2002-2008 டைரிக் குறிப்புகள்

ஒர் வேனிற்கால மதிய வேளை...

இப்போதும் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறாயா?
எதிர்ப்படும் எல்லோருக்குமான புன்னகை இன்னும் மீதமிருக்கிறதா?
சடுதியில் மாறும் காட்சிகள் கொண்ட அறைக்கு வண்ணம் பூசியாயிற்றா?
பிடித்த நடிகை இன்னும் சிநேகாதானா?
சாப்பிடுவது அதே மேரி மெஸ்ஸில்தானே?
ரமணி சந்திரன் சிவசங்கரி படிக்கச் சொல்லி தோழிக்கு சிபாரிசு செய்கிறாயா?
கைகளை ஆட்டி அபிநயங்களோடு பேசுவதை நிறுத்தவில்லைதானே?
‘நெஞ்சமொருமுறை நீ என்றது’ பாடலை முணுமுணுக்கிறாயா?
டோனாபோலாவில் எடுத்த குரூப் ஃபோட்டோ சூட்கேசில் இருக்கிறதா?
.
.
.
இப்போது உயிரோடு இருக்கிறாயா?

*****************************
மின்சாரம் தடைப்பட்ட பின்னிரவில்...

புறக்கணிக்கப்பட்ட அன்பின் பொதிகளை
ஒரு குழந்தையென நீ சுமந்து திரிவதை
என்னால் தடுக்கமுடியவில்லை.
கைப்பையைத் திறக்கிறாய்...
விடியவே முடியாத இரவுகள்
வரிசைக்கிரமமாய் மடித்து வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
ஒன்றை எடுத்து உதறுகிறாய்
வானிலிருந்து சில நட்சத்திரங்கள் உதிர்வதை
காப்பாற்ற முடியவில்லை.
வாழ்வின் கசப்பான பக்கங்களை நத்தையின்
வேகத்தில் வாசிக்கத்துவங்கி
பெருங்குன்றொன்றின் மீதேறுகிறேன்
சமவெளிகளின் மகத்துவம் தெரியாமல்
என்னைக் காப்பாற்ற வருபவன் கல்லாய் சமையட்டும்.

*****************************
பருவமழை தொடங்க சில தினங்களே இருக்கும் இன்று...

மிதமிஞ்சிய குற்றவுணர்வுடன்
இதை எழுதிக்கொண்டிருப்பதாய் கூறுவது
நான் கொலையுறுவதற்கு சரியான காரணமாய் இருக்கக்கூடும்.
எனக்கு வாய்த்த சபிக்கப்பட்ட
வாழ்வின் பங்காய்
உனக்கு அன்பைத் தராவிடினும்
காயங்களைத் தராமலிருந்திருக்கலாம்
ஏமாற்றங்கள் அற்ற
துரோகங்கள் அற்ற
பாசாங்குகள் அற்ற
வஞ்சனைகள் அற்ற பெருவெளியில்
அன்பால் நிரம்பிய மேகம் ஒன்றை
இழுத்துச் செல்கிறது சிற்றெறும்பு
கார்காலம் தொடங்குமுன்
புற்றை நிரப்பிவிடும் பேராசையோடு.

Read more...

ப்ரெட்ஆம்லெட்

கடந்த ஒரு வாரமாகவே உடல் நலக்குறைவு.வெயில், அலைச்சல், சளி.காய்ச்சல்.மீண்டும்அலைச்சல்மீண்டும் நேற்றிலிருந்து காய்ச்சல்.அரிசி உணவு எதுவும் உட்கொள்ளவில்லை. பேரீச்சைச்சாறுகலந்தபால், கருப்புதேநீர், ப்ரெட், ரஸ்க், மாரிரொட்டி என்று உயிர் வாழ்ந்தேன். இனியும் தாங்காது என்றாகிவிட்டது.
இன்று மதிய உணவாக ப்ரெட்ஆம்லெட் என்கிற அந்தியந்த தோழனை செய்து சாப்பிட்ட திருப்தியோடு டைப்புகிறேன். கடைசியாக ப்ரெட்ஆம்லெட் சாப்பிட்டது எப்போது என்று யோசித்தேன். இந்நாள்முதல்வர்அவர்கள், நீதியரசர் குன்காவின் தீர்ப்பால் பதவி இழந்த அன்று கடைகள் அனைத்தும் அடைக்கப்பட்டன. எப்போதாவது வேலை செய்யும் மூளை அன்று முன்கூட்டியே வேலை செய்தது ‘சரக்கெல்லாம் வாங்கிச் சேர்த்தாய். அந்தோ! தோசை மாவு தீர்ந்துவிட்டால் என் செய்வாயடா செல்வமே, என் செய்வாய்?’ எனக்கேட்டது.
உடனடியாக இரண்டு பாக்கெட் ப்ரெட்டும், டஸன் முட்டைகளும் வாங்கி இல்லம் சேர்ந்தேன். அடுத்த ஐந்து வேளை உணவும் ப்ரெட்ஆம்லெட்தான் .ஐந்து வேளை இல்லை ஐந்து நாட்கள் கூட ப்ரெட்ஆம்லெட் சாப்பிட நான் தயார்.தொண்டி, மதுரை, சென்னை, இராமேஸ்வரம், கோவா, சிங்கப்பூர் என்று பரந்துபட்ட நிலப்பரப்பில் என்னைக் காத்த உணவு இது.
தொண்டியில் ஆராய்ச்சி மாணவனாய் இருக்கையில் அறையில் பிரதிமாதம் 15ஆம் தேதி தொடங்கும் தட்டுப்பாடு. பெட்ரோல், தேநீர், சிகரெட், அயர்ன்செய்தஉடைகள், ஃபெர்ப்யூம், சவரம், உணவுஎனஅனைத்தும்ரேஷன்தான்.காலை- இரவு இரண்டு துண்டு ப்ரெட் + ஒரு முட்டை சேர்த்த ப்ரெட்ஆம்லெட். வயிறு நிறையாது. நைனா டீக்கடை போய் அக்கவுண்டில் டீ குடித்து வருவோம். 25 தேதிக்கு மேல் நிலைமை இன்னும் மோசமாகும். புகைத்து முடித்த ஃபில்டர் சிகெரெட்டுகளின் ஃபில்டர்களை மட்டும் ஒரு தட்டில் பத்திரமாய் பாதுகாத்திருப்பார்கள். அன்று மாலை பொது நிதியில் இருந்து காசு திரட்டி ப்ளைன் சிகரெட் வாங்கப்படும். அணுஉலைக்குள் யுரேனியக் குச்சியை நுழைக்கும்லாவகத்தோடும், எச்சரிக்கையோடும் ஒவ்வொரு ப்ளைன் சிகெரெட்டுக்கும் ஃபில்டர் பொருத்தப்படும். அந்த ஃபில்டரும் நைந்து, புகைந்து, நெஞ்சு காறிய பின்னர் பீடி அமலுக்கு வரும். 1ஆம் தேதிபிறக்கும் – பிறகென்ன?! இட்லிதான், பூரிதான், வசந்தம் ஹோட்டல் சாப்பாடுதான், பீர்தான், ராஜிவ்காந்தி புரோட்டாக் கடை சால்னாதான், கலக்கிதான்!
நடுத்தரவர்க்கத்தைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் சேர்ந்து இருக்கும் அறைகளின் குறுக்குவெட்டுத்தோற்றம்தான் இது. நம்மில் பெரும்பான்மையானோர் கடந்து வந்ததும் கூட. ஆனால் சென்னை, கோவா போன்ற பெருநகரங்கள் வேறுமாதிரியான வரவேற்பையும், வாழ்வியல் நெருக்கடியையும் நம்மிடம் கொண்டு வந்து சேர்க்கும். முதல் நாளே விரையில் உதை வாங்கிய வலிதான். வாங்கிக்கொண்டிருந்த இடைப்பட்ட சம்பளத்தில் கேண்டீன் இல்லாத நாட்களில் இரண்டு / ஒரு வேளை உணவு என ஓட்டிக் கொண்டிருந்த நேரம்.
முதுகுளத்தூரிலிருந்து சென்னையில் அபாட்ர்மெண்ட் கட்ட இடம் பார்க்க வந்த கல்லூரித் தோழன் என்னை சந்திக்க அவன் காதலியுடன் மதிய நேரத்தில் வந்தான். மாதக்கடைசியானதால் நான் படோபடமாய் எதுவும் செய்யவியலவில்லை. இரவுணவுக்கு வைத்திருந்ததையும் சேர்த்து இருவரையும் ப்ரெட்ஆம்லெட், தேநீர் என்று உபசரித்தேன். கிளம்பும்போது ‘அப்புறம்மாப்ள, டின்னருக்கு எங்ககூட சேர்ந்து சாப்பிடலாம் வாடா’ என்றான் .நான் நாசூக்காக மறுத்தேன். அவன் காதலி சிரித்துக் கொண்டே ‘அண்ணே, முட்டையும் பாலும் வைச்சிருக்காங்க. அதைதான் சாப்பிடுவாங்க. இல்லண்ணே?’ என்றாள். அவனும்’ வேண்னா பாரு மாப்ள, இப்படி முட்டையும் பாலும் தின்னே நீ ஒரு நாள் இல்லைனா ஒரு நாள் பாம்பா மாறிடப் போற’ என்றவாறு பலமாக சிரித்தான். நானும் சிரித்தேன். அது கல்லூரி நட்புக்கே உரிய யதார்த்தமான கமெண்ட் என்றாலும் காயப்பட்டேன். ஆயினும், பெரிதாய் சுயபச்சாதாபமெல்லாம் கொள்ளவில்லை. ஆனால் எப்போது முட்டையையும் பாலையும் ஒன்றாய் பார்க்க நேர்ந்தாலும் நான் இச்சாதாரி பாம்பாக மாறி ‘நீயா’ படத்தின் புகழ் பெற்ற ‘ஒரேஜீவன்ஒன்றேஉள்ளம்’ பாடலுக்கு டான்ஸ் ஆடுவது போன்ற கற்பனை துரத்துகிறது. கற்பனையிலும் “ஸோலாடான்ஸ்’தான் என்பது காவியசோகம்.
பள்ளிக்கரணையில் நான் வேலை பார்த்த நிறுவனத்திற்கு சற்று தள்ளி ஒரு மல்லு டீ & ஸ்நாக்ஸ் கடையும், டாஸ்மாக்கும் உண்டு. நான் மல்லுகடைக்கு நண்பர்களுடன் சென்றாலும் எதுவும்சாப்பிடுவதில்லை .இதே கட்டன் சாயாவும், ப்ரெட் ஆமலெட்டும்தான் ரூமிலும் தின்னப்போகிறேன் என்பதுதான் காரணம்.ஜேக்கப் என்பவர் அக்கடையை நடத்தினார். எப்போது அவர் என்னிடம் ஆர்டர் கேட்டாலும் சிறு புன்னகையுடன் மறுத்து அருகிலிருக்கும் நண்பனிடம் ஆர்டர் எடுக்கச் சொல்வேன். சான்ஸிலர் சிகரெட்மட்டுமே புகைக்கும் ஜேக்கப்பும் புன்னகையுடன் கடந்துவிடுவார்.
எனது முன்னால் காதலியுடன் கிட்டத்தட்ட அனைத்து உணர்வுகளும் பிளவுற்றிருந்த நேரம். ஒரு நாள் மாலை அவளைச் சந்திப்பதற்காக போரூருக்கு, வண்டிக்கு பெட்ரோல் போடக் கூடக் காசில்லாமல் பஸ்சில் சென்றேன். காதலின் கடைசி இரைஞ்சல். வேறென்ன சொல்ல?அன்றுதான் அங்கே டோமினோஸ் பிட்ஸா திறந்திருந்தார்கள். மணி இரவு 7ஐ நெருங்கியிருக்கும். வீட்டில்தான் இருந்தாள்.
‘உள்ளேவாங்க’
‘ஸாரி டு டிஸ்டர்ப் யு’ அவமானப்படும் அல்லது படப்போகும் தருணங்களில் மொழியை மாற்றிக் கொள்வதுதான் வசதி.
‘பரவாயில்ல வாங்க’ சற்று நேரம் மெளனம்.
பிறகு நானே ‘நீ இந்த ப்ரேக் அப் பத்தி கொஞ்சம் யோசிக்கலாம்ல’
‘நத்திங் டூயிங். சும்மா பேசிப்பேசி நீங்களும் டென்ஷனாகி என்னையும் டென்ஷன் பண்றீங்க’
இத்யாதி இத்யாதி பேச்சுகள்.தொடர் புறக்கணிப்புகள், அவமானங்கள்.அனைத்து கடவுளர்களாலும் கைவிடப்பட்டதாய் உணர்ந்தேன்.பின்னாளில்,
“நிசப்தம்மேவியகடல்
கவிழ்ந்தேமிதக்கும்படகு”
என்று இத்தருணத்தைப் பதிந்து வைத்தேன்.
இவ்வளவு உரையாடல்களுக்கு நடுவிலும் டொமினோஸ் பீட்ஸா பார்சல் ஒன்றைப் பிரித்தாள்.‘சே, சில்லி ஃப்ளேக்ஸ் எக்ஸ்ட்ரா சொன்னேன். இப்டியா அரைகுறையா பேக் பண்ணுவாங்க’ என்று சலித்துக் கொண்டாள். உணவின் மணம் வந்ததும் காலையில் இருந்து எதுவும் சாப்பிடாமல் இருந்த என் வயிறு இயற்கையான தூண்டுதலால் அமிலம் கலந்த திரவத்தை தொண்டை வரைக்கும் அனுப்பி கசப்பால் நிறைத்தது. பாதியில் சாப்பிடுவதை நிறுத்திவிட்டு ரிமோட் தேடி நியூஸ் சானல் ஒன்றிற்கு தாவியவள் என்னைப் பார்க்காமலேயே ‘சாப்ட்டாச்சா?’ என்றாள். அதுஒருபதில்தேவைப்படாதகேள்வி.
உடலெங்கும் கொதிக்க தொடங்கிய கசப்புடன் நான் அங்கிருந்து கிளம்பி என் கூட்டிற்கு வந்தேன். அருகில் இருந்த டாஸ்மாக் வாசலில் ஒரு கணம் தயங்கி நின்றேன். நிதிநிலையை உத்தேசித்து ரூமுக்கு நடக்கத் துவங்குகையில், எங்கள் வீட்டிற்கு தண்ணீர் கேன் சப்ளை செய்யும் பரணிஅவசரமாய் கடைக்குள் நுழையப்போனார். என்னைப் பார்த்துவிட்டு, ‘தம்பி, என்னஇங்க?’ என்றார். ‘இல்ல சும்மாதான். பார்ப்போம்’. பரணி அருகாமை வீட்டுக்காரர் மட்டுமல்ல அவரின் சொந்த ஊரும் என் ஊருக்குப் பக்கம்தான். ஆதலால் கடன் கேட்க கூச்சமாய் வேறு இருந்தது. விலகினாலும் அவர் விடுவதாயில்லை.‘அடச் சும்மாவாங்க. நான் இருக்கேன்ல’ என்றவாறு உள்ளே அழைத்துப் போனார்.
உள்ளே சென்றதும் சப்ளையரை அழைத்தார். பள்ளியில் மனப்பாடப் பகுதி ஒப்புவிப்பது போல ’ஓல்ட் மாங்க் கோட்டர், ஒரு கப்பு, ஒரு கோக்கு, ஒரு வாட்டர் பாக்கெட்டு, அவிச்ச முட்டை ஒன்னு மொளகு போட்டு’ சப்ளையர் இளைஞன் என்னைப் பார்த்தான். நான் தர்மசங்கடமாய் அவரைப் பார்த்தேன்.‘அட, சாப்பிடுங்கன்னு சொல்லி நான்ல கையைப்பிடிச்சு இழுத்தாந்தேன். சப்ளையர் தம்பி இந்தா ஐநூறு ரூபா.மேக்கோண்டு சில்லறை எதும் இங்க வரவேணாம். அவரு கேக்குற ஐட்டம்லாம் டாண் டாண்ணு வந்துரணும்’ என்றார் .நான் மேஜிக் மொமென்ட்ஸ் வோட்கா க்வார்ட்டர் சொல்லிவிட்டு இலக்கின்றி வெறித்தேன். அவரும் எதுவும் கேட்கவில்லை. எந்த நியமங்களும் இன்றி குடிக்கத் தொடங்கினோம். சற்று நேரத்தில் சிரித்தபடியே ‘கோட்டர்தான் என் கோட்டா. கணக்கெல்லாம் கொடுத்தாச்சு, நீங்க வேணும்ன்றத வாங்கி நல்லா சாப்ட்டு வாங்கதம்பி’ என்று கிளம்பியவர் சட்டென்று திரும்பி ‘தப்பாஎடுத்துக்காதீங்க. தனியா குடிக்கிறது ரொம்ப ஆபத்தான காரியம். பொதசேறு.பார்த்துக்குங்க’ சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார்.
நான் அடுத்த க்வார்ட்டர் சொல்லிவிட்டு காறித் துப்பியவாறே இருந்தேன். திரண்டிருக்கும் மொத்தக் கசப்பையும் வாந்தி எடுக்க முயலும் கற்பனை. குடித்து முடித்து சற்றே தள்ளாட்டத்துடன் எழுந்தவன் ஜேக்கப் கடைக்குதான் சென்றேன். கடை எடுத்து வைக்கும் நேரத்தில் அவர் என்னை எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை என்பது தெரிந்தது.
சான்ஸிலர் புகையும் வாயுடனும், நாசியுடனும் ஒரு விநாடி என்னை தீர்க்கமாகப் பார்த்தார். ஊடுறுவும் பார்வை. நான் தலையை திருப்பிக் கொண்டேன். என்ன நினைத்தாரோ, அவரே எதிரில் இருக்கும் மெஸ்ஸுக்குச் சென்று ஒரு தட்டு நிறைய சோறும் மீன் குழம்பும் வாங்கிக் கொண்டு வந்து வைத்தார். பின் ‘ஒருடபுள்ஆம்லட்.ஸார்டேபிளுக்கு’ என உள்நோக்கி குரல் கொடுத்தார். அதற்கு பிறகு வந்த நாட்களில் ஜேக்கப் கடையில் கட்டன் சாயா, ப்ரெட் ஆம்லேட் சாப்பிட்டிருக்கிறேன். அவர் பையனை பைக்கில் ஏற்றிக் கொண்டு அலைந்திருக்கிறேன். கல்லா கட்டி, கடை பாத்திரங்களைக் கழுவும் வரை அரட்டை அடித்திருக்கிறேன். அவர் வழக்கம் போல சிரித்துக் கொண்டுதானிருந்தார். ஆனாலும் அந்தப் பின்னிரவில் நான் கண்ட - நிகோடின் மண்டலத்துக்கு நடுவிலிருந்து கருணையின் புன்னகையை மட்டுமே சூட்டியிருந்த ஜேக்கப்பின் கருப்பு உதடுகளை சித்திரமாகவே என் நினைவில் மீட்டெடுக்க முடிகிறது.

