. இல்ல பிம்பங்களானு பார்த்தேன்.’

‘Are you alright man?’

‘ya, am alright. just kidding you buddy. கொஞ்சம் ஞாபக மறதி அதிகமாயிடுச்சு, that’s all, you please come in.’

“பொய் சொல்றான், அவனுக்கு schizophrenia + துரித ஸ்கலிதம்” - நிலவறையிலிருந்து கொல்டி ஹீரோயினின் குரல். இருடி வந்து உன்ன வச்சிக்கறேன். “முதல்ல கைலிய மாத்துறா பன்னாட.”

‘எனக்கும் அனிதாவோட அக்காவுக்கும் கல்யாணம், அதான் பத்திரிக்கை கொடுத்திட்டு போகலாம்னு வந்தேன்.’

‘Oh, great.’

பெரிய மீசை டிவி ரிமோட்டை எடுத்து ON செய்தான். The room is on active depressive mode.

“அக்காவத்தான கட்டப்போறான், இவ என்ன இலவச இணைப்பா?” என்று அந்த நெட்டை கதாநாயகன் டிவியில் கேட்டது கோபிக்கு கேட்டிருக்க நியாயமில்லை. Typical illusion.

‘சரி நீ இவுங்களோட பேசிட்டு இரு, நான் அடுத்த தெருவுக்கு போய் ரவிக்கு இன்விடேசன் கொடுத்துட்டு வந்துடறேன்.’

‘வேண்டாம் கோபி, தயவுசெய்து இந்த பிம்பங்களுக்கு மத்தியில் இவர்களை தனியே விட்டுச்செல்லாதே, என்னால் சமாளிக்க இயலாது।’ போய்விட்டான், மூன்று பரிமாணமுள்ள கோபியால் இந்த குரல்களை, பிம்பங்களைக் கண்டுகொள்ள முடியாது. இல்லையே, நான் பேசியது கேட்டிருக்க வேண்டுமே, ஒருவேளை நானும் மாயக்குரல் கொண்டுவிட்டேனா?.

தொடரும்...

தசாவதாரம் - விமர்சனங்கள் - தேவை மீள்பார்வை

2008-06-23T00:47:00.000-07:00

புகுமுன்: இது தசாவதரம் படத்திற்கான விமர்சனம் இல்லை

தசாவதாரம் படத்துக்கு போதும் போதுங்கிற அளவுக்கு நம்ம பதிவர்கள் விமர்............சனம்.............! எழுதி ஏற்கனவே துவைச்சு காயப்போட்டுட்டாங்க! இதுல நாம வேற எழுதி மக்கள்கிட்ட வாங்கிக் கட்டிக்கணுமான்னு ஒரே யோசனை. இவ்வளவுக்கும் நான் படம் பார்த்தது மூணாவது நாள்தான்,அது வரைக்கும் விமர்சனம் எதுவும் படிக்கலை. பார்த்துட்டு வந்து எதாவது கருத்து சொல்லலாமேன்னு தமிழ்மணத்தப் பார்த்தா டவுசர் கிழிஞ்சிடுச்சு [ sincere thanks to : லக்கிலுக் J ]. பார்ப்பன மலம்கிறாங்க, தலித்துக்கு பூ’வராகன்’ அப்படின்னு எப்படி பேர் வைக்கலாம்கிறாங்க, நுண்ணரசியல்கிறாங்க...இன்னொரு பக்கம் தசாவதாரம் உலகத்தரமா? இந்தியத்தரமா ?... “நடுவர் அவர்களே, உலக சினிமா என்பதற்கான வரையறை என்னவென்றால்...” அப்படிங்கற ரேஞ்சுல பெரிய பட்டிமன்றமே நடக்குது. தசாவதர விமர்சன சுட்டிகளுக்கே தனிப்பதிவுன்னு தாவு தீர்ந்துடுச்சு போங்க, அப்போ முடிவு பண்ணினேன் நாம எதுக்கும் படத்த ரெண்டாவதுவாட்டி பார்த்துட்டு கருத்து சொல்லலாமேன்னு. நேத்து பார்த்துட்டேன், இப்போ சொல்றேன்... படம் நல்லா இருக்கு, நல்லா இருக்கு, நல்லா இருக்கு..!

படத்த பார்க்கப்போறதுக்கு முன்னாடி ஒரு விசயத்த நீங்க கண்டிப்பா மறந்துடணும் அது என்னன்னா கமல் பத்து வேசத்துல நடிச்சுருக்கார் அப்படிங்கறதைத்தான். (கஷ்டம்தான்,இருந்தாலும் முயற்சி செய்யுங்க ). ப்ளாங்கா உள்ள போய் உக்காந்திங்கன்னா ஒரு pure entertainer பார்த்த திருப்தி இருக்கும். அத விட்டுட்டு வண்டிக்கு டோக்கன் போட்றவர்ல ஆரம்பிச்சி கோன் ஐஸ் விக்கிறவர் வரைக்கும் இது கமலான்னு ஆராய்ச்சி பண்ணிங்கன்னா குழப்பம்தான் மிஞ்சும், படத்த follow பண்ண முடியாது.

இந்தப் படத்தை பொறுத்த வரை கமல் ஒரு நடிகனாக வெற்றி பெற்றதைவிட, நல்ல திரைக்கதை மற்றும் வசனகர்த்தாவாக வெற்றி பெற்றுள்ளார் என்ற லக்கியின் கருத்தை நான் வழிமொழிகிறேன். மற்றபடி படத்தின் கேரக்டர்கள், கேயாஸ் தியரி, (இந்த தியரி இப்போது வரைக்கும் புரியாதவர்கள், அந்நியன் படத்தில் அம்பியின் அப்பா ஃப்ளாஷ்பேக்கில் அந்த குட்டிப்பெண் இறந்த பின்னர் கோர்ட்டில் வைக்கும் வாதங்களைக் கேட்கவும், ஒரு மரணத்தை புற உலகில் சமுதாயத்தின் மற்ற நிகழ்வுகளோடு தொடர்பு படுத்தும் அந்தக் காட்சி சாமான்யனுக்கும் புரியக்கூடும்) பாடல்கள்,ஒளிப்பதிவு,வசனங்கள், அசின் மற்றும் முக்கியமாக மல்லிகா ஷெராவத் பற்றி ஏற்கனவே தேவைக்கும் அதிகமாக பதிவர்கள் துவைத்து விட்டதால் நான் துவைப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை.

ஆனால்,எனக்கு மிகவும் உருத்திய விஷயம் மேக்கப். பாதி கெட்டப்களுக்கு மேக்கப் சரியில்லை, கண்களை உறுத்துகிறது. படம் பார்ப்பவர்களுக்கு ஏதோ பிளாஸ்டிக் சர்ஜனிடமிருந்து அரைகுறை ஆப்பரேஷனில் தப்பி வந்த பேஷண்டை பார்க்கிற உணர்வு. என்னயக் கேட்டா கமல் சார், நீங்களே பத்து கேரக்டர்லயும் நடிச்சுருக்க வேண்டாம், அப்புறம் எப்படி தசாவதாரம்னு பேர் வைக்கமுடியும்னு கேக்கறிங்களா, அதுவும் சரிதான். வைச்சாச்சு, நடிச்சாச்சு. nothing to do, enjoy J. ரப்பர் முகமூடிகள மாட்டிக்கிட்டு உணர்ச்சிகளக் காட்ட முடியாததால் ஒவ்வொரு கெட்டப்பயும் பேச்சுலயும் உடல்மொழியிலயும் வித்தியாசப்படுத்தியிருக்கார். அதுலயும் அந்த ஜப்பானியனின் உடல் மொழி சிறந்த வெளிப்பாடு.

//பல காட்சிகளின் மொழி, மாஸுக்குப் பிடிபடாமல் போகும் சாத்தியம் இருக்கிறது - பினாத்தல் சுரேஷ் // அப்படின்னு சொன்னத நிரூபிக்கிற மாதிரி படத்துல சில காட்சிகள் இருக்குது. சாம்பிளுக்கு ஒன்னு - புஷ் வரும் சீன்களில் என் முன்னால இருந்த நபர்கள் “என்ன ஜார்ஜ் புஷ் இப்படியா மடத்தனமா பேசுவார்? சும்மா சொல்றானுங்க.” என்றனர். Michael moore-ன் Fahrenheit 9/11 படத்த பார்த்தால் புஷ்ஷோட அறிவும், சாதனைகளும் எத்தகையது என்பது அனைவருக்கும் தெரியவரலாம். புஷ் பற்றி அமெரிக்காவுலய அந்த ஓட்டு ஓட்றாங்க நம்மள கண்டுக்கமாட்டாங்கன்னு கமல் நெனச்சுருப்பார் போல! பொதுவா தெரியிற ஒரு சில குறைகள தவிர்த்துட்டு பார்த்தால் ஒரு மேல்தட்டு ரசிகனுடைய பார்வைக்கு என்ன தேவையோ அது கிடைக்கிறது அதே நேரத்தில் ஒரு கடைக்கோடி ரசிகனுக்கு இப்படத்தில் என்ன புரியவேண்டுமோ அது நிச்சயம் புரிந்துவிடும்.