Read more...

அஸ்டக் போராளியுடனான சந்திப்பு

A: உங்க பேரே # டேக் தானா?
#: இது ஒரு சமூகவிணையரசியலியக்கப்பொருள்முதல்வாதமதசாதியெதிர்ப்புவிழிப்புணர்வுப் புரட்சிப் போராளிகளோட அடையாளம். எங்களால #சமூக மாற்றங்களை #லேப்டாப் #இணையம் மூலமா கொண்டு வந்துட முடியும்னு தீவிரமா நம்புறோம்
A: (தலையை சிலுப்பி தெளிவாகிக் கொள்கிறார்) பேசுறப்போ கூட # போட்டுதான் பேசுவீங்களா?
#:ஆமா. அது எங்க #குறியீடு. அதை நாங்க #நிறுவிதான் ஆகணும்
A: என்ன மாதிரியான போராட்டங்களை நீங்க முன்னெடுக்குறீங்க?
#: பலவகையான போராட்டங்கள், புரட்சிக் களங்கள். #தெருமுக்கு டீக்கடையில் இருந்து, #அமெரிக்க வெள்ளை மாளிகை வரைக்கும் நாங்க மாற்றத்தைக் கொண்டுவந்துருவோம்.
A: சிரிக்காமப் பேசுறீங்களே? சரி, குழுவா இயங்குறீங்களா?
#: ஆமா. #ஃபேஸ் புக், #ட்விட்டர், #ப்ளாக்னு நாங்க இறங்கி அடிக்காத களமே இல்லை. எங்களை அப்போதான் Hash Tag போராளிகள்னு சொன்னாங்க. இந்த Hash Tag – பிற்காலத்தில Aztec னு மருவிடுச்சு. இப்போ எங்களை அஸ்டக் பழங்குடியோட வழித்தோன்றல்கள்னு அடையாளப் படுத்திக்குறோம்.
A: லேசா கண்ணைக் கட்டுதே. பொதுமக்கள்கிட்ட நீங்க போய் சேர்ந்துட்டிங்களா?
#:அப்படி எங்களை சிம்பிளா ஒதுக்கிட முடியாது. #பின்நவீன எழுத்தாளர்களில் இருந்து முன்கற்கால படைப்பாளிகள், தொழில் நிறுவனங்கள் / அதிபர்கள், சமகால அரசியல்வாதிகள்னு – அஸ்டக் போராளிகளைப் பார்த்து நடுங்காத வர்க்கமே இல்லை. #பாஸ்டன் டீ பார்ட்டி, #பிரெஞ்சுப் புரட்சி, #குஞ்சு புரட்சி(பறவைக் காய்ச்சலின்போது கேரளாவுக்கு எதிராக நாமக்கல் ப்ரெளசிங் சென்டரை தலைமையிடமாகக் கொண்டு ஒரு மூத்த அஸ்டக் போராளியால் முன்னெடுக்கப்பட்டது), மல்லிகை, அந்திமந்தாரைன்னு பல நூற்றாண்டுகளா நாங்க #வரலாற்றில் பதிவாகிருக்கோம்.
A: தமிழ்நாட்டுல நீங்க என்ன செய்றீங்க?
#: எல்லாமே செய்றோம். #ஈழம் தொடங்கி திருவாரூர் தீயசக்தி கருணா, மாண்புமிகு அம்மா, வால்மார்ட், சாதிமறுப்பு / ஏற்பு, கூடங்குளம், காவேரின்னு இது முடிவில்லாத # போர்க்களம். ஆஃபிஸ்ல இருந்தோ, ஆண்ட்ராய்டு ஃபோன்ல இருந்தோ எங்க அஸ்டக் போராளிகள் பொதுவெளில கருத்தை # போட்டு சொல்லிட்டே இருப்பாங்க
A: உங்களால எதாவது மாற்றங்கள் ஏற்பட்ருக்கா?
#: களப்பணில #ரிசல்ட் பத்தி எல்லாம் யோசிக்க முடியாது. தொடர்ந்து இயங்கி இந்த #தமிழ் சமூகத்தை மானமும், அறிவும் உள்ளதா மாத்திடுவோம்
A: அய்யா பெரியாரோட கருத்தை எல்லாம் பேசறீங்களே? அரசியல் ஈடுபாடு உண்டா?
#:நாம வாங்குற ஒவ்வொரு லைக்கிலும், ஒவ்வொரு ஷேரிலும் அரசியல் இருக்குன்னு அஸ்டக் போராளிகள் நம்புறாங்க
A: (ஜெர்க் ஆகி… கிழிஞ்சது போ! லைக், ஷேரா…) சரிங்க, கிளம்புறேன்.
#:இந்த #போஸ்டை எப்போ போடுவீங்கன்னு சொல்லுங்க, அனைத்துலக அஸ்டக் போராளிகளோட மைய இணையப் பக்கத்தில ஷேர் செய்ய சொல்லணும்.
A - ஓடித் தப்பிப்பதா, இல்லை யாரையும் உதவிக்குக் கூப்பிடலாமா என்கிற யோசனையோடு வாசலைப் பார்க்கிறார்.
#: நம்ம போராளிகளை அனுப்பி லைக்கும் போட சொல்றேன்
A - மயங்கிச் சரிகிறார்

Read more...

K - A - D - A - L, கடலா? காதலா?

‘அப்புறம், புலிய அங்க வச்சுப் பார்த்தேன்’
‘எங்கடே?’
‘கடல்’ கொட்டாயிலதாம்லே’
‘ஆமடே, பொளுதே போவல, சவமாயிட்டு திண்ணைல சாஞ்சுருக்கதுக்கு கொட்டாய்க்குப் போறது பெட்டராயிட்டு கேட்டியா?’
‘படம் எப்படி மக்கா?’
‘லே, சூப்பருல்லா! எங்க ஆச்சிய கொட்டாய்ல தரிசுச்சேம்ல! வேதக்கோயிலுல்ல என்னலா சொல்லுதான்? நீ விரியன் குட்டியா இல்ல, விசுவாசியா? அதையேதான் திருப்பி வாசிக்கானுவ. மன்னிக்குறதுக்கு மனசு மட்டும் போதாதுலே, ஒரு வீரம் வேணும் கேட்டியா?’
‘சண்டியர்ல கமலகாசன் சொல்றமாதிரியாடே?’
‘லே, இது வேறவே, படத்தப் பாரு, அப்புறம் சொல்லு, ஒனக்குப் புடிக்காட்டி காந்திமதிகிட்ட போய் தலய கொடுக்கேன்’
‘ஓந்தலய வச்சு நாங்க என்ன மயிரா புடுங்க? விசயத்துக்கு வால்லே. அந்த ஹீரோயினுப் பொண்ணு ‘தளுக் தளுக்’னு தளும்புறாளே, ஆஃப்பாயில் மஞ்சக்கரு கணக்கா!’
‘யேய், செத்த மூதி! என்னிக்காச்சும் ஆர்யாசுல பஃபே சாப்பிட்ருக்கியாலே?’
‘இல்லியே மக்கா’
‘ம்க்கும், வாயப் புடுங்காமா சொல்றதக் கேளுலே, ஒனக்கு ஐஸ்க்ரீம் புடிக்குந்தான?
‘என்னடே. அனந்தசயனம் ஸார்வாள்ட்டருந்து ரெண்டு பேரும் ஒன்னா படிக்கோம், பொறங்கைல வழிஞ்சாலும் நக்கித் திம்பேன்னு தெரியாதா ஒனக்கு?’
‘தாயளி, நீ நக்கலைனா நான் நக்கப் போறேன், அது இல்லடே விசயம். ஒரு கரண்டி வக்கிற கப்புல, ரெண்டு கரண்டி வச்சா திம்பியா மாட்டியாம்லே?’
‘நல்லா வளிச்சு திம்பேன்’
‘அதாம்லே தொளசி, ராதாக்கா மகளாக்கும்’
‘ஓ, இப்போ வெளங்கிட்டு மக்கா! அது சரி, பாட்டையா(Bharathi Mani) நடிச்சுருக்காராமே?’
‘ஆமாம்லே, அவரு சும்மா வந்து போனாலே கவருமெண்டு கொண்டு வந்து அவார்டா கொட்டுவாம்லே! இதுல எண்ணி பத்து வார்த்தை வேற பேசுதாரு, எளுதி வச்சுக்கோ, வார வருசத்துல அறுவடையே இந்தப் படத்துக்குதாம்லே!’
‘அப்போ கார்த்தி மவன்?’
‘லே, கோட்டியாம்ல புடிச்சுருக்கு ஒனக்கு? கார்த்திக்கு இப்பதாம்லே கல்யாணமாயி அவுரு அலெக்சு மாரி பொட்டி தொளைக்கிற படமா கொடுக்காரு..?!’
‘அவனில்லலே, எப்பவுமே பால் கட்டுன மாரி நெஞ்ச விம்மிக்கிட்டே வருவாருல்லா நடிகரு முத்துராமன், அவுரு மவன் கார்த்தி, கார்த்தி மவன்..’
‘அவனச் சொல்லுதியா! கெளதமு! ஹீரோவாக்கும். ஆளு வாட்டசாட்டமாய் இருக்கான். கொஞ்சம் நடிக்கவும் செய்யுதான், ஒரு மாரி கொள்ளாம் கேட்டியா’
‘அப்ப, கொட்டாய்க்குப் போய் இந்தப் படத்த பாக்கலாந்தானே?’
‘நல்லாடே, போய்ப் பாரு. ஆனா ஒரு விசயம் மக்கா! தாந்தேன்னு ஒருத்தனோட சிறுத்தய வாசல்ல கட்டி வச்சிருப்பாம்லே, அதுல ஏறி ஒக்காந்து படம் பாக்கப் போனே, தாயளி நீ தீந்தேம்ல. ஒளுங்கா கொட்டாய்ல போட்ருக்க சேர்ல ஒக்காந்து பாரு’

Read more...