இந்தப் படத்துக்கு வந்த விமர்சனங்களக் காட்டிலும் விமர்சனங்களுக்கு வந்த பின்னூட்டங்களால்தான் பயங்கர சென்சேஷன் ! அதப்பத்தி கொஞ்சம் சொல்லலாம்ணு நெனைக்கிறேன். எல்லா விமர்சனங்களும் நேர்மையா எழுதப்பட்டிருக்கான்ன்னா இல்லைன்னுதான் சொல்லணும். சில பேர் படத்த மொக்கைனு லேபிள் குத்தியே தீருவேன்னு கங்கணம் கட்டிக்கிட்டு எழுதியிருந்தாங்க, இத வழிமொழிஞ்சு நெறய பின்னூட்டங்களும் ! யாரும் சொல்ற அளவுக்கு இந்தப்படம் மொக்கயோ மொண்ணயோ அல்ல. பரமக்குடியிலிருந்து வந்த ஒரு தமிழன் (தமிழர்களில் திராவிடத் தமிழன், ஆர்யத்தமிழன்னு ரெண்டு பிரிவு இருக்கறதா நான் நெனக்கல..! ) தமிழ்ப்படங்களுக்கான சந்தையை உலக அளவுல திறக்க முயற்சி பண்றப்போ நாம உதவி செய்யலனாலும் உபத்திரவம் செய்யக்கூடாது. கனடாவில் இந்தப்படத்த வால்ட் டிஸ்னி வெளியிட்டதா ஒரு செய்தி படிச்சேன், எத்தன இந்தியப் படங்கள் இதைப்போன்ற அயல் நாட்டு நிறுவனங்களால் வெளியிடப்பட்டிருக்கு? விரல் விட்டு எண்ணிடலாம். நண்பர்களே “சொல்லுதல் யார்க்கும் எளியவாம்” அப்படின்னு இனியாவது புரிஞ்சுக்கங்க.

Biological weapon- chasing, சப்பையான ஒரு வரிக்கதை, இதுக்கு இந்த பில்டப் அப்படிங்கற ரேஞ்சுல ஒரு fwd மெயில் வந்துச்சு, உங்கள்ள சில பேருக்கும் வந்திருக்கலாம். அந்த நண்பர்கிட்ட நான் கேட்கறது life is beautiful அப்படின்னு ஒரு படம்...செகண்ட் வேர்ல்ட் வார் டைம்ல ஒரு யூதக்குடும்பம் ஜெர்மன் சிறைக்கூடத்துல படற அவஸ்தைகள், ப்பூ இது ஒரு கதையா? அப்படின்னு சிம்பிளா மெயில் அனுப்புவீங்களா? சைக்கிள தொலச்சுட்டு வேலவெட்டி இல்லாம ஊரெல்லாம் தேடுறான்யா, bicycle thiefனு இத ஒரு படமா வேற எடுத்திருக்கானுங்கன்னு பேசுவீங்களா? ஏன் ஒரு தமிழன் உலக சந்தைக்கான ஒரு படத்தைக் கொடுத்ததுக்கு இப்படி கொலவெறி காட்றீங்க? (மேற்கூறிய இரண்டு படங்களையும் நான் தசாவதரத்தோடு ஒப்பீடு செய்யவில்லை,நான் கூற விழைவது அனைத்து திரைப்படங்களுக்கும் ‘one line story’ என்கிற ஒன்று உண்டு என்றுதான்)

ஒரு பதிவர் தன்னோட பதிவுல, ரங்கராஜ நம்பி ‘ஓம் நமோ நாராயணாய’ என்று கத்தும்போது Brave heart படத்துல Mel Gibson சுதந்திரம் அப்படின்னு கத்துறத ஞாபகப்படுத்துனதா எழுதிருக்காரு. அதனால இப்ப என்ன? கமல் அப்படி சொல்லக்கூடாதா? ஸ்காட்டிஷ் விடுதலை வீரனுக்கும் பிரிட்டிஷ் இராணுவத்துத்துக்கும் நடக்குற போராட்டத்துல கத்துனா மட்டுமில்ல, சைவ வைணவ போராட்டத்துல காட்டுனாலும் அது வீரம்தான், நண்பர்களே, அடக்குமுறை வெவ்வேற வடிவங்கள்ல இருக்கலாம் ஆனால் சுதந்திரம் எல்லாருக்கும் ஒன்னுதான். ஒத்ததிர்வுகள் கலையுலகத்துல எப்பவுமே இயற்கைதான், கமல் நடிப்பில் யாரையும் காப்பி அடிக்கவேண்டிய அவசியமில்லை.

வேறொரு பதிவோட பின்னூட்டத்தில பத்து ஆங்கில படங்களப் பார்த்து எடுக்கப்பட்ட படம் அப்படிங்கற கமண்ட் ரொம்ப வருத்தப்படவச்சது, ஆனால் கடைசி வரைக்கும் அந்த நபர், பத்து படங்களோட பேர சொல்லவேயில்லை, சார், அந்த பத்து படங்கள் என்னென்னனு சொன்னா நாங்களும் தெரிஞ்சுக்குவோம். ஒரு வெகுசன படைப்பு பார்வைக்கு வரும்போது எதிர்மறை விமர்சனங்கள் வரத்தான் செய்யும்,வரணும். வந்தால்தான் சீர் தூக்கிப்பார்க்கும் தன்மையும் வளரும், எவ்வளோ குப்பையா படம் எடுத்தாலும் மக்கள் ஏத்துப்பாங்க அப்படிங்கற மோசமான நம்பிக்கையும் ஒழியும். ஆனா, கருத்து சொல்றவங்க யாரும் நானும் பேசுறேன் பேர்வழின்னு குருட்டுப் பூனை விட்டத்துல பாய்ஞ்ச மாதிரி பேசக்கூடாது. முடிஞ்சா ஆதாரங்கள எடுத்து வைங்க, நம்மளே கமல் சார்கிட்ட போய் உண்மையக் கேட்போம். என்னங்க, நான் சொல்றது சரிதான?

சமீபத்தில் ஒன்பது அல்லது பத்து வருடங்களுக்கு முன்னர் என நினைக்கிறேன் (இந்த வரி டோண்டு சார் பதில்கள் மாதிரி இல்லையே..?) த.மு.எ.ச கூட்டத்தில் பேசிக் கொண்டிருந்த ஒரு எழுத்தாளர் சொன்னார். கதை எழுதுவதற்கு 24 அல்லது 28 (எண்ணிக்கை சரியாக நினைவிலில்லை) story knots மட்டுமே உள்ளன, நாம் எத்தகைய படைப்பைக் கொண்டுவந்தாலும் அது இதற்குட்பட்ட கலவையாகத்தான் இருக்க முடியும் என்றார். இதை ஏன் இங்கு குறிப்பிடுகிறேன் என்றால் நண்பர் கூறிய பத்து ஆங்கிலப்படங்கள் மட்டுமல்ல தசாவதரமும் இவற்றுக்குள் அடக்கம் என்ற உண்மையை புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்பதால்தான்.

கமல்கிட்ட இருந்து அன்பே சிவம், விருமாண்டி போன்ற படங்கள் மாதிரிதான் எதிர்பார்க்கிறதா நெறயப்பேரு கருத்து சொல்லிருந்தாங்க, நல்லது நானும் ஒத்துக்குறேன். ஆனால் அந்தப் படங்கள் எதிர்பார்த்த வெற்றியடையவில்லையே. அதுவும் தமிழ்நாட்டுலதான ரிலீஸ் ஆச்சு? கமல் சார் தொடர்ந்து கலைப்படமே கொடுத்துக்கிட்டு இருந்தா வடபழனில பொட்டிகடை வைச்சு உக்கார்ந்து ஸீன் பண்ண வேண்டியதுதான். கண்ணாடிப்பூக்கள், குட்டி, மல்லி திரைப்படங்கள் தரத்துல மேம்பட்டு இருந்ததா சொல்ற நாம அந்தப் படங்களுக்கு என்ன மரியாதை காட்டினோம்? பார்த்திபன் சார் “குடைக்குள் மழை”னு ஒரு படம் எடுத்தார். கிட்டத்தட்ட A beautiful mind மாதிரி, ஆனால் என்ன ஆச்சு? கலெக்சன் லெவெல்ல அந்தப் படம் பப்படம் ஆயிடுச்சு! தப்பு யார் மேல? அந்தப் படம் சரியில்லயா? இல்ல வழக்கமான சினிமாவுக்கு பழகுன நம்ம மூளை ஏத்துக்கலயா?

நேத்து விஜய் டிவி ல ஒளிபரப்பான மதன்ஸ் திரைப்பார்வைல K.S.ரவிக்குமார், யூகி சேது, மதன் மற்றும் பார்வையாளர்கள் கலந்துக்கிட்டாங்க, நெறயப்பேர் பாத்திருப்பீங்க. அதுல கவனிக்க வேண்டிய விசயம் ரவிக்குமார் சாரோட முகத்தைதான். ரொம்ப திருப்தியா, சிரிச்சுக்கிட்டே இருந்தார். இவ்ளோ பெரிய பட்ஜெட் படம் படுத்திருந்தா டைரக்டர் இப்படியா சிரிச்சுக்கிட்டு இருப்பாரு? படத்தோட ரிசல்ட் என்னங்கிறது அவர் முகத்துல தெரியுது. பேச்சின்போது யூகி சேது சொன்ன முக்கியமான பாய்ண்ட் - ‘ஆங்கிலம், இந்தி திரைப்படங்களுக்கான ஆடியன்சும், மார்க்கெட்டும் ரொம்ப பெருசு. ஆனா நாம ஆறு கோடி பேர மட்டுமே நம்பி படம் எடுக்கிறோம், ஹாலிவுட்ல எதாவது ஒரு உணர்ச்சிய மையப்படுத்தி எடுக்கப்படற படங்கள் ஒரே சுவை கொண்டது, ஆனால் தமிழ்நாட்டு ரசிகனுக்கு ஒரே படத்துல நெறய சுவைகள் தேவைப்படுது, இது தலைவாழை விருந்து, தமிழ்நாட்டுல வேர்களை வச்சுக்கிட்டு உலக மார்க்கெட்டுக்கு எடுக்கப்பட்ட படம்’ அப்படின்னு சொன்னார். கரெக்ட்தான!