நவீன எழுத்தாளர் மசாலாப் படம் பார்க்கிறார்

இச்சூழல் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கக் கூடியதுதான்.
எப்படியும் வருடமொருமுறை வாய்த்து விடுகிறது
தனது ஆகப்பழைய விமர்சனத்திற்கு
புதிய விவாதங்களை எழுப்பிய
இயக்குனரின் புத்தம்புதிய படம்.
வழக்கமான இருக்கையை விடுத்து சற்று மாறி அமர்ந்தாலும்
படம் பற்றிய கோணம் மாறிவிடும் ஆபத்திருப்பதால்
தமிழ்ச்சூழலின் இயங்குவெளியை சபித்தவாறே
இருளிலும் கவனித்து அமர்கிறார்.
திரையில் காட்சிகள் நகர்கின்றன
படம் லண்டனில் எடுக்கப்பட்டிருந்தாலும்
காட்சிகள் பார்சன் காம்ப்ளெக்சிலேயே எடுக்கப்பட்டிருப்பது
பத்து நிமிடங்களில் தெரிந்து
சத்தமாகவே விசிலடிக்கிறார்
ஒரு மசாலாப் படத்திற்கு வரநேர்ந்த துக்கவிசாரத்துடன்
காட்டமான மொழியில் குறிப்பேட்டில் பென்சிலை நகர்த்துகிறார்
அவ்வப்போது ஃபெலினியையும், கோடார்ட்டையும்
மழுங்கிய பென்சிலால் கோடி காட்டுகிறார்
அராமிக் மொழியில் வெளிவராத படமொன்றை
மசாலா இயக்குனருக்கு பரிந்துரைக்கவும் தவறவில்லை
சிறுநீர் இடைவேளைக்கு சற்று முன்னர்
முழு விமர்சனத்தையும் தயாரித்துவிட்டு
எதிர் இருக்கையில் கால்வைத்து
கிங்ஸ் பிடித்தவாறே
திரைக்குள் ஆழ்கிறார்.
அவ்வப்போது செல்பேசி
இருள் மூலைகளை வெறித்து
மீதி நேரம் கடத்தி வெளிவருகையில்
தனது மகனுக்கும் மகளுக்குமாக
மாலைக் காட்சிக்கான டிக்கட்களை
மறக்காமல் வாங்கிக் கொள்கிறார்.

Read more...

விட்டு விடுதலையாகி...

இன்று அலுவலகத்தில் எனது கடைசி தினம். ஏற்கனவே நான்கு ‘last day in office’ பார்த்தாயிற்று என்றாலும், அயல் நாட்டில் - சிங்கப்பூரில் இதுவே நான் பார்க்கிற/த்த முதல் வேலை. எல்லாவற்றிலிருந்தும் தப்பி ஓடிக் கொண்டிருந்தபோது அல்லது அவ்வாறான ஓர் நினைவைக் கொண்டிருந்தபோது - இடப்பெயர்வு மட்டுமே என்னை ஆசுவாசப்படுத்தும் என்று நான் உட்பட அனைவரும் நம்பியபோது கிடைத்த வேலை. ஊரில் இருந்து கிளம்புவதற்கு உண்மையில் ‘குறைந்தபட்ச’ துறவறத்துக்கான பாவனைகள் தேவைப்பட்டன. ‘நினைவுகளை வேட்டையாடித் திரியும் விலங்கு’ என்பன போன்ற பிரகடனங்கள், ஆழ்ந்து நோக்குகையில் மனச்சிதைவின் ஆரம்ப அறிகுறியாய் இருக்கக்கூடும். வெகுவான சுவாரசியங்கள் ஏதுமின்றியே இவ்வேலையை ஏற்றுக்கொண்டேன். பணமும், இடமாறுதலும் ஓரளவிற்கு இளைப்பாற உதவின. புதிதாய்க் கிடைத்த நண்பர்களும், அவ்வப்போதான போதையும், பதினைந்து அடி தொலைவுக்குள் அனைத்தும் காணக் கிடைக்கும் இத்தீவின் தெருக்களும் உள்ளிருக்கும் சாத்தானை எழும்பவொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டனர். ஒரு நாளின் முக்கால்வாசி ஆபிஸிலேயே கழிந்தது. சற்றும் சம்பந்தமில்லாத வேலை என்பதால் மிகுந்த பிரயாசையோடுதான் எதையும் அணுக வேண்டியிருந்தது. முதல் மூன்று மாத காலத்தில் உச்சகட்ட நெருக்கடிகளை எதிர்கொண்டேன். எனது பலவீனமான பக்கங்கள் எனக்கே வெளிப்படுத்தப்பட்டன. நிறைய கற்றுக் கொள்வதற்கான, கற்றுக்கொடுப்பதற்கான வாய்ப்புகள் தாமாகவே வந்தன.! ஒரு சிலருடன் வழக்கம்போல நேரடியாகவே மோதி (!) ‘நல்லவன்’ மாதிரியான பிம்பங்களிலிருந்து வெகுகவனமாக விலகிக்கொண்டேன். திருவல்லிக்கேணி மேன்ஷன்களை சிதிலமாய் நினைவுக்குக் கொண்டு வரும் டார்மட்ரி அறையிலிருந்து, நான்கு சுவர்கள் கொண்ட வீடு போன்ற உறைவிடத்துக்கும், அதன்பிறகு இப்போது இருக்கும் Lakeside - உல்லாசபுரிக்கும் எனது வசிப்பிடங்களை மாற்றிக்கொண்டேன். இப்போது வரைக்கும் எனது தனிப்பட்ட வாழ்வியல் நெருக்கடிகள் எதுவும் தீர்ந்துவிடவில்லை எனினும், இயல்பை ஓரளவிற்கேனும் ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கியிருக்கிறேன். உலகின் அழகிய நாடுகளில் ஒன்றாக இருப்பினும் எல்லாப் பெருநகரங்களைப் போலவே இத்தீவின் பிரஜைகள் மாத்திரமின்றி குடியேறிகளும் வாழ்வது இயந்திரகதி வாழ்க்கைதான். இத்தீவில் இருந்துகொண்டு ‘வேண்டி நிற்பது நதிக்கரை நாகரீகம்’ என்று சொன்னால் அவனை விட உலகில் பேராசைக்காரன் யாருமில்லை. விதிக்கப்பட்ட நகர நாகரீகத்தை ஏற்றுக்கொண்டு இன்னும் சில வருடங்களுக்கு இந்நாட்டிலேயே இருக்கலாம் என முடிவெடுத்தாயிற்று. இந்த விநாடி வரை அடுத்த வேலை கிடைக்கவில்லை எனினும்... கையில் இருக்கும் சொற்ப நாட்களில் வேலை தேடியே ஆக வேண்டிய நிர்ப்பந்தம். கடந்த காலங்களில் என் வீழ்ச்சியை என் கண்களாலேயே கண்ட பிறகு இப்போதெல்லாம் பெரிதாய் திட்டமிடுவதில்லை. அந்நேர மனநிலைக்கு ஏற்புடைய எதையும் செய்யத் தயாராகவே இருக்கிறேன். நம்புங்கள்! கை விடப்படீர்! விதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கைக்கு பழக்கப்படுத்திக்கொண்ட விலங்கு எல்லா நேரங்களிலும் ஆதி நினைவுகளிலிருந்து விலகி இருப்பது சாத்தியமா? வரும் 20ஆம் தேதி தமிழ்நாடு பயணம். நண்பர்கள் அனைவரையும் சந்திக்கும் ஆவலோடு...

Read more...

மாறிலி

நிற்கும் ரயில்வண்டிக்குள்
பறந்து திரிகிறது சிட்டுக்குருவி
ரயில் நகர்கிறது
இப்போது
முழு ரயிலுக்கும்
ஒரே சிட்டுக்குருவி

Read more...

தடம்

வனத்திலிருந்து வெளியேறியது
கடைசி கொக்கு
உடலின் வெண்மையை மேகங்களுக்குத் தந்தது
அலகின் காவியை மண்ணிற்கு
கண்ணின் கருமையை தொலைவின் மலைகளுக்கு.
விடிகாலையில் வனம் முழுதும் குளமானது
குளம் இப்பொழுது பறக்கத் தொடங்கிற்று
நிசப்தமான மீன்களுடன்.

Read more...

விசைச்சுருள்

கனவுகளின் நிர்தாட்சண்யமான பள்ளத்தாக்குள்
மரப்பாச்சி பொம்மையைத் தேடி
விழுந்துவிட்ட சிறுமியின் கனவு
மரப்பாச்சி பொம்மை
கருங்காலி
பொம்மை மரப்பாச்சி
கண்ணி வெடியின் லாவண்யம் சொட்டும்
பொம்மையில் இருக்கக்கூடும்
எழுப்பப்படாத கடவுளர்களின்
லிங்க நிதம்ப சூத்திரங்கள் குறித்த
பள்ளத்தாக்கின் ஒரே நிர்தாட்சண்யமான உங்கள் கனவும்
சிறுமியும் நீங்களும் கனவும்
கனவும் மரப்பாச்சியும் சிறுமியும்
நீங்களும் கனவும் மரப்பாச்சியும்
வேறுவேறல்ல என்றும் நீங்கள் இதை வாசிக்கலாம்.

Read more...

இங்கே ஒரு காதல் கதை 7 - 11

2009ன் இறுதி மாதங்களில் ஒன்று

நீண்ட ஐந்து வருடங்களுக்குப் பிறகு நெருங்கிய கல்லூரி நண்பனை சென்னையின் புகழ்பெற்ற சனநெருக்கடி தெருவில் யதார்த்தமாய் சந்தித்தேன். பரஸ்பர விசாரிப்புகளுக்குப் பிறகு ‘ஷீ இஸ் மை வொய்ஃப்’ என குழந்தையுடன் வந்து கொண்டிருந்த பெண்ணைக் காட்டி அறிமுகப்படுத்தினான். ‘வணக்கங்க’ ‘வணக்கம்’. திரும்பி நண்பனைப் பார்த்தேன். ‘ரொம்ப டஸ்டா இருக்கு மாப்ள இந்த தெரு’ என்று கண்களில் தூசு விழுந்த பாவனைகளுடன் திரும்பிக்கொண்டான். கல்லூரி காலத்தில் இருவரும் பகிர்ந்துகொண்ட நேவி கட்டின் சாம்பல் இங்கு வந்திருக்க நியாயமில்லை. ‘ஈவ்னிங் மீட் பண்ணுறோம் மாப்ள’ என்றவாறு எண்களைப் பரிமாறிக்கொண்டோம். ‘அண்ணா, வீட்டுக்கு வாங்கண்ணா” வெள்ளந்தியாய் சிரித்தது அந்தப் பெண். ‘ கண்டிப்பா வர்றேம்மா, இப்போ கொஞ்சம் வேலை இருக்கு.’

மாலை. நான்கு ரவுண்ட் மார்ஃபியஸும் சில சிகரெட்டுகளும் கரைந்து மதுக்கூடத்தின் கூரை வழியே கசிந்துகொண்டிருக்கும் மெல்லிய இசையை உணரத்துவங்கிய நேரம். வந்ததில் இருந்து நிலவிய மெளனத்தை நொறுக்கி உடைந்து மெலிதாய் அழத்துவங்கினான்.

‘மச்சி, என் மேல தப்பு இல்லடா’

‘ங்கோத்தா... முதல்ல இப்டி ஸ்கூல் பையனாட்டம் பேசுறத விட்று. எம்மேல தப்பில்ல. அவதான் காரணம்னு எஸ்கேப் ஆகி ஓடுறத நிறுத்து.’

‘உண்மையிலயே மச்சி. எம்மேல...’

‘கேனக்..., நிறுத்துடா. அவ உன்னை எவ்வளோ லவ் பண்ணானு எனக்குத் தெரியும்’

‘நானுந்தான் பண்ணேன்’

‘அப்புறம் என்ன மயித்துக்கு இன்னொரு பொண்ண...நல்லா வாயில வருது. பாவம்டா அந்தப் பொண்ணு. அப்பாவியா இருக்குடா. அட்லீஸ்ட் அவகிட்டயாது புருஷனுக்கான அன்போட இரு’

‘அப்படிதான் மச்சி இருக்கேன். இன்னொரு லார்ஜ் சொல்லு’

‘தாங்குவியா?’

‘யேய் மயிரு, பரங்கிப்பேட்டைல ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து ஒரு ஃபுல்லை முடிச்சுட்டு நைட்டெல்லாம் சரக்கு தேடி அலைஞ்சதை மறந்திட்டியா?’

‘நான் ஒன்னும் பழச மறக்கிறவன் இல்ல’

‘ இங்க பார்றா. டபுள் மீனிங்ல பேசுறாராம். டேய் பாடு..டேய் இங்க பாரு, நான் ஒன்னும் அவள வேணான்னு சொல்லல. த்தா, அவதான் எதுவுமே வேணாம்னு சொன்னா.’

‘எப்போ?’

‘நீ ஃபாரின் போய்ட்ட. எங்க யாரையும் ஒரு மயிருக்கு மதிச்சுக் கூட போன் பண்ணல. என்ன நடந்துச்சுன்னு எதுவுமே தெரியாம பெரிய புடுங்கியாட்டம் அவளுக்கு வக்காலத்து வாங்கிக்கிட்டு என்னப் புடிச்சு காய்ச்சுற?’