இன்றைய தேதியில் டெக்னிக்கலான முன்னேற்றத்துக்கு இந்தியாவில் தற்போதைய சிறந்த படம் தசாவதரம்தான். இன்னும் பத்து பதினைந்து வருடங்களுக்குப் பிறகு தமிழ் சினிமாவில் வரக்கூடிய மாற்றங்களுக்கு இந்தப்படம் ஒரு விதை..! இப்படத்தோட வெற்றி பன்னாட்டு சினிமா கம்பெனிகளின் கவனத்தை தமிழ் படங்கள் மேல திருப்பும். தமிழ் சினிமா ஹாலிவுட் மாதிரி ஒரு கார்ப்பரேட் செக்டாராக மாறும். நிதி பெருத்த நிறுவனங்களின் வருகை புதிய முயற்சிகளுக்கான அடித்தளத்தை உண்டாக்குவது மட்டுமின்றி ஹாலிவுட் மாதிரி ஸ்கிரிப்ட் ரைட்டிங், ஸ்க்ரீன்ப்ளே மேக்கிங் போன்றவற்றை புதிய, தனிப்பட்ட துறைகளா மாற்றலாம். தொழில்நுட்பமும் படங்களின் பட்ஜெட்டும் வளரும் அதே நேரத்தில் நாம் நமது மண்ணையும், மக்களையும், கலாச்சாரத்தையும் பிரதிபலிக்கிற தரமான படங்களை கொடுப்பதின் மூலமாக ஈரானிய திரைப்படங்களைப்போல் தமிழ்ப் படங்களையும் உலக சந்தையில் நிலைநிறுத்தலாம்.

இந்தப்படம் முடிந்தவுடன் கமலுக்காகவும் மற்றும் படத்தில் பணிபுரிந்த அனைத்து தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களுக்காகவும் நான் கைதட்டினேன். நீங்களும் தட்டுங்கள், அது கமல் போன்ற சிறந்த கலைஞனின் உழைப்புக்காக மட்டுமல்ல, எந்தவொரு கலைஞனும் விருதுகளுக்கும் மேலாக எதிர்பார்ப்பது ரசிகர்களின் அங்கீகாரத்தைதான்..!

2002-2008 டைரிக் குறிப்புகள்

2008-05-30T04:17:00.000-07:00

ஒர் வேனிற்கால மதிய வேளை...

இப்போதும் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறாயா?
எதிர்ப்படும் எல்லோருக்குமான புன்னகை இன்னும் மீதமிருக்கிறதா?
சடுதியில் மாறும் காட்சிகள் கொண்ட அறைக்கு வண்ணம் பூசியாயிற்றா?
பிடித்த நடிகை இன்னும் சிநேகாதானா?
சாப்பிடுவது அதே மேரி மெஸ்ஸில்தானே?
ரமணி சந்திரன் சிவசங்கரி படிக்கச் சொல்லி தோழிக்கு சிபாரிசு செய்கிறாயா?
கைகளை ஆட்டி அபிநயங்களோடு பேசுவதை நிறுத்தவில்லைதானே?
‘நெஞ்சமொருமுறை நீ என்றது’ பாடலை முணுமுணுக்கிறாயா?
டோனாபோலாவில் எடுத்த குரூப் ஃபோட்டோ சூட்கேசில் இருக்கிறதா?
.
.
.
இப்போது உயிரோடு இருக்கிறாயா?

*************

மின்சாரம் தடைப்பட்ட பின்னிரவில்...

புறக்கணிக்கப்பட்ட அன்பின் பொதிகளை
ஒரு குழந்தையென நீ சுமந்து திரிவதை
என்னால் தடுக்கமுடியவில்லை.
கைப்பையைத் திறக்கிறாய்...
விடியவே முடியாத இரவுகள்
வரிசைக்கிரமமாய் மடித்து வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
ஒன்றை எடுத்து உதறுகிறாய்
வானிலிருந்து சில நட்சத்திரங்கள் உதிர்வதை
காப்பாற்ற முடியவில்லை.
வாழ்வின் கசப்பான பக்கங்களை நத்தையின்
வேகத்தில் வாசிக்கத்துவங்கி
பெருங்குன்றொன்றின் மீதேறுகிறேன்
சமவெளிகளின் மகத்துவம் தெரியாமல்
என்னைக் காப்பாற்ற வருபவன் கல்லாய் சமையட்டும்.

*************
பருவமழை தொடங்க சில தினங்களே இருக்கும் இன்று...

மிதமிஞ்சிய குற்றவுணர்வுடன்
இதை எழுதிக்கொண்டிருப்பதாய் கூறுவது
நான் கொலையுறுவதற்கு சரியான காரணமாய் இருக்கக்கூடும்.
எனக்கு வாய்த்த சபிக்கப்பட்ட
வாழ்வின் பங்காய்
உனக்கு அன்பைத் தராவிடினும்
காயங்களைத் தராமலிருந்திருக்கலாம்
ஏமாற்றங்கள் அற்ற
துரோகங்கள் அற்ற
பாசாங்குகள் அற்ற
வஞ்சனைகள் அற்ற பெருவெளியில்
அன்பால் நிரம்பிய மேகம் ஒன்றை
இழுத்துச் செல்கிறது சிற்றெறும்பு
கார்காலம் தொடங்குமுன்
புற்றை நிரப்பிவிடும் பேராசையோடு.

புலன்களில் விளைவது…

2008-05-27T07:13:00.000-07:00

காணக்கிடைக்காத வேலைப்பாடுகளுடன்
அரியதொரு தேநீர் கோப்பை ஒன்று
என் உணவு மேசையின் மீதிருந்தது
யார் வைத்தது என்றேன்
பதிலில்லை.
அதில் நீர் அருந்தினேன்,குறையவில்லை.
உணவு, மாமிசம், மது, பெண்…
நிரப்பிய எதுவுமே குறையவில்லை
பசி தாகம் போதை, காமம்
எதுவும் எனக்குத் தோன்றவில்லை.
கடவுளின் நான்காவது உலகினின்று
தவறி விழுந்த கோப்பை அது எனப்புரிந்தது.
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
நான் கல்லாகிக் கொண்டிருப்பதாய்
உடனிருப்பவர்கள் கூறினர்.
கோப்பையில் துளையிட்டால்
புலன்கள் வேலை செய்யும் என
சந்தித்த தேவதை கூறியது.
துளையிட்டேன்…மனிதனானேன்.
அன்றிலிருந்து கடவுளின்- துளையிட்ட
தேநீர் கோப்பையுடன் மட்டுமே நான்.

நிலா நாள் வீடு

2008-05-27T06:58:00.000-07:00

பெளர்ணமி நிலா காய்கிறது
முற்றத்தில் பூனைக்குட்டிகளின் சத்தம்
ஒன்றன் மீது ஒன்று தாவி
பொய்யாய்க் கடித்து
ஓடி-நின்று–மறுகி-ஓடி
களியாட்டம்.
திரைச்சீலைகளை இழுத்துவிட்டு வந்து படுத்தேன்
என்ன பேசுவதென்று தெரியவில்லை
அருகில் படுத்திருக்கும் தனிமையை எழுப்பி.

:) அழகிய தமிழ்மகன் – a deep view (?) :) எவ்வளவோ பண்றிங்க, இதப் படிக்க மாட்டிங்களா?

2007-11-27T03:06:00.000-08:00

தீபாவளி அன்னிக்கு ஒரு பச்சை…சரி, வேணாங்க,நம்மள மாதிரி ஒரு அழகிய(?!)கலர்ஃபுல் தமிழன் என்னவெல்லாம் செய்வான்?! கருக்கல்ல எந்திரிக்குறது கொஞ்சம் சிரமம்தான். இருந்தாலும், காலங்காத்தால நாலு மணிக்கெல்லாம் எந்திருச்சு நறுக்குன்னு நாலு நாசகார வெடிகளப் போட்டு தெருவையே எழுப்பிடணும்,அதுல தெருவுக்கு ஒரு துன்பம், நமக்கு ஒரு சின்ன சந்தோசம், அம்புட்டுதேன்.

அப்புறமா நல்லா எண்ணை தேய்ச்சுக்கிட்டு, சீயக்காய்க்கு பதிலா அம்மா பாத்திரம் தோய்க்க வச்சுருந்த சபீனா பவுடரை எடுத்துட்டுப் போய் தேச்சுக் குளிச்சு அசிங்கப்பட்டு, அவமானப்பட்டு வெளில வந்து (அன்னைக்கு மட்டும் பனியன்,ஜட்டி முதற்கொண்டு புதுசுதான்!) லுங்கிய லூஸ் பண்ணி உக்காந்து மட்டன்,சிக்கன்னு போட்டு தாக்கிட்டு எந்திரிச்சா அடுத்த வேலை என்ன? அப்பாகிட்ட அடைப்பப் போடுறதுதான..தாத்தா,பாட்டி,மாமா,அத்தைனு அப்படி இப்படி தீபாவளி கலெக்சன தேத்திக்கிட்டு புது ட்ரெஸ்ஸை எடுத்துப் போட்டு வண்டியக் கெளப்பினாக்க… தெருவுக்குத் தெரு பட்டறைதான், வீட்டுக்கு வீடு பலகாரம்தான். இதுதாங்க,வருஷா வருஷம் நாங்க (எல்லாம் எங்க செட்டுதான்…!) கொண்டாடுற தீபாவளி.