‘சரிடா. என்ன ஆச்சு? நல்லாதான இருந்தீங்க’

‘தெர்லடா. திடீர்னு ஒரு நாள் வீட்ல கூப்பிடுறாங்கன்னு ஊருக்குப் போயிட்டு வந்தா. டிபார்ட்மெண்டுக்கு காலையிலயே வரச்சொன்னா. போனேன். இது சரியா வராது. வேணாம். விட்ரலாம்னு சொன்னா. செம கடுப்பாயிட்டேன். வாக்குவாதம் முத்திடுச்சு. இனிமேல் என்கிட்ட வரம்பு மீறிப் பேசுனா ஈவ்டீசிங் கம்ப்ளைண்ட் கொடுத்துருவேன்னு சொல்லிட்டு எந்திரிச்சுப் போயிட்டே இருந்தா மச்சி..!’

‘ம்,ம். அப்புறம் என்ன ஆச்சு?’

‘அத்துக்குச்சு. நானும் எவ்வளவோ ட்ரை பண்ணினேன். ஒன்னும் சரியா வரலை. ப்ராஜக்ட் முடிச்ச அடுத்த மாசமே நல்ல வெயிட்டான பார்ட்டி ஒருத்தனை கல்யாணம் பண்னிக்கிட்டு செட்டில் ஆயிட்டா.’

‘ஓஹ்’

‘மாப்ள, ..த்தா அவளுக்காக நான் M.Tech சீட்டை வேணாம்னு சொன்னவன்டா’

‘சரி மாப்ள. ஃப்ரீயா விடு. அதான் நீயும் குடும்பம், குழந்தைனு செட்டில் ஆகிட்டல்ல.
ஓநாயா இருந்து பார்த்தாத்தான் குழந்தையை சாப்பிட்டதுக்கான தர்க்க நியாயங்கள் புரியும்’

‘திரும்ப அவளுக்கு சப்போர்ட் பண்றியா?’

‘மாப்ள, என்னோட கோபம் என்னங்குறது உனக்குப் புரியல. எனக்கு நீயும் ஃபிரெண்ட், அவளும் ஃபிரெண்ட். ரெண்டுபேரும் லவ் பண்ணீங்க. சேர்ந்து வாழ்ந்துட்டு இருப்பீங்கன்னு இவ்வளவு நாள் நம்பிட்டுருந்தேன். “அப்படிலாம் எதிர்பார்க்காத ராசா”னு வாழ்க்கை பொட்டுல அடிச்சுப் புரிய வச்சுருக்கு. ஒன்ஸ் அகைய்ன் ஐ காட் தி ஃப்ரூஃப். நிரந்தரமானது, புனிதமானதுனுலாம் ஒரு மயிரும் கிடையாது. வாழ்க்கையோட நடப்பையும், இயல்பையும் சொன்னா அவளுக்கு சப்போர்ட் பண்றதா அர்த்தமில்லை.’


டிசம்பர் இறுதி, 2003 - நண்பனின் டைரியில் இருந்து...

நூறு மீட்டர் தூரத்தில் ஓவியத்தின் அமைதியுடன் தளும்பிக்கொண்டிருக்கும் கடல். பெயர் தெரியாத கண்டம் தாண்டும் பறவைகளின் கலவையான ஒலியில் மிதக்கும் முகத்துவாரத்தின் அருகிலுள்ள ஆலமரத்தடியில் நின்று கொண்டிருக்கிறேன். தூரத்துக் கடலில் புள்ளியாய் நகர்ந்து செல்லும் சில வத்தைகள். என்னைத் தவிர துறை வளாகத்தினுள் யாரும் இல்லை.

பல்கலைகழகத்தேர்வுகள் முடிந்து விடப்பட்டிருக்கும் ஒரு வார விடுமுறையை ஊருக்குப் போகாமல் ‘ப்ராஜக்ட்’ குறித்தான கலந்துரையாடலில் கழிப்பதாய் வகுப்பு தோழர்கள் யாவரும் முடிவு செய்திருந்தோம். என்னால் அதில் முழுமையாகக் கலந்து கொள்ள முடியாது. GATE நுழைவுத் தேர்வு இருக்கிறது. நாளை இரவு சென்னை கிளம்பவேண்டும். அதற்கு முன்னால் இன்றே வந்து சந்திக்கும்படி உன்னிடமிருந்து திருப்பதி கம்பெனிக்கு போன். நான் வந்து ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாயிற்று. இதோ “பறந்து விடுவாளோ!” என எண்ணத் தோன்றும் தேவதையாய், பறக்கும் கூந்தலுடன் கடற்கரை மணலில் பாதங்கள் புதைய புதைய நடந்து வருகிறாய்.

‘சாரிடா குட்டி. லேட் ஆய்டுச்சு’

‘இன்னும் கொஞ்சம் லேட்டா வந்துருந்தேன்னா என்னைச் சுத்தி விழுது விட்ருக்கும்’

‘ஒஹோ, சார் கொஞ்ச நேரம் கூட காத்திருக்கமாட்டீங்களோ?’

‘ரொம்ப சிலிர்த்துக்காதடி, சும்மாதான் சொன்னேன்’

‘அந்த பயம் இருக்கட்டும். நாளைக்குதான சென்னைக்கு?’

‘ஆமா, நாளைக்கு நைட்’

‘தங்குறது கன்ஃபார்மா?’

‘ம், நம்ம சீனியர் நளினி வந்து கூப்பிட்டு போறேன்னு சொல்லிருக்காங்க. ஒன்னும் பிரச்னை இல்ல’

‘அவ வீட்ல தங்குறதோட நிறுத்திக்கோ. அவ கூட சுத்துனதா தெரிஞ்சுச்சு... அறுத்துறுவேன்’

‘ஏய், ஏன்டி அசிங்கமா பேசுற?’

‘ஓ! அவள சொன்னோன்னே சாருக்கு கோபம் வருது? என்ன?’

‘சீ, அப்படிலாம் இல்லை. நீயா ஏன் சும்மா..?’

‘டேய் தெரியும்டா. நீ மெட்ராஸ்ல என்னென்ன ப்ளான் வச்சுருக்கேன்னு.’
‘இப்படி கூப்பிட்டு வச்சு கடுப்படிக்கதான் காலங்காத்தால போன் பண்ணி வரச்சொன்னியா?’
‘ஹேய், சாரிடா குட்டி. சும்மா விளையாட்டுக்கு... வம்பிழுத்தேன்டா. சரி, செலவுக்கு காசு வச்சிருக்கியா?’

‘ 700 ரூபா இருக்கு. போதும்னு நினைக்கிறேன்.’

‘இந்தா. இதையும் வச்சுக்கோ’ என்றவாறு என் கைகளில் 200 ரூபாயைத் திணித்தாய். அது முழுக்க உனது உள்ளங்கை வியர்வையில் நனைந்திருந்தது. சாதாரண பணத்தாளின் மீது கூட உனது பிரத்யேகமான வாசத்தைப் பரிமாற்றம் செய்யும் விரல்கள் நிச்சயம் வரம் பெற்றிருக்கக்கூடும்.

‘இதெல்லாம் வேணான்டி. நீயே வச்சுக்கோ. ஒரு நிமிசம் இரு, முந்தாநேத்து கூட செலவுக்குப் பணம் இல்லைனு சொல்லிட்ருந்த. இப்போ எப்படி?’

‘இல்லடா, அம்மா மெஸ்பில்லுக்கு பணம் அனுப்பிருக்காங்க. அதுலயிருந்துதான் கொடுத்தேன். வார்டன்கிட்ட அடுத்த மாசம் சேர்த்து கட்டுறேன்னு சொல்லிருக்கேன்’

பெண்ணின் சுயநலமில்லாத அன்பு ஒரு ஆணை எப்படி பொறி கலங்கவைத்து பித்தாக்கும் என்பதற்கு அன்று இடம், பொருள், ஏவல் மறந்து உன்னை இழுத்து, திரும்பிப் பார்த்த சில கடற் பறவைகளுக்கு முன்பாக முத்தமிட்டதே சாட்சி.

‘டேய், எக்ஸாம் நல்லாப் பண்ணு. நீ ரெண்டு வருசத்துக்குள்ள M.tech முடிச்சு, காம்பஸ்ல செலக்ட் ஆகணும். நானும் நெக்ஸ்ட் இயர் M.Phil போட்டேன்னா ஒன்றரை வருஷத்தை இழுத்துருவேன். அதுக்கு மேல தாங்காதுடா. ப்ளீஸ், என்னைய கைவிட்றாத. செத்துருவேன். எக்ஸாம் எழுதும் போது என் முகத்தை ஞாபகத்தில வச்சுக்கோ.’

‘ஏய் லூசு ஏன்டி இப்படிலாம் பேசுற. கண்டிப்பா ரெண்டு வருசத்துல நம்ம கல்யாணம் நடக்கும். இப்போ அழுகாம சிரிச்சுக்கிட்டே டாட்டா சொல்லு பாப்போம்’

நவம்பர் 2010

நண்பனுடனான சந்திப்புக்கு சுமார் ஓராண்டுக்குப் பிறகு பெங்களூருவின் இதயப்பகுதியில் அமைந்திருக்கும் உணவகம் ஒன்றில் தோழியைப் பார்த்தேன். என்னைக் கடந்து கணவனுடன் கிட்டத்தட்ட ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். பார்த்தாளா இல்லை பார்க்காதது போல் செல்கிறாளா என்கிற சந்தேகத்துடன் திரும்பி பார்த்தபொழுது இரண்டு டேபிள் தள்ளி அமர்ந்திருந்தவள், அந்த கணம் மாத்திரம் கண்களில் ஒரு சிரிப்பை காட்டிவிட்டு சடுதியில் தன்னைப் பூட்டிக்கொண்டுவிட்டாள். அப்போது தோன்றியது, “தேவகுமாரர்களுக்கு மட்டுமில்லை, தேவதைகளுக்கும் ஆயுள் குறைவுதான்.”


செப்டம்பர் 2005, நண்பனின் டைரியில் இருந்து...

பொங்கிப் பரவும் வியர்வை மணத்துடனும், சுமக்கவியலா பாரத்துடனும் ஏதேனும் ரூபாய் நோட்டு உங்கள் பழைய டைரியிலோ, வேண்டுமென்றே சாவி தொலைக்கப்பட்ட மேசை டிராயரினுளோ இருக்குமாயின் நீங்கள் சபிக்கப்பட்டவர்கள். உங்களுக்கு ஒருபோதும் இளைப்பாறுதல் கிடையாது.

Read more...

நாவலோ நாவல்

காரைக்குடி புதிய பேருந்து நிலையத்தில், மதுரை செல்லும் பேருந்து நிற்பதற்கான மேடை. மழை தூறிக்கொண்டிருந்த அந்த சோம்பேறியான நண்பகலில் மாடுகள் துள்ளல் நடைபோட்டுக் கொண்டிருந்தன. சென்ற வாரம் உள்துறை அமைச்சர் வந்த போது ஒட்டப்பட்டிருந்த தரமான தாளில் அச்சடிக்கப்பட்ட வரவேற்பு போஸ்டரை ஒரு மாடு நக்கி மேய்ந்துவிட்டு உற்சாகமாக ‘ம்ம்ம்மாஆஆஆ’ சத்தம் எழுப்பியபடி இருந்தது. நல்ல நிறைவான மதிய உணவுக்குப் பின்னர் தூக்கம் தூக்கும் நொடியில் நம்மிடமிருந்து ஆசுவாசமான சாந்திப் பெருமூச்சொன்று வருமே, அதன் ஒத்ததிர்வு. காஷ்மீர் கலவரம்- நக்சல் போராளிகள், என்று உரலுக்கும் உலக்கைக்கும் இடையில் தலையைக் கொடுத்து மாட்டிக்கொண்டிருக்கும் அமைச்சருக்கு தான் ஒரு கால்நடைக்காவது உதவியாய் இருப்பது தெரிந்தால் உணவளித்த திருப்தியும், புண்ணியமும் கிடைக்க எல்லாம் வல்ல அன்னையிடம் பிரார்த்திக்கவும் கூடும்.

கலவையான ஒலிகளோடும், அடித்த ஹாரனில் கலவரமாகி சிதறிய மக்களின் வசைகளோடும் மதுரை செல்லும் சோமு வந்து நின்றது.

‘மைய்ரை’ ‘மைய்ரை’ ‘மைய்ரை’...

முன்னால் நின்ற ஆளில்லாத அரசுப்பேருந்தை எக்கித்தள்ளி முழுமையான ஆக்கிரமிப்பு.

நிற்க... ‘மைய்ரை’ என்பது ‘மதுரை’ என்று வழங்கப்படும் மூவாயிரமாண்டு தொல்நகரின் ‘நடத்துனர் மரூஉ’ என்று அறிக. நடத்துனர்களின் மொழி எப்போதும் அலாதியானது. எப்பேர்ப்பட்ட ஊரின் பெயரும் இவர்களிடம் அதன் அப்ரிவேஷனைக் கண்டடைந்துவிடும். ‘கான்ஸ்டாண்டிநோபிள்’ போன்ற நகரின் பெயர்களும் இவர்களுக்கு விலக்காகாது என்பது என் அனுமானம். சமயங்களில் வில்லங்கங்களும் நிகழ்ந்தேறும். தஞ்சாவூர் - ஏர்வாடி தர்ஹா லைனுக்கு புதிதாய் வந்த நடத்துனர் அனுபவமின்மையாலோ, வாலிப முறுக்கை சிலேடைப் பரப்பில் வெளிப்படுத்தும் முகமாகவோ தர்ஹாவை விடுத்து ஊர்ப்பேரை மட்டும் உரத்து அடுக்குமொழியில் விளிக்க செவிட்டில் விழுந்தது அறை.