இந்த வருசமும் கிட்டத்தட்ட இதே மாதிரிதாங்க தீபாவளி ஸ்டார்ட் ஆச்சு, ஆனா ஃபினிஷிங்தான் சரியில்லை,எப்படின்னு கேக்கறிங்களா? எல்லாம் நம்ம இளைய தளபதி, இதய தளபதி, டாக்டர்.விஜய் (அப்டிதாங்க டைட்டில் கார்டுல போட்டாங்க..!) நடிச்ச “அழகிய தமிழ் மகன்” படத்த பார்த்ததுனாலதாங்க. தீபாவளி அன்னிக்கு ராத்திரி 8 மணி வரைக்கும் எல்லாம் ஸ்மூத்தா போயிட்ருந்துச்சு.

வில்லனா வந்தான் நம்ம நண்பன் ஒருத்தன், ‘மச்சான் ஏ.டி.எம் டிக்கட் இருக்கு,போவோமாடா’னு கேட்டான்.என்னாடா இது? வழக்கமா ஏ.டி.எம் க்கு கார்டுதான,இவன் என்ன டிக்கட்டுன்றான்னு,ஒரு விசாரணையப் போட்டா அது அழகிய தமிழ் மகனோட அப்ரிவேசனாமாம். அட, இங்கே பார்றா, டைட்டிலே பலப்பல மேட்டர கொட்டுதே,அப்ப படம் எப்டி இருக்கும்னு நெனச்சு தின்னுக்கிட்டு இருந்த அஞ்சாவது புரோட்டாவையும், ஆர்டர் பண்ண ஆம்லெட்டையும் கேன்சல் பண்ணிட்டு எந்திருச்சுட்டேன்.

கூடவே நம்ம செட்டு பசங்க ஒரு பத்து பேரும் கெளம்பிட்டாய்ங்க, அப்போ பார்த்து இன்னொருத்தன் வந்து மாப்ள, ஏ.டி.எம் ரிசல்ட் தெரியல (அவரு ‘தல’ அஜீத் ரசிகர்),வாங்கடா, வேல் இல்லாட்டி பொல்லாதவன் போவோம்னு கூட்டத்துல ஒரு சலசலப்ப உண்டாக்கிட்டான், விட்ருவோமா நாங்க, அங்க விட்டேன் ஒரு டயலாக் ‘டேய்,ஒருவாட்டி முடிவு பண்ணிட்டா அப்புறம் என் பேச்சை நானே கேக்க மாட்டேன்’னு. டயலாக் விட்டதுதான் தாமதம் பசங்க உய் உய்னு விசிலடிச்சுட்டே போய் நேரா தியேட்டர்லதான் வண்டிய நிப்பாட்டுனாய்ங்க. சத்தியமா அப்போ தெரியலீங்க, சொந்த செலவுல சூன்யம் வைச்சுக்கப் போறோம்னுட்டு.

டிக்கட் கவுன்டர்ல கூட்டம் அப்டி ஒண்ணும் பெருசா இல்ல,சரி ஒருவேள செகண்ட் ஷோ அப்படிங்கறதாலயோ இல்ல நம்ம லேட்டா வந்ததாலயோ கூட இருக்கலாம்னு உள்ள போய் உக்காந்தா பஞ்சரான ட்யூப் மாதிரி தியேட்டர் தொஞ்சு போய் கெடக்கு…மொத்தமே நூறு பேரைத் தாண்டாது. இளைய தளபதி படத்து ரிலீஸ் அன்னிக்கு இந்த தமிழக ஆடியன்ஸ் கொடுக்குற ரெஸ்பான்ஸ் இவ்ளோதானா? என்ன கொடும சார் இது? அப்படின்னு உக்காந்தா ஒரு வழியா படம் ஸ்டார்ட் ஆயிடுச்சு. (டேய் இப்போதான் நீ மேட்டருக்கே வர்றியானு கேக்கறிங்களா? என்ன பண்றது, படத்துல சரக்கு ரொம்ப கம்மி!)

படத்துல விஜய் பேரு குரு, அவர் ஒரு ஓட்டப்பந்தய வீரர் (ச்ச்சூ..! சிரிக்காம கதை கேக்கணும்),ஒரு ரன்னிங் மீட் போறார், அந்த மீட்ல அவர ஓட விடாம தடுக்குற கும்பலோட ஓப்பனிங்லயே ஒரு சண்டை, நடுவுல ‘டேய்,நான் ஒரு தடுக்கமுடியாத காட்டாறு’ அப்டின்னு ஒரு பஞ்ச் டயலாக், அப்புறம் வழக்கம்போல நூறு பேரோட சேர்ந்து ஆடற பாட்டு…..ஹாவ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்..! ஆரம்பமே எனக்கு கண்ணக் கட்டிருச்சு. ஏம்பா, இந்த ஃபார்முலாவ மாத்தவே மாட்டிங்களா?

சரி, அப்படின்னு விதிய நொந்துக்கிட்டு படத்த பார்த்தா, படத்துல வழக்கத்துக்கு மாறா ஷகீலா வீட்டு ஓனரா வர்றாங்க, ஷகீலாகிட்ட விஜய்,சந்தானம் கோஷ்டி பேசுற டயலாக்ஸ் எல்லாம் டூமச் ரகம். தேவையே இல்லாத சீன்ஸ், அறுவை டயலாக்ஸ்னு தாங்கவே முடியாத மொக்கை படத்துக்கான சகல தகுதிகளையும் டைரக்டர் பரதன் முதல் முப்பது நிமிசத்துலயே உண்டாக்கிடறார்.அதுலயும் கீழ் வீட்டு குழந்தைக்கு விஜய் எழுதிதர்ற கவிதை, ஆஹா,சூப்பரப்பு…(காயத்ரி, அய்யனார், தமிழ்நதி மற்றும் இன்னபிற ‘கவிதை’ அன்பர்கள் இந்த சீனை தவிர்த்தல் நலம்).அதுக்கு முதல் பரிசு வேற கெடைக்குது. அந்த சங்கப்பலகைக் கவிதை இதோ…

“நீயும் நானும் ஒண்ணு,காந்தி பொறந்த மண்ணு !
டீக்கடையில் நின்னு தின்னு பாரு பன்னு..!”

இந்த வரிகளுக்கு டீச்சரம்மா கொடுக்கும் விளக்கம்…அய்யோ, கொடுமைடா சாமி. தமிழ்நாட்டு ரசிகர்களோட ரசனைய ரொம்ப நல்லா மதிக்கிறிங்க கிரியேட்டர்களே.! சந்தோசம்.

ஸைமல்டேனியஸா ஹீரோயின் இண்ட்ரொ இருக்கணுமே! கரெக்ட், ஸ்ரேயா இனிதே என்ட்ரி ஆகுறாங்க, உண்டக்கட்டி வாங்கி எறும்புக்கு வைக்கிற அளவுக்கு தாராள மனசு அவங்களுக்கு.(நம்மளுக்கு எறும்பு கூட்டத்த க்ளோசப்ல காட்டி கிராபிக்ஸ்ல கொலை பண்றாரு கிரியேட்டர்.) கடவுள்கிட்ட,தோழியோட அண்ணன் ஜெயிக்கணும்கறதுக்காக குரு தோக்கணும்னு சத்தமா(!) வேண்டிக்குறாங்க ஸ்ரேயா. இத பார்த்த விஜயும், சந்தானமும் அவங்கள கலாய்க்கிறாங்க. அப்புறமா விஜய் அந்த பையனுக்கு ஸ்போர்ட்ஸ் கோட்டால வேலை கெடைக்கணும்கறதுக்காக வேணும்னே தோத்து போறார். இத எலக்ட்ரிக் ட்ரெயின்ல போறப்ப போன்ல அவுரு அம்மாட்ட சொல்றாரு, பின்னால இருந்து இத கேக்கற ஷ்ரேயாவுக்கு லவ் வந்துருது. ஹாவ்வ்வ்வ்வ்வ்...! முடியல…

பிறகு அறிமுக படலம், காதல்னு இவங்க வண்டி ஓடிட்டு இருக்கு. ஸ்ரேயா அவங்களுக்கு சொந்தமான ரெசார்ட்ல விஜய் கூட இருக்கும் போது ட்ரெஸ்ல தண்ணி பட்ருது,அத மாத்துறதுக்காக ரூமுக்கு போறாங்க,கூடவே விஜயும் போறார். அப்போ பார்த்து அப்பா ஆசிஷ் வித்யார்தி அங்க வந்துர்றார். தன்னோட மகளோட ஒழுக்கத்த அவுரு சந்தேகப்பட்டு பேச காதலன் விஜய் பொங்கி எழுந்துர்றார். மன்னிப்பு கேட்டாதான் விடுவேன்னு சொல்லி ஸ்ரேயா அப்பாகிட்ட போர்க்கொடி தூக்கிர்றார்(இங்க பார்றா..!), அட, பெத்த பொண்ணுகிட்டயே அப்பாவ மன்னிப்பு கேட்டாதான் விடுவேன்னு சொல்ற ஒருத்தன் இருக்கானானு நெனச்சு பூரிச்சு போய், மன்னிப்பு கேட்டு லவ்வுக்கு பச்ச கொடி காட்டிட்டு யு கேரி ஆன்னு சொல்லிட்டு போயிடுறார். அடப்பாவிகளா! பொதுவா நாங்க தமிழ் படத்துல லாஜிக் பாக்கறதில்லை, பூ சுத்துங்கப்பா, அதுக்குனு ஒரு லிமிட் வேணாமா…!