சோமுவில் ஏறியாயிற்று. பின் இருக்கை முழுவதும் காலியாய் இருந்தாலும், முதுகெலும்பின் நலன் கருதியும், மழைக்கால தமிழ்நாட்டு சாலைகளில் நம்பிக்கை வைத்தும் நடு இருக்கை ஒன்றைத் தேர்வு செய்தேன். சன்னலோரம்,குழந்தைமையின் விருப்பம். ‘நாம் எந்த இருக்கையில் அமரவேண்டும் என நாமல்ல, நமது நடத்துனரே முடிவு செய்கிறார்’ என்கிற தத்துவ அடிப்படையில், அகவை அறுபது கடந்த பெண்மணிக்காக (கவனிக்கவும், உடன் வந்த பேத்திக்காக அல்ல) இரண்டு இருக்கைகள் முன்னால் இடமாற்றம் செய்யப்பட்டேன். அந்த சன்னலோரத்தின் குழந்தைமை ஏற்கனவே அனுபவப் பாத்தியதையில் இருந்தது. ஒன்றைரை நபர்கள் மட்டுமே அமரக்கூடிய அந்த இருவர் இருக்கையில் கம்பியைப் பிடித்தவாறு ஆள் பாதி கால் மீதியாக அமர்ந்த கணம் ஒரு சபிக்கப்பட்ட சர்க்கஸ் தருணம்.

அருகில் இருந்தவருக்கு சுமார் முப்பந்தைந்து வயது இருக்கலாம். நேர்த்தியாய் உடையணிந்து நெடுநெடுவென்று இருந்தார். பேருந்து கிளம்பியதில் இருந்து என் இடது கையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். உற்றுநோக்குகையில் அவரது மையல் என் கைக்கடிகாரத்தின் மீது என்பது தெளிவாயிற்று. மெல்ல என்னிடம் பேச்சுக்கொடுத்தார். அப்போது கடிகாரத்தில் நேரம் சரியாகவும் எனது நேரம் சரியில்லாமலும் இருந்ததை நான் உணரவில்லை. பயணங்களில் நிறைய சுவாரசியமான மனிதர்களை சந்திக்க முடியுமென்பதால் பதிலுக்கு நானும் திருவாய் மலர்ந்தருளினேன்.

‘வாட்ச் நல்லாயிருக்கு. எங்க வாங்கினீங்க?’
‘சிங்கப்பூர்ல’
‘எவ்வளவு சார்?’
‘ம்ம்ம், சிங்கப்பூர்ல 140 டாலர் வந்துச்சு’
‘ஐ ஆம் ...........’ என்றவாறு தனது கார்டை நீட்டினார்.
‘ஐ ஆம் சந்திரசேகர்’ என்றவாறு கையை நீட்டினேன். என்னிடம் லைசன்ஸ் மட்டுமே இருக்கிறது.
‘ஓக்கே சார், இங்க இந்த வாட்ச் கிடைக்குமா?’
‘இதே பிராண்ட் கிடைக்குமான்னு தெரியல. டைட்டன்ல மெட்டல் சீரிஸ் இருக்கு. இதே டைப் வாட்ச்தான் அதுவும். ட்ரை பண்ணிப் பாருங்க’
‘அப்படியா, என்ன ஒரு ஃபைவ் ஹன்ட்ரட் தெளஸண்ட் இருக்குமா?’

500ஐயும் 1000ஐயும் பெருக்கி மலைத்தவனாக உஷாரானேன். இவருடனான எஞ்சிய பயண நேரத்தை எண்ணி பீதியுற்றவனாக பேச்சை மேலும் வளர்க்க விரும்பாமல், ‘தெரியலை, விசாரிச்சு பாருங்க’ என்றவாறு திரும்பி பேகில் வைத்திருந்த உபபாண்டவம் நாவலை வாசிக்க எடுத்தேன். அடுத்த நாற்பத்தைந்து மணித்துளிகளுக்கான துன்பியல் நிகழ்வுகளுக்கும், ஒரு வாரத்திற்கான மனக்குமைவுக்கும் அந்த நொடியும், செயலுமே ஆதுரமாய் இருந்தது.

மாற்றான் தோட்டத்து மல்லிகைக்கும் மணம் உண்டு என்பது ரசனையாயின் இவர் உரிமையும் உண்டு என்ற கொள்கையாளராய் இருந்தார். கிட்டத்தட்ட என் கையில் இருந்த உபபாண்டவம் பறிக்கப்பட்டது. கையறு நிலையில் பயணத்தின் மன அமைதிக்காக மெளனம் காத்தேன்.

‘நிறைய புக்ஸ் படிப்பீங்களா?’என்றவாறு பதிலுக்குக் காத்திராமல் அந்தப் புத்தகத்தை எடை போடும் தொனியில் உள்ளங்கையில் வைத்துப்பார்த்தார். புத்தகத்தைப் பிரித்து சில பக்கங்களை புரட்டினார். ‘ம்ம்’ என்று ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்து மீண்டும் பக்கங்களைப் புரட்டினார். அவ்வப்போது தேர்ந்த நில அளைவைக்காரனின் முகபாவங்களை வெளியிடவும் தவறவில்லை. உபபாண்டவம் நாவல் குறித்து அவர் எந்த தர அறிக்கையும் வெளியிட்டுவிடக்கூடாது என்ற அச்சத்துடன் குலதெய்வப் பிரார்த்தனையில் இறங்கினேன்.

‘யாரு இந்த ராமகிருஷ்ணன்?’
‘இவரு தமிழில் முக்கியமான எழுத்தாளர்’
‘ஓஹோ, நமக்கு இவரைத் தெரியாதே’ என்றவாறு ‘பேக்ல என்ன? அதுவும் புக்ஸா?’ சனி ஜாதகத்தில் உச்சமாய் இருக்கலாம், நாவில் இருந்தால்... ‘ஆமாம்’ என்றுதான் சொல்லவைக்கும்.
‘எங்க இப்படி கொடுங்க பார்போம்’ இப்போது எஞ்சிய இரண்டு புத்தகங்களும் அவர் கையில். ‘புயலிலே ஒரு தோணி’ - ப.சிங்காரம் ‘நரகத்திலிருந்து ஒரு குரல்’ - சாரு..!

புயலிலே ஒரு தோணியை அவர் புரட்டத்தொடங்குகையில் ஜப்பானிய துருப்புகள் கெர்க் ஸ்ட்ராட் வழியே இந்தோனேஷியாவுக்குள் நுழைந்தபோது ஹாலந்து நாட்டவர் என்ன மனநிலையில் இருந்திருப்பார்கள் என்று ஊகிக்க முடிந்தது. நடுக்கம்! நைசாக ‘ஒரு நிமிஷம்’ என்று சொல்லி சாருவை கவர்ந்தேன். ஏற்கனவே எஸ்.ரா, ப.சிங்காரம் இருவரும் இவரின் தராசில் இடமின்றி நின்று கொண்டிருக்கையில் சாருவையும் அதில் ஏற்ற விருப்பமில்லை.

அட்டையின் தடிமன், அட்டைப்படம், சிங்காரத்தின் வழுக்கை போன்ற சிலபல ஆராய்ச்சிகளுக்குப் பிறகு ஒருவழியாக புத்தகத்தை திரும்ப தந்தார். எனது தலையைச் சுற்றி பறந்து கொண்டிருந்த பறவைகள் கூடடைந்தன. மாசிப்பச்சைக்கு குலதெய்வத்தை தரிசிக்கலாம்.

‘நான் இந்த மாதிரி புக்ஸ்லாம் படிக்கிறதில்லை. பிசினஸ்தான் நமக்கு. அதனால, நெறய தன்னம்பிக்கை புத்தகங்கள், சுயமுன்னேற்ற புக்ஸ் எல்லாம் படிப்பேன். ஒரு லைப்ரரியே வைக்கலாம்...அவ்வளவு புக்ஸ் இருக்கு, ஹா ஹா ஹா’

‘அவ்வளவு புக்ஸ் படிச்சும் தன்னம்பிக்கையோ, முன்னேற்றமோ ஏற்படலீங்களா?’

‘என்ன?’

‘இல்லிங்க, ஏற்பட்டுருந்தா அடுத்த புத்தகம் வாங்கவேண்டிய அவசியம் இருந்திருக்காதே? அதுக்கு சொன்னேன்’.

லேசான முறைப்புடன் அவர் தலைக்கு மேலே சுட்டிக்காட்டி ‘அந்த பேகை எடுங்க, ஒன்னு காட்றேன்’ என்றார். அங்கே இருந்தது ஹெச்.பி லேப்டாப் கேரிங் கேஸ். ‘அந்த கேரிங் கேஸா’ ‘இல்லிங்க, அந்த ப்ளாக் கலர் லெதர் பேக்’. எனது பொறுமையின் நாணயம் உறைகல்லில் ரத்தம் வர தோய்க்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது.

உள்ளேயிருந்து ‘பணம் சம்பாதிப்பது எப்படி?’ போன்ற தலைப்பைச் சூடிய ஒரு தமிழாக்கத்தை எடுத்தார். மடித்து அடையாளம் வைத்திருந்த பக்கத்தைப் பிரித்து ஒரு சொற்பொழிவை நிகழ்த்தினார். அஃது நான் செல்லும் பேருந்தில் பில்கேட்ஸ் ஓட்டுனராகவும், லட்சுமி மிட்டல் நடத்துனராகவும் வந்து கொண்டிருப்பது போன்ற ஜிகினாத்தோற்றங்களை உண்டாக்கிற்று. பிரசங்கம் முடிந்தவுடன் சுவிஷேசக்கூட்டத்தின் பிரச்சாரகர் அனைவரையும் கருணை ததும்பப் பார்ப்பாரே, அப்படி ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு மீண்டும் பேகிற்குள் கையை விட்டார். இம்முறை பில்கேட்ஸின் வங்கிக் கணக்குப் புத்தகம் வந்தாலும் ஆச்சரியப்படக்கூடாது என்கிற உறுதியுடன் இருந்தேன்.


அவர் கையில் இப்போது ‘ப.ச.எ?’ புத்தகத்தின் ஆங்கிலப்பதிப்பு. எனது கண்கள் ஒருமுறை இருண்டு மீண்டன. ‘இது எதுக்கு சார்?’ ‘இல்ல, எனக்கு இங்கிலீஷ் அவ்வளவா தெரியாது. அதனால தமிழ், இங்கிலீஷ் ரெண்டுமே வாங்கிருவேன்.’
‘இங்கிலீஷ் ஒரு மொழிதான சார். உங்களை மாதிரி ஆட்கள் ஈசியா கத்துக்கலாம்’ என்று சொன்னபின்னரே சொல்லியிருக்ககூடாது எனத் தோன்றியது.
‘ஆமா, அதுக்கும் நிறைய புகஸ் வச்சிருக்கேன்... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...’
‘சார், ஒன் செகண்ட். ஏதோ கால் வருது’ என்று தப்பித்து செல்பேசியில் ஆழ்ந்தேன். எப்படிப்பட்ட உரையாடலும் முடிவுக்கு வரவேண்டுமே, வந்தது. உடன் பருந்தெனப் பாய்ந்து பற்றிக்கொண்டார்.

இம்முறை ப்ரம்மாஸ்திரம் ஏவப்பட்டது. ‘நான் புக்ஸ் (புக் அல்ல புக்ஸ்) எழுதிட்ருக்கேன். இன்னும் ஆறு மாசத்துக்குள்ள முடிஞ்சுடும்’
‘ஓ, நைஸ்’
‘ இந்த மாதிரியான பிசினஸ் புக்ஸ்ல இருந்து நிறைய பாய்ண்ட்ஸ் எடுத்து வச்சிருக்கேன். அப்படியே கோர்த்தம்னா ரெண்டு புக் கூடப் போடலாம்.’
‘நல்லாப் போடலாம்’
‘நான் ஆம்வே பிசினஸும் பண்றேன். அது எப்படி பண்றதுன்னா...‘
‘இல்ல சார். வேணாம். நாட் இன்ட்ரஸ்டட்’
‘பரவாயில்ல. ஆமா,சிவகாசில நிறைய பப்ளிஷர்ஸ் இருக்காங்கள்ல?’
‘ஆமா, தெருவுக்குத் தெரு’. பிரிண்டிங் பிரஸ் ஓனருக்கும் பப்ளிஷருக்கும் ஒரே அந்தஸ்தை நல்கும் அவரை எதில் சேர்ப்பது என்றே புரியவில்லை.
‘இப்போ உங்களைப் பார்த்தோன்னே இன்னொண்னும் முடிவு பண்ணிருக்கேன்’
‘என்னன்னு?’
‘இப்போ நீங்க காட்டுன நாவலும் பார்த்தேன். ஒன்னுமே நல்லாயில்லை. பேசாம நானே அந்த மாதிரி நாவல் எழுதலாம்னு ... ... ....’அடுத்தடுத்த வார்த்தைகள் கேட்கவில்லை. உலகமே தட்டாமாலை சுற்றுவது போல இருந்தது. ஒருமையுள் ஆமை போல ஐந்தடக்கல் ஆற்றுவது இனியும் சாத்தியமில்லை எனத்தோன்றியபோது திருப்பத்தூர் பேருந்து நிலையம் வந்துவிட்டது. திரும்பிப் பார்த்தேன். கடைசி இருக்கை காலியாய் இருந்தது. தெறித்து ஓடிப் போய் அமர்ந்துகொண்டேன். வாந்தி எடுப்பதுபோன்ற பாவனைகளுடன் குனிந்தவன் நிமிர்ந்து பார்க்கவேயில்லை. அது மாட்டுத்தாவணிக்குள் வண்டி நுழையுமுன் வேகத்தடையிலேயே இறங்கித் தப்பியது வரை தொடர்ந்தது.

ஏர்போர்ட் சென்று அண்ணனை வழியனுப்பிவிட்டு ஒன்பது மணிக்கே மாட்டுத்தாவணி வந்துவிட்டிருந்தாலும் நண்பன் அழகுராசாவுக்காக காத்திருந்து அழுது புலம்பிவிட்டு, அவரது விசிட்டிங் கார்டை சுக்கல் சுக்கலாய் கிழித்தெறிந்து தலையை சிலுப்பிக்கொண்டு சொன்னது இது ,” நாமளும் சீக்கிரம் நாவல் எழுதணும்டா”

Read more...

இங்கே ஒரு காதல் கதை 6

“எல்லாம் யோசிக்கும் வேளையில் உண்பதும் உறங்குவதுமாக முடியும்” என்கிற தாயுமானவரின் தத்துவத்தில் இன்றைய விடியல் நிலை கொண்டது. நேற்றைய மதுவின் போதை நிகழ்வை ஒத்திவைக்கவில்லை. குரூரமான இரவும்... நீட்சியாய் விடியலும். உண்மையான அன்பு என்றோ ஆத்மாவின் தேடல் என்றோ ‘காதல்’ என்கிற சுயநலத்தை ஒருபோதும் வகைப்படுத்த முனைந்ததில்லை. ஆனால் நீ என்கிற போது மட்டும் புலன்களின்/ அறிவின் கட்டுப்பாடுகள் மயன் நிர்ணயித்த நகரின் பழியெனப் பற்றி எரிகிறது.

நிரந்தரமான கூடு என்றோ அல்லது உண்மையான காதல் என்றோ நான் கூறிக்கொண்டலைவது எனது தோற்றமாயையாய்தான் இருக்கமுடியும். நிரப்பப்படாத இடைவெளி, எதுகொண்டும் சமனாகாத மனதின் வெற்றிடம், இன்னொருத்தனை/ஒருத்தியை தீண்டாத உதடுகள் போன்றவை இப்பேரண்டத்தின் பிரம்மாண்டத்தின் முன்பு போலிப்பிம்பங்கள் அன்றி வேறில்லை.

என்றாலும் சகி, நீளும் கடைத்தெருக்களில் உனது பிரிய விரல் கோர்த்தல்களையும், வெம்முலைகளின் நடுவேயான பனிக்காலத் திளைத்தல்களையும்,இதழ்களினூடாக மேல்தாடையினுள்ளோடித் துழாவும் நாவின் குழைவுத் தீண்டல்களையும், உனக்கேயான கீழ் உதட்டின் சிவப்பையும், அகன்ற நிம்மதியின் ஆலென வீற்றிருக்கும் உன் மடியினையும், கருணையின் யோனியையும் இழந்து நிற்கும் இந்த நாள் நரகமாய் இருக்கிறது. நீ காட்டிச்சென்ற பேரன்பின் நாட்களை ஜனித்த குழந்தையின் நேசத்தோடும், முலைப்பால் பற்றோடும், நன்றியோடும் நினைவு கூர்கிறேன்.

தீர்மானங்களின் நிழலில் வாழும் பூஞ்சையை விருட்சமென கற்பனை செய்துகொள்வது எனது கற்பிதமாய்தான் இருக்க முடியும்...எனினும், எஞ்சிய நாட்களுக்கான புன்னகையை, வன்மத்தை, கிளர்வுகளை, கொடுந்தனிமையை, காதலைத் தந்தவாறு வற்றாத ஜீவநதியென எனக்குள் ஓடிக்கொண்டே இருப்பாய்.

கிரியா ஊக்கிகளால் மாற்றவியலாத நம் வாழ்வின் சமன்பாட்டில், நாம் ஒருபோதும் சந்தித்து விடாதிருக்கவும், அவரவர்க்கு விதிக்கப்பட்ட வாழ்வை வாழவும் எல்லாம் வல்ல இயற்கை ஆசிர்வதிக்கட்டும். அழகே! என்றென்றும் என் காதல் உனக்கு!

Read more...

அக்டோபர் 2 - மழையில் கரைதல்

1.
எனக்கும், பாரிஸ்டர் மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்திக்கும் அவ்வளவாக ஆகாது. அதற்காக அவர் மீதிருந்த காழ்ப்புணர்ச்சியைத் தீர்ப்பதற்கு நான் கால இயந்திரம் ஏறிச்செல்ல முடியாது. ஒளியின் வேகத்தில் முன்னோக்கியோ அல்லது பின்னோக்கியோ சென்று காலத்தை வெல்வதில் ஐன்ஸ்டைனுக்கு இருந்த ஆர்வமும், பிரக்ஞையும் எனக்கு இல்லாததால் திரு.காந்தியை சந்தித்து, சண்டையிட்டு சார்பியல் தத்துவத்தை உலகிற்கு நிறுவும் பாக்கியமும் வாய்க்காமல் போய்விட்டது. ஒருவேளை திரு.காந்தியின் இரத்தம் தோய்ந்த துணிகளைப் பார்த்தால் நான் அவர்பால் கொண்டிருக்கும் முரண்களை சரி செய்துகொள்ள முடியும் எனத் தோன்றியதால், கெளதமின் கிடையில் இருந்து இரண்டு ஆடுகளைத் திருடி எல்.எஃப்.ஆர்.சி ஆசிரியர், ஃபாதர் சற்குணத்திடம் விற்று அந்த பணத்தில் மதுரை காந்தி மியூசியம் சென்றேன். இருந்த 27 கேள்விகளின் எண்ணிக்கை 45 ஆக அதிகரித்துதான் அந்தப் பயணத்தின் பலன். இது நடந்தது பதினெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு. இப்போது இன்னும் வளர்ந்திருக்கிறேன். கூடவே கேள்விகளும், முரண்களும்.

2.
சர்ச்சை ஒட்டியிருந்த பாரின் காம்பவுண்ட் சுவரில் எழுதியிருந்த வாசகம்

‘ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்களே, நினைத்துப் பாருங்கள். நிறமின்றி, நிறையின்றி மிதக்கும் அறைக்குள் பீறிடும் மதுவோடும், தளும்பும் இசையோடும் நீங்கள் அமர்ந்திருப்பதாய்!
அப்படி ஓர் இரவை உங்களுக்கு அளிக்கவேண்டுமென சித்தம் கொண்டுள்ள...’

இதற்கு மேல் பெயிண்டும் சிமெண்டும் உதிர்ந்து செங்கல் விகாரமாய் தெரிகிறது.

3.
எனக்கும் அவருக்குமான பிரச்னைகளை இங்கேயே எழுதினாலும் எழுதுவேன், அல்லது பிறிதொரு இடத்தில், பிறிதொரு தருணத்தில். இப்போது சல்மாவைப் பற்றி கொஞ்சம்...

மாற்றவியலாத ஆற்றாமைகளின் பட்டியலின் மீதான எரிச்சலை சனநாயகத்தை அடியொற்றி தீர்த்துக் கொள்வதென்று முடிவு செய்தேன். ஆனால் எப்படித் தீர்ப்பது? யோசனையுடன், மழை மேகங்கள் சூழ்ந்து அந்திக்கு முன்பாகவே இருளை பாவிக் கொண்டிருந்த நகரத்திற்கு வெளியே இலக்கின்றி நடந்தபோது எதிரில் தெரிந்தது மதுக்கடை. தீர்வு கிடைத்தாயிற்று. பிரபஞ்சத்தின் எளிய தீர்வு. மூன்று நாட்களாய் பெருகி வரும் குற்றவுணர்ச்சியைக் கொன்றுவிடலாம், அது உற்ற சிநேகிதனைக் கொல்வது போன்ற உணர்ச்சியைத் தருவதாய் இருந்தாலும், செய்யத்தான் வேண்டும். ஹாஃப் ஷட்டர் திறந்து, முழுக் கூட்டத்துடன் இயங்கிக் கொண்டிருந்த அரசு இயந்திரத்தின் ஒரு பகுதி எனக்கும் தன் அரை கதவைத் திறந்தே வைத்திருந்தது. ஹாட்ஸ் ஆஃப் டு மிஸ்டர் காந்தி.

‘ஒரு ஹாஃப் மேஜிக் மொமென்ட்ஸ் வோட்கா’

‘என்னாது? மாமியார் ஊடாட்டம் வெரைட்டி கேக்குற? MC ஹாஃப் மட்டும்தான் இருக்கு, 300 ரூபா’

‘என்னய்யா இது அநியாயம், 300 ரூபாயா?’

‘ப்ளாக்குல வாங்குறதுக்கு வந்துட்டு இன்னா ஸீனு? த்தா, பீக் அவர்ல தொல்ல பண்ணிக்குனு, நவரு’

‘சரி, ஃபுல் ஒன்னு கொடுய்யா’


4.
அறையில் நுழைந்ததும் முதல் வேலையாக புத்தக அலமாரியில் இருந்த இரண்டு புத்தகங்களை கவனமாக பிரித்தெடுத்தேன். இவற்றை அறையில் இருந்து நீக்குவதென்ற முடிவுக்கு அவற்றின் தலைப்பு மட்டுமே காரணம் என்பதை இவ்விடத்தில் கூறிக்கொள்கிறேன். காரணங்களை பொதுவில் தெரிவிப்பது சனநாயகத்தின் தலையாய பண்பும் கூட. ஒன்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வகித்த சென்ஸார் போர்ட் மெம்பர் பதவி இந்த சூட்சுமங்களைக் கைவரவைத்தது.

காந்தியை கொன்றது தவறுதான் - ரமேஷ் பிரேதன்
My Experiments with Truth - M.K. Gandhi

இரண்டு புத்தகங்களிலும் ‘நேரில் காணுமன்று உங்களை கொலை செய்ய விருப்பம்- முத்தங்களுடன்’ எனக் கையெழுத்திட்டு முகமறியாத் தோழிகளுக்கு பரிசாய் அனுப்பினேன். இப்போது அறை சுத்தமாய், அதன் இயல்பான நிறத்துடன் இருப்பதாய் தோன்றிற்று. சத்தம் போட்டு சிரித்தேன், சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் போதே என் மனநிலை குறித்த அச்சம் எழவே சிரிப்பின் இழை பட்டென்று அறுந்து போயிற்று, மீண்டும் ஒட்டவைக்க முடியவில்லை. மனம் புன்னகைத்தாலும் அறிவின் ஓட்டம் புன்னகையை நிறுத்தியது. சல்மாவின் புகைப்படத்தை வெறிக்கத் துவங்கினேன். பெர்ஷிய ஜீன்களின் கொடை அவள்.

5.
மழை ஒர் சகோதரனைப் போல மகிழ்ச்சியோடு நகரைத் தழுவிக்கொண்ட நேற்றைய இரவை பொன்நிற மதுவாலும் வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு இசையாலும் நிரப்பினேன்.

நான் தேடும் செவ்வந்திப்பூவிது...
அழகே, அழகா...
உறவுகள் தொடர்கதை...
தெய்வீக ராகம்...
கம்பன் ஏமாந்தான்...

ஐந்து பாடல்களும் தொடர்ச்சியாக மீண்டும் மீண்டும் ஓடின! மறுபடி மறுபடி கேட்டபோதும் தெய்வீக ராகம் பாடலில் ஓர் ரகசியக் கனவைப் போல படிந்திருந்த அமானுஷ்யம் பிடிபடாமலேயே நழுவிக்கொண்டிருந்தது. சற்றே ஏறத்துவங்கிய போதையில் விழிகள் இலக்கில்லாமல் வெறிக்க, கசியும் விழிகளுடன், வாய் பாடல் வரிகளை முணுமுணுப்பது அனிச்சையாய் நிகழ்ந்தது.

ஒரு கட்டத்தில் ‘உறவுகள் தொடர்கதை’ பாடலை பாடியே தீர வேண்டுமென தாங்கவொணா மனவெழுச்சி ஏற்பட்டது. அவ்வாறு பாடாமல் மீதியிரவை கடக்க இயலாதென்றும் தோன்றிற்று. பியானோ இருந்தால் பாடல் முழுமை பெறும். பியானோ இருந்த அறையின் மூலை வெறுமையாய் இருந்தது. அந்தப் பியானோவை விற்று சல்மா தன் சர்வாதிகார நாட்டில் தடை செய்யப்பட்ட இலக்கியங்களை வாங்கியிருந்தாள். வெளவால் தொங்குவது போல பூர்வகுடிகளின் மொழியில் எழுதப்பட்டிருக்கும் அந்தப் பிரதிகளை நான் பார்த்துமிருக்கிறேன். இதுவரையில் புரிந்துகொள்ள முயற்சித்ததில்லை. இந்த ஒன்பது வாரங்களில் அவள் அதைப் பற்றி விளக்கியதுமில்லை. கணிதத்திற்கு டியூஷன் வைப்பது போல இரகசிய இலக்கியத்திற்கு விளக்கம் சொல்வதும் அபத்தமானது என்று ஒரு தேநீர் காலையில் சிகரெட்டின் சாம்பலை தன் உள்ளங்கையில் தட்டியவாறே சொன்னாள். நான் எழுந்துசென்று அவள் இதழ்களைக் கவ்விக் கொண்டேன்.

6.
சுவற்றில் மாட்டியிருந்த கிதாரை எடுத்து, முடுக்கி இசைக்கத் தொடங்கியபொழுது, கொட்டப்படும் முரசின் பரப்பில் விழுந்த மணல் துகள்களைப் போல மனம் திம் திம்மென்று அதிர்ந்தவாறு இருந்தது. பழைய காதலிகளை நினைத்துக் கொண்டேன், குரல் கட்டுப்பட்டது. கடிவாளம் பூட்டப்பட்ட குரலில் ஏற்ற, இறக்கங்கள் எளிதில் சாத்தியப்பட்டது.

உன் கண்களின் ஓரம்
எதற்காகவோ ஈரம்
கண்ணீரை நான் மாற்றுவேன்
வேதனை தீரலாம், வெறும்பனி விலகலாம்
வெண்மேகமே புது அழகிலே நாமும் இணையலாம்...

கண்களை மூடி குழைவாய் நெகிழ்ந்து பாடிக் கொண்டிருந்தபோது முரசின் ஓசை தலைக்குப் பின்னே வெகு சமீபமாய் கேட்டது. கதவு தட்டப்படும் சப்தம். திறந்தபொழுது, சல்மா முழுக்க நனைந்து வந்திருந்தாள். ’நல்ல மழை’ என்றவாறே உள்நுழைந்து ஆடைகளைக் களைந்து கொண்டிருந்தாள்.