என்னப்பா,ஒரு த்ரில்லே இல்லாம திரைக்கதை போயிட்ருக்கே அப்படின்னு நம்ம நினைக்கிற செகண்ட்ல இருக்கு ஒரு கொண்டை ஊசி திருப்பம்..!
விஜய்க்கு ESP அப்படின்னு சொல்லப்படற Extra Sensory Perception சக்தி இருக்கு, அதாகப்பட்டது பின்னால் நடக்கக்கூடிய மேட்டர்கள் இவுருக்கு முன்கூட்டியே தெரிஞ்சுடும். முதல் சம்பவமா தனக்கு கீழ் வீட்ல இருக்கற குட்டி பொண்ணு செத்துப்போற மாதிரி காட்சிகள் இவரு மனசுல விரியுது, அதே மாதிரி அந்த பொண்ணு இறந்தும் போயிடுது. சோ, நம்ம ஆளு ரொம்ப அப்செட்,ஆனாலும் ஸ்ரேயா கூட லவ்வ கண்டின்யூ பண்றார்.

அப்பா அம்மாகிட்ட நேர்ல பேசறதுக்கு பயந்து லெட்டர் விடு தூது நடத்துறார்.உடனே அவங்க அப்பா, பையன தூக்கிட்டு வர்றேன்னு கீதாகிட்ட(சிவகாசிய தொடர்ந்து ரெண்டாவது அம்மா கேரக்டர் அவங்களுக்கு, பாவமே! ) சொல்லிட்டு ஊரையே பஸ்ல அள்ளிக்கிட்டு நேரா ஆசிஷ் வீட்டுக்கே வந்துர்றார். ஸ்ரேயாவும், விஜய் அப்பாவா வர்றவரும் யேய், யேய்னு கத்திக்கிட்டு இருக்க நமக்கு காது ரிங்குது. ஒரு வழியா கல்யாணத்துக்கு அப்பா சம்மதிச்சிறார், சந்தோசமா, வந்த ஊர் மொத்தமும் பேக் டு பெவிலியன் ஆகுது.

அந்த நேரத்துல ஊருக்குப் போன மொத்த கூட்டமும் ரயில் விபத்துல சிக்கிக்கற மாதிரி காட்சிகள் விஜய் மனசுல தோணுது. விஜய் அவங்கள எப்படி காப்பாத்துறாரு அப்படின்னு பாக்கற ஆர்வத்துல நான் சீட்டோட நுனிக்கே போய் முன்னாடி இருந்த ஆள் தலையிலே மோதிட்டேன், அந்த அளவுக்கு ஒரு விறுவிறுப்பு… ஆனா பாருங்கண்ணா,இந்த பாழாப் போன லாஜிக் அங்கயும் உதைக்குது. பஸ்ச பின்னாடியே விரட்டிட்டு வர்ற விஜய் எப்படி முன்பக்க கண்ணாடிய உடச்சுட்டு வரமுடியும்? டைரக்டருக்கே வெளிச்சம்.

அப்புறம் டாக்டர் ருத்ரன சந்திக்கிறது, ஸ்ரேயாவ கூட்டிட்டு போய் கிராமத்துப் பொண்ணாக்கி அம்மாகிட்ட சம்மதம் வாங்குறது, கழுத்து நெறய மாலைய போட்டுக்கிட்டு பொட்டல் காட்டுல கூட்டத்தோட பாடிக்கிட்டே நடந்து வர்றதுனு கி.பி ரெண்டாம் நூற்றாண்டுலருந்து தொன்று தொட்டு வர்ற மொக்கைகளை பார்த்து வெறுத்துப்போய் உக்காந்திருந்த நேரத்துல வீட்டுலயிருந்து இந்தியா பாகிஸ்தான் மேட்ச்சோட ரன்னிங் கமெண்ட்ரி வேற வந்து வெறுப்பேத்துது.

சரி,படத்தோட டோட்டல் வால்யூ என்னான்னு ஃபர்ஸ்ட் ஹாஃப்லயே தெரிஞ்சுடுச்சு, பொத்துனாப்புல வண்டியக் கட்டிக்கிட்டு வீடு போய் சேருவோம்னு நெனச்சா திரைக்கதைல அடுத்த ட்விஸ்ட்… அதாகப்பட்டது, விஜய் தன்னோட கையாலேயே ஸ்ரேயாவ கொல்ற மாதிரி கனவு காண்றார், உடனே தன்னால காதலிக்கு ஆபத்து வந்துடக்கூடாதுன்னு நெனச்சு ஸ்ரேயா கூட சண்டை போட்டுட்டு மும்பை போயிடறார்.

அங்க இன்னொரு ட்விஸ்ட், மும்பை போனவுடனே அச்சு அசலா தன்னை மாதிரியே இருக்கற இன்னொரு விஜய் ரவுடித்தனம் பண்ணிட்டு இருக்கறத நேர்ல பாக்கிறார். உடனே புரிஞ்சுடுது, நம்ம ஆளுக்கு,இவந்தான் காதலிய கொல்லப்போறான்னுட்டு. அவன தடுக்கப்போற நேரத்துல தலையில அடிபட்டு மயக்கமாகிடுது. கெட்டவனான இன்னொரு விஜய் மும்பைலருந்து சென்னை போறார்.அப்போ பார்த்து இன்டெர்வெல் விட்டாங்க (சஸ்பென்ஸாம்!). ஆஹா,இது என்னடா புது கரடியா இருக்கு,ட்விஸ்டுக்கு மேல ட்விஸ்ட்டா இருக்கே.சரி ஆனது ஆச்சு, முழு படத்தையும் பார்த்துருவோம் அப்படின்னு சீட்ட விட்டு எந்திரிச்சவன் நம்பி உக்காந்துட்டேன்.

அதுக்கப்புறம் பார்த்தா ஒண்ணுமே சரியில்லிங்க, இஸ்கூல் பசங்க நாடகம் கணக்கா ஆயிடுச்சு ரெண்டாவது பாதி. பூர்வஜென்மத்து மேலயும், அதுல செஞ்ச பாவங்கள் மேலயும் நமக்கு நம்பிக்கை வர்ற அளவுக்கு கொடுமைப்படுத்துறாங்க. ரயில்ல நமீதா, சின்னபுள்ளயா இருந்தப்ப எடுத்த டிரெஸ்ஸ போட்டுட்டு வர்றாப்பல.ஒரு பாட்டு பாடிட்டு காணாமாப் போயிர்றாப்பல.இதுக்கு பேசாம ஷகீலாவையே அந்த கேரக்டர்ல நடிக்க விட்ருக்கலாம்.நமீதா ரசிகர் மன்றத்தினர் யாராச்சும் போராட்டம் பண்ணினாத்தான் தமிழ் சினிமா உலகம் நமீதாவோட அருமைய உணரும்.

பாட்டு முடிஞ்சவுடனே வழக்கமான பல்லவிதான்…கெட்டவனான விஜய் உண்மையான குருவோட இடத்துக்கு போறது,அவரோட கையெழுத்து மற்றும் பழக்கவழக்கங்களை டைரி மூலமா தெரிஞ்சு அதே மாதிரி செய்றது, ஸ்டேஜ்ல ஆன் தி ஸ்பாட் கவிதை சொல்லி நம்மள கொல்றது, உண்மையான குருவோட வருகை, தான்தான் ஒரிஜினல் அப்படிங்கறதுக்கான போராட்டம், ஓட்டப்பந்தயம்-அதுல போலியான அத்லெட்டக் கூட கண்டுபிடிக்க முடியாத உயிர் நண்பர்கள் மற்றும் காதலி… இப்படி அமெச்சூர்தனமா பயங்கர ஸ்லோவா…சாரி.. ஸ்லோவா பயங்கரமா நகருது திரைக்கதை.

இறுதில ஸ்ரேயா போலியை எப்படி அடையாளம் கண்டார்? காதலர்கள் ஒண்ணு சேர்ந்தாங்களா? போலி என்ன ஆனார்? பதில் வேணும்னா மீதியை வெள்ளித்திரையில் காண்க. இவ்வளவு சொன்னதுக்கப்புறமும் படம் பார்த்திங்கன்னா, அந்த நீளமான க்ளைமேக்ஸையும், அதுக்கப்புறம் வரும் அட்வைஸையும் மிஸ் பண்ணிராதிங்க மக்களே!

படத்துல பாராட்டப்பட வேண்டிய நபர்கள் விஜய்யும், கேமராமேன் பாலசுப்ரமணியெமும் தான். விஜய் அழகா வர்றார், பாடி லாங்வேஜ்ல வித்தியாசம் காட்றார். மொத்ததுல தன்னோட வேலைய மட்டும் கரெக்டா செய்துருக்கார். வழக்கத்துக்கு மாறா மத்தவங்கள கண்டுக்கல போல.! கேமராவும் பின்னி பெடலெடுக்குது. இசை a.r.ரஹ்மானாமே..? ரெண்டு பாட்டுதான் தேறுது. BGM வேற ஆள் செஞ்சாங்களா சார்? உங்கள ஸீன்ல தேட வேண்டியிருக்கு?அல்லி அர்ஜுனா,தாளம்,ஸ்டார்னு பழைய சரக்கு நிறையவே கேட்கக்கிடைக்குது! அதான் கேட்டேன். ஸ்ரேயா பாடல்கள் எல்லாத்துலயும் கொள்ளை அழகு, ஆனா தொடர் கவர்ச்சி தமிழ் ரசிகர்களுக்கு சீக்கிரமே சலிப்பு தட்டிரும்னு நினைக்கிறேன்.