‘விஸ்கி?’
‘சரி, ஆனா இங்கே வேணாம்டா. மாடிக்குப் போயிடலாம்’.
‘யுவர் விஷ்’

நானும் ஆடை களைந்து நிர்வாணமானேன். பிரம்மாண்டமான கருவானத்திலிருந்து பொழிந்து கொண்டிருந்த நீர்ப்பிரவாகத்தின் கீழே இருவரும் அருகருகே படுத்திருந்தோம்.

‘மிக்ஸிங் ஒன்னும் எடுத்துட்டு வரலை. மறந்துட்டேன்’

‘பரவாயில்ல’ என்றவாறு இரண்டு கோப்பைகளையும் மொட்டை மாடி தரையில் வைத்தாள். தூய மழைத்துளிகள் க்ளக் க்ளக் சப்தம் எழுப்பியவாறு கோப்பையில் இருந்த திரவத்தை நீர்க்கச் செய்தது. தனக்கேயுரிய பிரத்யேக சிரிப்புடன் என்னைப் பார்த்தவாறு ‘சியர்ஸ்’ என்றாள். அவள் வெண்ணிறக் கழுத்தின் வழியே அந்த பொன்நிற திரவம் இறங்குவது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அரைப்போத்தலுக்குப் பிறகு புரியாத மொழியில் புலம்பத் தொடங்கினாள். அவள் பூர்வீக மொழி. முதன்முதலாக இவளை ஒரு பாரில் சந்தித்த அன்றும் இதைப்போலவே புலம்பிக்கொண்டிருந்தாள். அமைதியாக அவதானித்ததில் அடிக்கடி அவள் ‘ஃபக் யூ ‘ என்று எங்கோ வெறித்த கண்களுடன் முணுமுணுப்பது தெரிந்தது. இன்றும் அதே.

‘ஹி ஸ்பாய்ல்ட் மை நேஷன். அந்த ஆளாலதான் நாங்க இன்னிக்கு இப்படி இருக்கோம். சுரணை இல்லாம! சுய சிந்தனை இருக்குற மக்கள் எங்க நாட்டுல குறைவு தெரியுமா?’ என்றாள்.

‘நோ மோர் பொலிடிகல் டாக்ஸ். நீ நெறய குடிச்சுட்ட. போதும்’

‘சரி,பேசலை. கம் பேபி, லெட்ஸ் மேக் லவ்’

‘இல்ல, வேணாம். யூ ஆர் லுக்கிங் ரெஸ்ட்லெஸ். ‘

‘கமான் மேன். உன்னைப் போல இல்ல நான். உன்னாலதான் தோல்விகளோட சமரசம் செஞ்சுக்க முடியாது. நாங்க தோல்விக்கு எங்களைப் பழக்கிக்கிட்டு 45 வருசம் ஆயிடுச்சு. என்னால தோல்வி, துரோகம் ரெண்டையும் இயல்பா ஏத்துக்க முடியும்’

‘நான் அப்படி சொல்ல வரலை. வீ ஆர் ட்ரங்கன் உனக்கு ஆர்கஸம் வரலைனா நான் கில்டியா ஃபீல் பண்ணுவேன்’

‘உனக்குதான் கில்டி கான்ஷியஸ் பிடிக்குமே’ என்றவாறே வெடித்து சிரித்தாள்.

‘மந்திரிச்சு விட்டமாதிரி வீக்டேஸ் முழுக்க திரிவ, ஃப்ரைடே ஈவ்னிங் வரை புலம்பிட்டே இருப்ப. அதான் எரிச்சலா இருக்கும். கொஞ்சம் பாவமாவும் இருக்கும்’

‘ஆமா, எனக்கு கில்டி கான்ஷியஸ் தேவைப்படுது, அப்போதான் வீக் எண்ட்ல அந்த மைண்ட் செட்டோட குடிக்க முடியும். காரணமில்லாம குடிச்சா அது இன்னும் வேதனைய அதிகப்படுத்துது.’ நானும் சிரித்தேன்.


‘நல்லா ரீஸன் சொல்றடா’ என்றவள் என்னைத் தள்ளிவிட்டு மேலே படர்ந்தாள். “ஆக்சுவலா, பாட்டு நல்லா இருந்துச்சு, நல்லாவே பாடுற. ‘நதியிலே புதுப்புனல், கடலிலே கலந்தது...’ செம லைன்ல. ஐ லைக் தட், தமிழ் ரொம்ப லைவ்வான லேங்வேஜ்” என்றவாறே கழுத்தின் பக்கவாட்டில் வாய் வைத்து உறிஞ்சத் தொடங்கினாள். தொலைவில் ஒரு மின்னல் கிளைத்துப் படர, மழை அடித்துப் பெய்து கொண்டிருந்தது.

Read more...

நிசப்தத்தில் கலத்தல்/ மழைக்கான காத்திருப்பு

*நிசப்தம் மேவிய
கடல்
கவிழ்ந்து மிதக்கும்
படகு


*தீராத வன்மத்தின்
இசை அளபெடைகளைத்
தொகுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்
எதனுள்ளும் அடங்காமல்
திமிறுகிறது
உன் காதல்


*என்னை
மிருகம் என்றழைக்கிறாய்
பேரன்பின்
பெயரால்
என்னைப் புசிக்கிறாய்.
உன் பெயெரென்ன சகி?


*மீண்டும் தித்திப்பாய்
இருக்கிறது
நுரைக்கும் மதுவும்
பொங்கும் இசையும்
பெருகும் காமமும்
ஒழுகும் குருதியும்
முத்தமிட்டுத் தீராத
உன் இதழ்களும்.


*வெடித்துவிழும்
காமத்தின்
விதையிலிருந்து
துளிர்க்கிறது
உனக்கான பிரத்தியேக
முத்தத்தின்
சுட்டுவிரல்.


*நிசப்தத்தின்
பேச்சொலியில்
எரிமலையின்
அமைதியெனத் தளும்பும்
கண்களில் இருந்து
பறக்கிறது
பெயர் தெரியாப் பறவை
நீ இருக்கும் திசை நோக்கி.


*மிதக்கும் தக்கையின்
ஏற்ற இறக்கத்தில்
துயில்கிறது
காலத்தின் நிசப்தம்^

^ ஏற்கனவே எழுதிய கவிதையிலிருந்து ஒரு வரி.

Read more...

இங்கே ஒரு காதல் கதை - 5

பார்வை-1

9

நேற்றைய இரவில் என்றைக்குமான அழைப்பைவிட அவள் குரலில் மகிழ்ச்சி தளும்பியது.

‘ஹேய், கிளம்பி ரெடியா இரு, லெட்ஸ் கோ ஃபார் டான்ஸ்’

‘நானே உனக்கு கால் பண்ணலாம்னு நெனச்சேன்,போகலாம்’

ஒளிரும் நதியின் ஊடாக கைப்பிடித்து நடக்கத் தொடங்கி அதிரத்துவங்கிய இசையில் துடிக்கத் துடிக்க நடனமாடி வியர்த்திருந்தாள்.

இசை சற்றே ஓய்ந்த தருணத்தில் ‘ஒன் டகீலா, ஸ்ட்ரெய்ட் ஷாட்’ என்றவாறு அருகே வந்து அமர்ந்தவளிடம் ‘நேற்றும் கனவில் வந்து இம்சித்த நீலவண்ணச் சிறகு தேவதை நீதானா?’ என்றேன்.

தனிமையின் நீண்ட சுவடுகளை அடையாளமாய்க் கொண்ட என் அவல வாழ்வின் வெளிப்படுத்தலும், அன்பிற்கு ஏங்கும் உச்ச பரிதவிப்பிலுமாய் அவள் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டேன். நெகிழ்வின் கைப்பற்றல்களை மென்மையாய் விடுவித்துக்கொண்டவள், பரிதாபமான பார்வையோடு சொன்னாள் ‘ப்ளீஸ்,குழப்பிக்காதடா!’


"மனதைப்பிளக்கும்
அரூப இசையுடன் நெடும்பயணத்தின்
மைல்கல்லில்
அமர்ந்திருக்கிறாள்
சிட்டுக்குருவிகள் பறந்துதிரியும்
இசைக்குறிப்புகளுக்கு சொந்தக்காரி"

Read more...

இங்கே ஒரு காதல் கதை - 4

7

‘இல்லடா,இது சரியா வரும்ணு தோணலை. விட்ரலாம்’

‘விட்ரலாம்னா... புரியல’

‘விட்ரலாம்னா... விட்ரலாம். அவ்வளவுதான்’

‘..............’

‘முறைக்காத. நிறைய பிரச்சினை வரும், ரெண்டு ஃபேமிலியும் அதிகமான இழப்பை சந்திக்கும்’

‘சும்மா அளக்காத. இத்தன நாள் இது உனக்கு தெரியாதா? உங்கப்பன் நல்லா அழகா, படிச்ச, வசதியான மாப்பிள்ளை பார்த்துருப்பான், அதான?’

‘எல்லாம் தெரிஞ்ச மாதிரி பேசாத’

‘ஏய், நிறுத்துடி...நான் உனக்காக கொச்சின் இன்ஸ்டிட்யூட் M.tech சீட்டை வேணாம்னு சொன்னவன்’

‘நானா உன்னப் போக வேணாம்னு சொன்னேன்’

‘அன்னிக்கு நீ அழுது ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணலை? உன்ன ஒரு நாள் பாக்காட்டியும் செத்துருவேன்னு சொல்லலை?’

‘இல்ல, நான் அழலை... அப்படி சொல்லவும் இல்லை ’

‘ங்கோத்தா... பொய் சொல்றியே வெக்கமாயில்லை’

‘ஏய்ய்... மரியாதையா பேசு’

‘மூணு வருசம் காதலிச்சவன்கிட்டயே இன்னொருத்தன கல்யாணம் பண்ணிக்கப்போறேன்னு கூலா சொல்ற... உனக்கென்னடி மரியாதை?’

‘லவ் பண்ணா? கல்யாணம் பண்ணிக்கன்னு சட்டம் சொல்லுதா?’

‘ஓ, சட்டத்தக் கேட்டுதான் மேடம் லவ் பண்ணீங்களா?’

‘என்ன பண்ணனும்கிற இப்போ?’

‘என்னைத் தவிர நீ யாரையும் கல்யாணம் செஞ்சுக்கக்கூடாது’

‘அத சொல்றதுக்கு நீ யாரு?’

‘என்னடி சொன்ன?’

‘இனிமேல், அடி புடின்ன... போலீஸ்ல ஈவ் டீசிங் கம்ளைண்ட் கொடுத்துருவேன்’

8

‘நான் அவன எப்டிலாம் லவ் பண்ணேன் தெரியுமா?’

‘புலம்புறத நிறுத்துறியா?’

‘இல்லடா, என்கிட்ட என்ன குறை கண்டான் அவன்... எப்படி இன்னொருத்திய..சே, நெனைக்கவே கஷ்டமா இருக்குடா’

‘ம்..ம்ம்..’

‘வாய் விட்டுக் கத்தி அழணும் போல இருக்குடா’

‘சரி, அழு’

‘உடனே என்னைய கோழைன்னு நெனைக்காத.... நான் அழுவுறனா?’

‘கண்ல இருந்து தண்ணி வந்தா அதை அப்படி சொல்றதுதான் வழக்கம்’

‘முடியலடா, அடக்க நெனைக்கிறேன், அடக்கிக்க முடியலை’

‘சரி...சரி.. இங்க பார்... என்னயப் பார்’

‘உன் தோள்ல சாஞ்சுக்குட்டா நீ என்னை தப்பா நெனப்பியா? சாஞ்சுக்குறேண்டா ப்ளீஸ்’

‘......’
‘.....’
‘ஏய்ய்ய்... ஏண்டா கன்னத்துல முத்தம் கொடுத்த?’

‘நீ அழறப்போ ரொம்ப அழகா இருக்க... அதான்’

‘அப்படியா?! அப்புறம் ஏண்டா அவன்... இன்னொருத்திய..?’

‘ப்ச், ப்ளீஸ்... வேணாமே’

‘ம், சரி. வேணாம்... நாம இப்படி கட்டிப்புடிச்சுட்டே இருந்துடலாமாடா?’

‘ம்... இருந்துடலாம்.’

Read more...

இங்கே ஒரு காதல் கதை - 3

5

“மழையின் மீதான
பெருவிருப்புகளை
மீட்டெடுக்கிறது
இந்த காதல்
உன் கூந்தல் இழைபற்றி
பறந்து கருவானில் படரும் வேட்கை...”