எடிட்டிங் ஏரியா டோட்டலா காலி! எடிட்டர் என்ன செய்வார் பாவம், எடுத்துக் கொடுத்தத்தான எடிட் பண்ண முடியும்! டைரக்டர் பரதன், விஜய் மாதிரி ஒரு வசூல் கில்லிய சுத்தமா வேஸ்ட் பண்ணிட்டார்.விஜய் நடிச்ச பகவதி, மதுர, புதிய கீதை போன்ற உன்னத காவியங்களோட வரிசைல இந்தப் படத்தையும் சேர்த்துட்டார். அஜீத்துக்கு ஆற்றும் உதவி்?

மொத்ததுல இந்தப் படத்தோட ரிசல்ட்னா… ரியல்லி சாரி டு ஸே திஸ்…‘உலகத் தொலைக்காட்சிகளில் முதல் முறையாக..!’ போன்ற குரல்களை ‘கலைஞர் டிவி’லயோ அல்லது ‘சன் டிவி’லயோ சீக்கிரம் எதிர்பார்க்கலாம்…

வலைப்பூ அன்பர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்:

Final Destination-part 1, 2 & 3 படங்கள் மாதிரியோ அல்லது மலையாளப் படமான அய்யர்-தி கிரேட் மாதிரியோ இந்தப் படம் இருக்குன்னு உங்க நண்பர்கள் யாராச்சும் சொன்னா அவுங்கள உங்க முதலாவது எதிரியா பாவிச்சு ஃபிரெண்ட்ஷிப்ப கட் பண்ணிருங்க.
எல்லாத்தையும் மீறி படம் பார்த்தே தீருவேன்னா என்னைய மாதிரி தூக்கத்தைக் கெடுத்துக்கிட்டு நைட் ஷோ போகாதீங்க !

இளைய தளபதிக்கு ஓர் வேண்டுகோள்:

இளைய தளபதி,உஷாராயிருங்க, உங்க மார்க்கெட்டை காலி பண்ண ஒரு கூட்டமே அலையுது போல! பில்லா வேற ரிலீசாவுது, அஜித் பஞ்ச் டயலாக், கார் ரேஸையெல்லாம் மூட்டை கட்டிட்டு நல்ல புள்ளயா நடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டாரு, தலைவி நயன்தாரா இந்த படத்துல டூ-பீஸ்ல வர்றாப்லயாம். யுவன் ஸ்பெஷல் ட்ரீட்மென்ட் கொடுத்துருக்காராம், கொடுக்கற பில்டப்பப் பார்த்தா பில்லா எப்படியும் கல்லா கட்டிரும்னு நினைக்கிறேன். போனது போகட்டும், நீங்க சீக்கிரம் “குருவி”ய பறக்கவிடுங்க,இல்லாட்டி டீல்ல விட்ருவாய்ங்க!

கதைமாந்தன் கதை

2007-11-12T02:05:00.000-08:00

இரகசியங்களால் கட்டமைக்கப்பட்ட உனது இந்த உலகத்தின் தனிமையில் இருந்து தப்பிப்பதற்காகவும், கொண்ட சுய கழிவிரக்கத்தின் பெயரிலுமாய் என்னை நீ புழுக்கம் தாளாத இப்பகற்பொழுதில் எழுதத் தூண்டுகிறாய். இருள் கவிந்த இந்த அறையினுள் உனக்காக நான் கடந்த இரண்டு மாதங்களாய் காத்திருக்கிறேன், ‘நான் வருவதற்கான வாய்ப்புகளை உண்டாக்குவது உனது கையில் இருக்கிறது’ என நீ சொல்லிச் சென்றதை நம்பி இருளுக்குள் நடமாடுவதாய் உருவகித்துக் கொண்ட இந்த பிசாசுகளுக்கு உன் மீதான காதல் கவிதைகளை வாசித்துக் காட்டிக்கொண்டிருக்கிறேன். இவை நிச்சயம் உனக்கு பரிச்சயமானவையாய் இருக்கக்கூடும், உனக்கு பிசாசுகளின் மொழி தெரியும் என நான் உறுதியாய் நம்புவதால்.

என்னை நான் படைத்துக் கொள்கிறேன், எவ்வாறு படைத்துக் கொள்கிறேனோ அவ்வாறே சுயபரிசோதனைகள் தோல்வியுறும் பட்சத்தில் அழித்துக்கொள்ளவும் தயங்கியதில்லை. எனது உள்வெளி அரங்கங்கள் ஜியோமிதி கோணங்களுக்கு உட்படாமல் முட்டிக்கொள்ளும் போதெல்லாம் கடவுளின் தந்தை உன்னைப் புணர்வதில் தோல்வியுற்று தற்கொலைக்கு முயல்கிறார். அன்றைய தினங்களில் மனதின் விகாரங்கள் நீண்டு இராப்பொழுதைக் கழிக்க முடியாமல் நீ தெருவில் உலா வரும் தருணங்களில் நான் மீண்டும் உன்னைப் படைக்கிறேன் ஆனால் எத்தனை முறை படைத்தாலும் நீ திரும்பவும் சாத்தானாகவே உருக்கொள்கிறாய்.

தேவதைக் கதைகள்- பாகம் 7 எழுதிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு கதாசிரியனின் நாவலில் 118 ஆம் பக்கத்தில் வாழ்கிறான் பிசாசுகளுக்குக் கவிதை வாசிப்பவன். தன்னை மறந்து காதலில் மூழ்கியிருக்கும் அந்தப் பேடியிடம் இந்நாவலைப் படித்துக் கொண்டிருக்கும் நீ தயவுசெய்து சொல், 60 நாட்களுக்கு முன் அவனுண்ட உணவு அவன் தங்கை தன் உடலை சிலருக்கு தின்னக்கொடுத்துப் பெற்ற பணத்தில் சமைத்தது என்பதை. கதையின் முடிவில் அவனை மனநல மருத்துவமனையில் வைத்துப் பேணச்சொல்லி கதாசிரியன் பரிந்துரைக்கிறான் என்பதையும் கூறிவிடு.

மனநலம் காப்பது சமூகத்திற்கு நல்லது என்று சொல்லும் புனிதர்களையும், யூஜெனிக்ஸ் மற்றும் யூதெனிக்ஸ் வகையறாக்களை வீட்டிற்குள் பின்பற்றும் தந்தைகளையும், சாடிசம் என்ற ஒற்றை வார்த்தையில் உனது அடிமனது ஆசைகளை இச்சமூகத்தின் முன் கேலிப் பொருளாக்கி வேடிக்கை பார்க்கும் மனநல மருத்துவர்களையும் கூண்டோடு கழுவில் ஏற்ற நான் சமூகநல வழக்கு தொடுத்தால் உன் கடைக்கண் பார்வை கிட்டக்கூடும் என பிசாசுகளின் தலைவனானது எனக்கு குறி சொல்லிற்று. அன்பே, தொடர்ந்து இருளில் இருப்பதால் பார்வை மங்கி வருகிறது, கதையின் முடிவில் நான் கொல்லப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகமிருப்பதால் அதற்கு முந்தைய பக்கத்திலாவது உனது பிரவேசம் இவ்வறையில் நிகழட்டும்.

பெண் என்ற பெயர்ச்சொல் கொண்டு அவர்கள் உன்னைப் புரிந்துகொண்டதில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே, உன்னளவில் உனக்கு கொடுக்கப்பட்ட இலக்குகளைக் காட்டிலும் நீ அதிகமாகவே கடந்த காலங்களில் அடைந்து வந்திருக்கிறாய், இந்த நொடி வரையிலும் உலகின் தவிர்க்கமுடியாத உந்துசக்தியாக உன்னை முன் நிறுத்தும் இப்பொழுதில் விலக்கப்பட்ட கனியை உண்பதற்கு உன்னைத் தூண்டியதன் நோக்கம் நிறைவேறி விட்டதாகவே தோன்றுகிறது. நான் உன்னை எந்த ஆணின் விலா எலும்பிலிருந்தும் படைக்கவில்லை,மாறாக உன்னை என் கொம்புகளில் ஒன்றை உடைத்துப் படைத்தேன். கடவுளின் தொன்மங்களைக் கண்டறிந்து இப்புவியின் கடைசி பிரஜையிடம் இருந்தும் நீ அதை நீக்கும் வரை நான் மரிக்காதிருப்பேன். நீ இங்கு வந்து போவது குறித்து கடவுளின் தந்தையிடம் கூறாதே, மீறினால் உன் மீதான வன்புணர்வு தாக்குதல்கள் அளவின்றி கட்டவிழ்த்து விடப்படும்.

நீ என் கால்களில் தரித்துவிட்ட சங்கிலிகளை அறுக்க முடியாததால் என் கணுக்கால் எலும்பும், பாத எலும்பும் ஒன்றுசேரும் இடத்தை உடைத்துவிட்டேன். எலும்புகள் அற்ற சதை இலகுவாக வளையத்தின் வழியே சென்று வருகிறது. ஏதாவது காலடிச்சத்தம் கேட்டால் நானே சங்கிலியில் என்னைப் பிணைத்துக்கொள்கிறேன், அயர்ந்து தூங்கும் போது வரும் கனவில் நான் உறங்குகிறேன், அருகில் சில கழுகுகள் என் தங்கையின் உடலைக் கொத்தித்தின்று கொண்டுள்ளன. திடுக்கிட்டு விழிக்கையில் பிசாசுக் குழந்தை ஒன்று என் கால்களை வளையத்தில் கோர்த்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறது - அத்தருணங்களின் வேதனை அளவிட முடியாதது மட்டுமல்ல, உன்னால் உணர முடியாததும் கூட.

உடற்காயங்களில் இருந்து வெளியேறிய இரத்தம் இந்த அறைக்கு இளஞ்சிவப்புடன் கூடிய கவிச்சித்தன்மையானதொரு புதிய வசீகரத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது கருப்பையைப் போல. உன் நினைவு அலைகளின் தூண்டுதல் இன்றியே இன்னும் சரியாக 78 பக்கங்கள் கழித்து நான் தற்கொலை புரிந்து கொள்வேன்,மன்னித்து விடு, நீ இக்கதையில் மீண்டும் வருவதற்கான வாய்ப்பை வழங்காமைக்கு. நீண்ட காத்திருப்பின் முடிவாக நினைவு தப்பி மயங்குகையில் உண்டாகும் வெளியில் சூல் கொள்ளும் வெற்றிடத்தைப் பற்றி கவிதை செய்ய எண்ணி சில குறிப்புகளை மயங்கும் முன் நினைவில் பதிப்பிக்கிறேன். எப்படியும் இறக்கும் முன் என் தங்கைக்கு மட்டுமே உரித்தான கருப்பொருளில் இந்த இரங்கல் கவிதையை எழுதிவிடுவேன்.

நன்றி : சுஜி, மீரா, செல்வி, சத்யா, அனுராதா மற்றும் கற்பகம்

பின்பனி

2007-11-06T23:40:00.000-08:00

நீண்ட இரவோடு
பயணித்து அடைந்தாய்
என் அறை வாசலை கனவின் வழி.

அடர்ந்த பனிக்காற்றின்
குளுமையுடனும்
ஊதா நிறத்தில் பேசிய வார்த்தைகளாலும்
நிரம்பத் தொடங்கிற்று அறை.

வெளியேறுகையில்
விட்டுச்சென்ற வார்த்தைகளின்
படிமங்கள் சாளரத்தில்
காணக்கிடைக்கின்றன
பனித்துளிகள் போல்…

அந்தக் குளிர்வு வெகுகாலம்
அகலாமல் இருந்தது உறைந்த
புன்னகையுடன் கூடிய என்
புகைப்படத்துள்.

மீண்டும் சந்திக்கலாம்…

2007-11-06T04:44:00.000-08:00

நாம் மீண்டும் சந்திக்கலாம்…

வழக்கமாய் தேர்ந்தெடுக்கும்
இருள் மூலை மேசையைத் தவிர்த்து
பொதுவில் அமரலாம்.

நிரப்பப்பட்ட தேநீர் கோப்பைகளில்
நம் நாவின் வன்மம் கலந்துவிடாமல்
இதழ்களில் வைத்துப் பருகலாம்.

விட்டுச்சென்ற மற்றும்
எடுத்துப்போன ஆடைகளை
பரிமாறிக்கொள்ளலாம்.

பிரிந்த பின், நம் உரையாடலில்
சாதுர்யமாய் நீக்கப்பட்ட
வார்த்தைகளைக் கொண்டு
ஒரு கவிதையைப் படைக்கலாம்.

மழை – சில நினைவுகள்

2007-10-07T04:21:00.000-07:00

நம்மிருவருக்கும் பொதுவான
மரத்தடி இருக்கை அது
அன்று பெய்த மழை இன்றும் என் அறைக்குள்
மண்வாசனையை நிரப்புகிறது
மரத்தில் பட்ட மழை சடசடத்தபோது
நம்மிருவரின் சந்திப்பிற்காய்
கைதட்டுவதாய் புதுக்கவிதை கூறி சிரித்தாய்.
ஏதோவொரு ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட கணத்திற்கு
அப்போது நாம் தயாரானதாய் ஞாபகம்
திடீரென என் பார்வை விலக்கி பிரிந்து
மழையில் நடந்து மறைந்தாய்.
இறுதி வரை வாய்க்கவில்லை
அப்படியொரு மழைக்கணம்
பிறிதொரு நாள்
கோடைமழையில் தனியே நனைந்தேன்
இப்போதும் நாம் சந்திக்கையில்
தவறாமல் அரங்கேறுகிறது
போலி திரைச்சீலைகளுக்குப் பின்னே
ஓர் மழை நாடகம்.

கடற்கன்னி குறித்த கவிதை

2007-10-07T03:01:00.000-07:00

ஒரு யுகம் வேண்டும் உன்னைப் பின்தொடர…
இரவில் அலைகளின் மடியில் நீ விளையாடுவதை
கலங்கரை விளக்கின் வெளிச்சத்தில் கண்டபோது
அப்படித்தான் தோன்றியது எனக்கு…
எவரையும் எளிதில் வீழ்த்தும் கண்கள்
பாறையின் பின்னே நீ மறைகையில்
அலைகளில் தெரிந்தது
ஒரு மந்தகாசப் புன்னகையுடன்.
மேற்கே தீவுகளில் இருந்து வரும் நாவாய் மாலுமிகள்
இரகசியமாய் கிசுகிசுக்கின்றனர்
உன்னோடு சல்லாபிக்க ஆசைப்பட்ட ஒரு மாலுமி
மறுநாள் பிணமாய் மிதந்தானாம்.
கொற்கை துறைமுகத்தின் மதுவிடுதிகளில்
கிழவர்கள் உளறிக்கொண்டுள்ளனர்
உன்னைப்பற்றிய ஏதாவதொரு கதையை.
குறிப்பாய் கூந்தல் புரளும்
உன் மார்பின் பேரழகு குறித்த கதை.
ஆளற்ற தனித்தீவில் ஒதுங்கியிருக்கும் நான்
அது குறித்து பேசலாகாது, ஆனால்
என்னிடம் ஒரு பெருவலை உண்டு
நிச்சயமாய் ஒருநாள் வருவேன்
ஆமையின் முதுகிலேறி கடலின் அடியாழத்திற்கு
உன் தங்கநகரைத் தேடி...

சில எதிர்வினைகள்

2007-10-06T07:13:00.000-07:00

நீ தனியே செல்
நீ தவிர்க்கப்பட வேண்டியவள்
இது நீ வெளியேற வேண்டிய தருணம்.
வண்ணத்துபூச்சிகளின் பிரதிநிதியாய்
இனியும் உன்னை காட்டிக் கொள்ளவியலாது.
நானும் விடை பெறுகிறேன்,
அழிந்த நாகரிகத்தில் வாழும் உன் தலைநகரில்
என்னால் செய்யப்பட வேண்டிய
கடமைகள் சில மீதமிருக்கின்றன.
இந்நகரில் மழை நாளின் நினைவை புகைப்படமாக்குவது
எதிர் வீட்டுக் குழந்தைக்கு “அ”வை இடமிருந்து
வலமாக கற்றுக்கொடுப்பது
நான் சந்தித்த முதல் துரோகிக்கு மன்னிப்பு
ஒரு நல்ல கவிதைக்கான கடைசி முயற்சி
மற்றும் சில காதல்கள், இறுதியாய் ஒரு கொலை.
பிறகு நான் விடைபெறுவேன் பால்யத்திற்கு
அதுவரை இந்நகரம் பத்திரமாய் இயங்கட்டும்
கடல் கொள்ளாமல்.

நிறப்பிரிகை

2007-08-28T05:34:00.000-07:00

பனி படர்ந்த இக்காலைவேளையில்
ஊருக்கு வெளியே

நெடுஞ்சாலையில் நடப்பது

இதமாய் இருக்கிறது.
ஆத்ம சிநேகிதனைப் போல்

கூட வரும் காற்று
சாலையில் இருமருங்கிலுமுள்ள

கொன்றை மரங்களை அசைக்கையில்

இருந்த ஒன்றிரண்டு பூக்களும் உதிர்கின்றன.
ஒரு பூவைக் கையிலெடுக்கையில்
அது பூவாய் இல்லை

நிறமாய் இருக்கிறது.
மஞ்சள் காவி வெளிர் மஞ்சள்
நிறமற்றுப் போனபோது வெண்மை.
கடைசி முத்தத்தின் போது உதிர்ந்த மல்லி
என் ஆய்வுக்குறிப்பேட்டினுள்

காவியை எட்டியிருக்கிறது
இருத்தலின் நிறம் கருமை

பிரிவின் நிறம் காவி.

எனக்கு தெரிந்த வானத்தின் கதை…

2007-08-25T17:19:00.000-07:00

பறவைகளை தொலைத்துவிட்ட வானம்
ஒன்று என் அறையில் உள்ளது.
காலநிலை மாற்றங்களுக்கு இச்சிறிய அறை
உட்பட்டது இல்லையெனினும்
பகலும், இரவும் வரும்.
அவ்வப்போது மழையும் புயலும் கூட உண்டு.
இடியும் மின்னலும் வானத்திற்கு பிடிப்பதில்லை
இரைச்சலற்ற மழை தன்னை
மோட்சத்திற்கு இட்டுச் செல்வதாய் வானம் திடமாய் நம்பியது
இருள்வேளைகளில் வரும் வெளவால்களை
கண்டால்தான் வானத்திற்கு பயம்.
என் காதலியிடம் எங்கள் திருமணத்திற்கு
இரைச்சலற்ற மழையை பரிசளிப்பதாய் சத்தியம் செய்திருக்கிறது.
பகல் முழுதும் தொலைந்த பறவைகளுக்காக காத்திருந்து
மாலையில் சிவந்த கண்களுடன்
வீடு திரும்பும் வானத்தை எதிர்கொள்வது கடினம்.
ஒட்டடையும் பல்லியின் எச்சமும் படிந்த வானம்
வெவ்வேறு சிறகுகளை அடையாளமாய் வைத்துக் கொண்டு
இழந்த பறவைகளை தேடிக் கொண்டிருக்கிறது.
ஒருபோதும் புதிய பறவைகளை அனுமதித்ததில்லை.

மனிதனை நம்பிய பறவை…

2007-08-25T17:15:00.000-07:00

எனக்கு அந்த ஊர் புதியது.
அங்கே பறவைகளை வேட்டையாடும் பழக்கம் இருக்கிறது
எனக்கொதுக்கப்பட்ட அறையின் சன்னலோரம்
மரக்கிளையில் ஒரு பறவை அமர்ந்திருந்தது
தப்பிப்பிழைத்த பறவையாய் இருக்கலாம்.
மெல்ல பேச்சு கொடுத்தேன்
தப்பிக்கையில் காதலியைப் பிரிந்த ஆண் பறவை அது
குண்டடியில் பிய்ந்த இறக்கை முளைப்பதற்காய் காத்திருக்கிறது
பிறகு காதலியை தேடவுள்ளது
கிடைக்கவில்லையேல் தற்கொலை புரியவுள்ளது.
உங்கள் காதலுக்கு வந்தனம்
இரவு உணவிற்குப் பின் சந்திக்கிறேன்,விடை பெற்றேன்.
யாரிடமும் தன்னைப் பற்றி பேசாமலிருக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டது
சரியென்று தலையசைத்தேன்.
விருந்துண்டு திரும்பி வந்து பார்த்தபோது
வெறுமை பறவையிருந்த இடத்தை நிரப்பியிருந்தது…
என்னவாகியிருக்கும்?
இறக்கை முளைத்து பறந்திருக்குமோ
காதலி வந்து கூட்டிச் சென்றிருப்பாளோ
போகுமுன் எனக்கான நன்றியை
காற்றில் எழுதி கரைத்திருக்குமோ?
இல்லையேல்,
வேதனை தாங்காது தற்கொலை புரிந்திருக்கலாம்
மதுவிருந்தில் நான் அதைப் பற்றி
உளறியதைக் கேட்டிருக்கலாம்.
துரோகி என தன் இறுதிகணத்தில் என்னை சபித்திருக்கலாம்.
எதுவாயினும் சரி…
இனி இவ்வூருக்கு வரக்கூடாது என முடிவு செய்தேன்.

படைப்பின் பெருவெளி

2007-08-07T05:44:00.000-07:00

அன்று அவளுக்கு நல்ல நாள்…
அதிகம் சிரமப்படவில்லை அவள்,
கடவுளை சிருஷ்டிக்க ஒரு துளி அமிர்தம் போதுமானதாயிருந்தது.
தொப்பூழ்க்கொடியறுத்து சுத்தப்படுத்த தேவைப்பட்டது
ஒரு குவளை கண்ணீர் மட்டுமே.
அவள் சிருஷ்டியின் தகிப்பில்
வெளியில் மூர்ச்சையாகி
சிதைந்து கொண்டிருந்தது காலம்…
உள்ளிருந்து பெருவெடிப்பின் ஓசை
பிரசவித்தவள் கல்லாய் கிடந்தாள்…
கடவுள் பேசத்தொடங்கியிருந்தார் –
“ஆதியும் அந்தமும் அற்றவனாகிய
‘நான்’’’ என.
எல்லாம் ஒன்றாகி, ஒன்றும் இல்லையென்றாகும்
ரசவாதம் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்க
வெறித்துப் பார்த்தவாறு கிடந்தது காலத்தின் சடலம்.

அடையாளம்

2007-07-18T06:28:00.000-07:00

கண்மாய்க்கரையோரம் நிற்கிறது ஒற்றைப்பனை
தண்டட்டி பெருசுகளுக்கு பாண்டிமுனியாய்
மஞ்சுவிரட்டுக்கு மாடு அவிழ்ப்பிடமாய்
பொட்டல் வெளிச் சூரியனின்
ஒற்றைப் பார்வையாளனாய்
வயல் கூலிகளுக்கு நிழல் கடிகாரமாய்
சோறுண்ணா குழந்தைகளுக்கு
கிலியூட்டும் பேய் பனையாய்
மேலத்தெரு பேச்சிக்கும்
கீழத்தெரு இசக்கிக்கும் சந்திப்பிடமாய்.
புழுதிக் காட்டின் இடையர்களுக்கு புகலிடமாய்
இன்னும் எத்தனையோ உண்டு அடையாளங்கள்…
ஆனாலும் அய்யா சொல்கிறார் பேரனுக்கு
“ஒடஞ்சு போன கள்ளுக்கலையத்தோட நிக்குது பாரு
அதான் ஒத்தப்பனை”

வாழ்வை ஊடுருவி….

2007-07-14T07:56:00.000-07:00

அவனுக்கு என்னவாயிற்று?
அவனுக்கு சரியாய் நினைவில் இல்லை
நேற்றுதான் நிகழ்ந்தன யாவும்
என்பதாய் நினைப்பு அவனுக்கு
அவனை பாதித்த ஏதோ ஒன்று…
உண்மையில் நேற்றேதான் நிகழ்ந்திருக்குமோ?
எதிர்படும் எவரிடமும் மன்னிப்பு கேட்கும் அவனை
அயர்ந்தோய்ந்த பெருநகரின் இரவு தெருக்களில்
நீங்கள் சந்தித்திருக்கக்கூடும்.
அவனது மன்னிப்பிற்கான இரைஞ்சலை
யாரும் ஏற்றுக்கொள்ளவும் இல்லை
மறுதலிக்கவும் இல்லை.
யாரும் அற்ற இராப்பொழுதில்
மரணத்தை அவன் துரத்துவதை
நான் எதிரில் நின்று பார்த்தேன்.
அதை அவன் உணர்ந்திருக்கக்கூடும்-
மெளனமாய் என்னை கடந்து சென்றான்
என்னிடம் மன்னிப்பு கேட்கவில்லை அல்லது
எனக்கு சொல்ல அவனிடம் சேதி இல்லை.
விசாலமான பறவையின் கூடொன்று
அவனது வருகையை எதிர்பார்த்திருக்கிறது-இன்னும்
அவன் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறான்
காலத்தின் வேர்களை இறுகப் பற்றியபடி.

பாதசாரி

2007-07-05T05:39:00.000-07:00

துயரின் மீது பயணிக்கும்
விதியின் பயணி நான்.
எல்லைகளற்று தனியே
நீள்கிறது என் பயணம்
வழித்துணையாய் தொடர்வது
உன் தேவதைகளும் என் சாபங்களும்.
பாதை நெடுக படர்ந்திருக்கின்றன
வலி மிகுந்த ஞாபகங்கள்.
நெறி பிறழ்ந்த விளக்குகள் என் மீது
கருமையை உமிழ்கின்றன,
இரவின் மடியிலிருந்து கசியத் துவங்குகிறது
உனது இசை…
என் நடை வேகப்படுகிறது.
மெல்லிய சிறகு போல
உன் கானம் என் மேல் படர்கிறது…
பாரம் தாங்காமல் ஓடத்துவங்குகிறேன்
எட்டாத்தொலைவில் எங்கோ கேட்கிறது உன் கானம்…
பாதைகள் அற்ற முடிவில்
உன் பேரன்பின் முன்னே மண்டியிடுகிறேன்.
நீ என்னுள் நிரப்ப முயன்ற
பரிவின் இசை வெளியில் கரைகிறது.
முன்னும் பின்னும் அற்ற விதியின் கரம்
என்னைச் சுட்டுகிறது-உனக்கு தேவனாய்...!
பின்னும் வியாபித்திருந்த அமைதி
அறுந்த யாழின் நரம்பை மீட்டியது.

ஒரு காதல் தோற்றபோது…...

2007-07-02T09:12:00.000-07:00

தேடிய பொழுதுகள் அனைத்தும்
வீணாக இன்னும் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றன -
கடந்த காலத்தில்.
அவைகட்கு சொல்லியாக வேண்டும்…
முரண்பட்ட வாழ்க்கைச் சங்கிலியின்
கண்ணிகளாய் நாம் இருப்பதை.
அழிந்த நகரின் எச்சமாய் நிற்கின்றது
இடியில் சிதைந்த கல் உரு.
உனக்கு சுவர் தேவலாம்…
எனக்கு எது தேவலாம்? நீயே சொல்…!
அவைகட்கு சொல்லியாக வேண்டும்…
நாம் இல்லாதிருப்பதை..! *

* என் உயர்ந்த நண்பனுக்கு

சுற்றுப்பாதைகள்

2007-06-25T01:36:00.001-07:00

பயணங்கள் நமக்குப் புதியதல்ல...
எப்பொழுதும் பயணத்தால் அடைகின்ற
தொலைவிலேயே இருந்திருக்கிறாய் நீ...
சாத்தியப்படாத ஒரு பயணம்
காரணங்களுடன் காத்திருக்கின்றது
நம் சந்திப்பை முன் அறிவிப்பின்றி தள்ளி வைக்க...!
தடதடத்துக் கடக்கிறது ரயில்...
இன்றிரவும் நான் முயற்சிக்கக்கூடும்
நிலவின் வழி உன்னை அடைய...!