‘ஏய் நிறுத்து..ஹோல்ட் ஆன்...ஸ்டாப் திஸ் நான்சென்ஸ் மேன்’
‘என்ன ஆச்சு?’
‘உனக்கு என்ன வேணும்? ஏன் இப்படி கவிதைன்ற பேர்ல மொக்கை போட்ற?’
‘ஹூம், ஏன் பிடிக்கலையா?’
‘இந்த காதல் - இல்ல அது. க் விட்டுட்ட... ‘
‘புத்திசாலி பொண்ண லவ் பண்ணா இதான் பிரச்சினை’
‘கண்டிப்பா. லவ் பண்றதுன்னு முடிவெடுத்தப்பவே நீ முட்டாளாயிட்ட. அப்புறம் என்ன புதுசா கவலைப்படுற?’
‘உன்கிட்ட நான் முட்டாளாவே இருந்துட்டுப்போறேன்’
‘நீ ஏன் என்கிட்ட இவ்ளோ சப்மிஸிவா போகணும். அடிமை மாதிரி இருக்காத, இயல்பா இரு’
‘அடிமைதான் - உன் அன்புக்கு’
‘இப்படி வசனம் பேசுறத நிறுத்தமாட்டியா? எல்லா முட்டாளும் அடிமையாகிறதில்லை... எல்லா அடிமையும் முட்டாளும் இல்லை’

‘ப்ளீஸ், இந்த வியாக்யானத்தை நிறுத்து’
‘சரி, நிறுத்திட்டேன். வா காதலிக்கலாம்’

6

‘ஏம்பா, இவ்ளோ குளிரா இருக்கு?’
‘ஏசி ஹோட்டல்னா அப்படித்தான் இருக்கும்’
‘நல்லாயிருக்குல்ல’
‘ம்.ம்ம்’
‘ஏம்பா ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க?’
‘அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லை. என்ன சாப்பிடுற சொல்லு’
‘நீயே சொல்லுப்பா’
‘நீதான இங்க வரணும்னு ஆசைப்பட்ட. நீயே சொல்லு’
‘கோவமா?’
‘அப்டிலாம் இல்ல. சீக்கிரம் ஆடர் கொடு’
‘ம், சரி’
‘எதுன்னாலும்100 ரூபாய்க்குள்ள முடியுற மாதிரி சொல்லு’
‘ம், சரி... என்ன எதுவுமே 45 ரூபாய்க்கு குறைச்சலா இல்ல?’
‘நீதானடி நேத்து குதிச்ச, இங்க திங்க வரணும்னு. இப்ப நொய் நொய்னு கேள்வி கேக்குற?’
‘இல்லப்பா. எனக்கு இவ்ளோ ஜாஸ்தியா இருக்கும்னு தெரியாது’
‘ஹும்ம்ம்...சரி விடு, எனக்கு எதும் வேணாம். நீ நல்லா சாப்பிடு’
‘இல்லப்பா, வாங்க போலாம். சாப்பிட்டா ரெண்டு பேரும் சாப்பிடணும். இல்லாட்டி வேணாம்.’
‘அடி லூசு, கோவிச்சுக்கிட்டியா?’
‘சே, அதெல்லாமில்ல.’
‘சரி, சாப்பிடலாம். ரெண்டு தோசை சொல்லவா?’
‘ம், சொல்லுங்க’
‘வெளில ஜாதிப்பூ விக்கிறாங்க பார். போறப்போ வாங்கிக்கலாம். ம்?’
‘ம், சரி. ரெண்டு முழம்’.

Read more...

இங்கே ஒரு காதல் கதை - 2

3

‘இடுப்ப ஆட்டாத’

‘ஏய்... நேரா பாரு. பேலன்ஸ் பண்ணு’

‘’’ப்ச்ச், சொன்னா புரியாதா? நேரா பாரு’

‘சரிடா, திட்டாத’

‘பாவாடை ஒன்னுதான் குறச்சல். ஏத்திக்கட்டிக்கோ’

‘கெண்டக்கால் தெரிய ஏத்திக்கட்டிருக்கிறத ஆயா பாத்தா சூடு வச்சுடும்’

‘வைக்கும், வைக்கும்... வைக்கிறவரைக்கும் நான் வேடிக்கை பார்த்துட்டு இருப்பேன்னு நெனச்சியா?’

‘பின்ன, என்ன பண்ணுவியாம்?’

‘அதப்பண்றப்போ சொல்றேன். இப்போ நீ இடுப்ப ஆட்டாம, நேரா பார்த்து ஓட்டு’

‘ம்ம். நீயும் கொஞ்சம் சீட்டை மட்டும் பிடியேண்டா’

‘ஏன்? என்னாச்சு?’

‘இடுப்புல கை வச்சா கூச்சமா இருக்கு’

‘ஏன் அப்படி?’

‘போடா மக்கு... அது அப்டித்தான்’

4

‘இப்போ என்னடி? உனக்கு என்ன பிரச்சினை?’

‘கொஞ்சம் பாருடா... நான் பாவமில்லையா?’

‘இந்த உலகத்துல மனுசனா பிறந்த எல்லாருமே பாவந்தான்’

‘நான் என்ன கேக்குறேன்... நீ என்ன சொல்றடா? என்னய கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்னு சொன்னேல்ல?’

‘அப்போ சொன்னேன். இல்லைனு சொல்லலையே. ஆனா சூழ்நிலை மாறிடுச்சு. நிறைய பிரச்சினை இருக்கு எனக்கு. இருக்குற வேலைய காப்பாத்திக்க முடியுமான்னு தெரியல. இதுக்கு நடுவுல தம்பி படிப்பு, அக்கா கல்யாணம் அது இதுன்னு’

‘புளிச்சுப்போன காரணம் சொல்ற. ஏன், என்னயக் காதலிக்கிறப்போ தெரியாதா? உனக்கு ஒரு அக்கா இருக்குறதும், தம்பி படிக்கணும்கிறதும்?’

‘நீ விதண்டவாதம் பேசிட்ருக்க. கெளம்பு. அப்புறமா பாக்கலாம்’

‘அப்புறமா என்ன பாக்கிறதுக்கு இருக்கு?, வேணாண்டா, தாங்கமாட்டேன். செத்துப் போயிருவேன்டா’

‘அதச் செய்யேன்டி முதல்ல. நானாவது நிம்மதியா இருப்பேன்’

Read more...

இங்கே ஒரு காதல் கதை - 1

1

'போகாத, நில்லு'

'எதுக்கு?'

'நான் உன்ன அளவுக்கு அதிகமா காதலிக்கிறேன், புரிஞ்சுக்க'

'அது என்ன, காதல்ல அளவு அதிகமான காதல், குறைவான காதல்னுலாம் இருக்கா என்ன? டேய், காதலிச்சா முழுசா காதலிக்கணும். வெறுத்தாலும் முழுசா வெறுக்கணும். மனசுக்குள்ள கட்டம் போட்டு வச்சுக்கிட்டு போலியா வாழ முடியாது. நீ இன்னும் மெச்சூர் ஆகல. டயலாக் விடாம போய்டு'

'இல்ல, நீ இல்லாட்டி செத்துருவேன்'

'செத்துடு'.

2

'என்னடா, அப்படி பாக்குற?'

'இல்ல, சேலை கட்டிருக்கப்ப இவ்வளவு அழகா இருக்கியே, சேலை கட்டாம..'

'ச்சீய், எப்போ பாரு.. உனக்கு இந்தப் பேச்சுதானா?'

'இல்லம்மா, சேலை கட்டாம-சுரிதார்ல எப்படி இருப்பன்னு சொல்ல வந்தேன்'

'பொறுக்கி, உன்ன எனக்குத் தெரியாது. என்ன பக்கத்துல வச்சுக்கிட்டே ஒருத்திய விடமாட்டே'

'அழகெல்லாம் ரசிக்கப்படணும் கண்ணம்மா'

'ஓ! என்னய யாராவது ரசிச்சா?'

'சே! என் அளவுக்கு மத்தவங்க ரசனையும் மோசமா இருக்காதுன்னு நம்புறேன்...'

'ராஸ்கல்... உன்ன...என்ன பண்றேன் பாரு'

'ஏய், நெஞ்சுல குத்தாதடி... மாரடைச்சு செத்துட கித்திடப் போறேன்'

'செத்துடு'.

Read more...

திற - குறும்படத் திரையிடல் & திறனாய்வு - வாழ்த்துகள் பிரின்சு!

கடந்த 17ஆம் தேதி மாலை ருஷ்ய கலாச்சார மையத்தில் நண்பன் பிரின்சு என்னாரெசு பெரியாரின் “திற” குறும்படம் திரையிடல் மற்றும் திறனாய்வு வெகு சிறப்பாக நடைபெற்றது. திராவிடர் கழக தலைவர் திரு.வீரமணி, திரைப்பட இயக்குனர் திரு S.P. ஜனநாதன், திரு. ‘நக்கீரன்' கோபால், திரு. சுப.வீ, வழக்குரைஞர் அருள்மொழி மற்றும் பலர் கலந்துகொண்டு குறும்படத்தைத் திறனாய்வு செய்தனர். அவர்கள் பேசியதை பதிவாக்கினால் 3 அல்லது 4 பதிவாகப்போடலாம்! ஆதலால் இங்கே, ஒரு நண்பனாய் மட்டுமே கலந்துகொண்ட என் பார்வையும், சில நினைவுப்பகிர்தல்களும் மட்டும்!

“திற” குறும்படத் திரையிடல் நிகழ்வில் கலந்துகொண்டது எனக்கு மிக நெகிழ்வான ஒரு தருணம். அரங்கினுள் இருந்தபோது எங்களது கல்லூரிக்காலத்தை - எல்லோருக்கும் போலவே வசந்தகாலமாய் இருந்த பருவத்தை - இனி என்றுமே திரும்பாத நாட்களை நினைவில் உணரத் தொடங்கினேன். மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழகத்தின் ‘Intercollege competition’ல் 120 கல்லூரிகளுடன் போட்டியிட்டு மூன்று கோப்பைகளை வென்று ‘Zone D Champions’ என்கிற அடையாளத்தோடு தல்லாகுளம் பகுதியை அலறவிட்ட அன்று என்ன உணர்வு இருந்ததோ அதே உணர்வில் இன்றும் இருந்தேன். கல்லூரி சரித்திரத்திலேயே கிட்டியிராத அந்த வெற்றிக்குக் காரணமாக இருந்த எங்கள் மூவரையும் பார்த்து “இந்த காலெஜோட தூண்கள்டா நீங்க, எழுதி வச்சுக்கங்க, நீங்க மூணு பேரும் மிகப்பெரிய இடத்துக்கு வருவீங்க. அன்னைக்கும் இதே வார்த்தையை நான் திரும்பவும் சொல்வேன்” என்று உணர்ச்சி மேலிட்டு கட்டிக்கொண்ட தமிழாசான் முனைவர். முருகேசன் கண்களில் நிழலாடினார். மூவரில் குரு- icici வங்கியின் 24 x 7 ஊழியனாயும், நான் கடலியலில் பவளப்பாறை ஆராய்ச்சியாளனாய் மாறி கடலுக்குள் குதித்துக்கொண்டும் இருக்கிறோம். முருகேசன் அய்யா ஆசைப்பட்டது போல பிரின்சு மட்டுமே இன்று கலைத்துறையில் ஒரு இடத்திற்கு வந்திருக்கிறான்.

திறனாய்வின் போது பிரின்சுக்குக் கிடைத்த ஒவ்வொரு பாராட்டுக்கும் அவனும், அவனது படைப்பும் தகுதியானவையே! மறைந்த பாகிஸ்தானிய எழுத்தாளர் சதத் ஹஸன் மாண்டோ அவர்களின் “கோல் தோ”(Open it) சிறுகதையை எடுத்துக்கொண்டு அதற்கு திரைக்கதை அமைக்கும் சவாலான வேலையை மிக நேர்த்தியாக செய்துள்ளான். இந்திய - பாகிஸ்தான் பிரிவினைக் கலவரத்தின்போது தன் தந்தையைப் பிரிந்துவிட்ட மகளுக்கு ஏற்படும் அவலமும், கதை நெடுக தன் மகளைத் தேடித்திரியும் தந்தையும்தான் கதைக்கரு. இதை மாண்டோ சிறுகதையில் நேர்த்திக்காட்டிய விதம் வார்த்தைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது. ஒவ்வொரு கலவரத்தின் போதும், போரின் போதும் பெண்கள் மீது செலுத்தப்படும் வன்முறை உலகெங்கும் பொதுவானது, அதற்கு சாதி, மத, இன ரீதியிலான அடையாளங்கள் கிடையாது என முகத்தில் அறைந்து சொல்லும் கதை. அதிலும் கதையின் முடிவு நம்மை உறையவைக்கக்கூடியது.

‘கோல் தோ’ சிறுகதையின் மூலம் மட்டுமின்றி மாண்டோ படைப்புகள் மூலமாக தங்கள் முகமூடிகள் கிழிவதைச் சகியாத மதவாதிகளும், பிற்போக்குவாதிகளும் மாண்டோ மீது செலுத்திய அடக்குமுறை கொடுமையானது. இன்று அந்தப் பிற்போக்குவாதிகளில் யாரும் உயிரோடிருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் தன் படைப்புகளின் வழியே மனிதநேயத்துக்கும், அன்புக்கும் ஆதரவாக; வன்முறைக்கும், அடக்குமுறைக்கும் எதிராக தீராத பிரகடனங்களைப் பரப்பியபடி இருக்கும் மாண்டோ, பிரின்சு போன்ற அடுத்த தலைமுறை படைப்பாளிகள் மூலம் இன்றும் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்.

இந்திய-பாகிஸ்தான் பிரிவினைக் கலவரத்தின் பின்னணியில் நடக்கும் கதையை பிரின்சு குஜராத் - கோத்ரா ரயில் எரிப்பைத் தொடர்ந்து நடந்த கலவரப் பின்புலத்தில் நடப்பதாகக் காட்டியுள்ளான். அந்த சிறுகதை எழுதப்பட்டு 50 வருடங்கள் கடந்தபின்பும் அப்படியே இன்றும் பொருந்திப் போவதுதான் வரலாற்று சோகம். “கிழிக்கப்படும் யோனிகளின் சப்தம் தூங்கும் கடவுளர்களை எழுப்புவதற்கான இசை” என்ற அய்யனாரின் வரிகள் படம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போது நினைவுக்கு வந்து குற்றவுணர்வைக் கூட்டியது.

மாற்றுத் திறனாளர்களுக்கான ஒரு திரைப்படத்தை இயக்கிவரும் இயக்குனர் பாத்திமாபீவி அழுதுகொண்டே இக்குறும்படம் குறித்து தன் கருத்துக்களை பதிவு செய்த வேறொரு அரங்கில் நானும் இருந்தேன். சூலாயுதங்களைக் கொண்டு வயிற்றைக் கிழித்து கருவை எடுத்துத் தீயிலிட்ட கொடூரத்தை அவர் உடல் நடுங்கியபடி விவரித்தபோதும், நேர்மையான அணுகுமுறைக்கு நன்றி என்று சொல்லியபோதும், இப்படம் அவர் மனதை எந்தளவுக்கு பாதித்திருக்கிறது என்பதை என்னால் உணர முடிந்தது.

தனது D.F.Tech ப்ராஜெக்ட் ஆக இத்தகைய ஒரு கதையை தேர்வு செய்யவே ஒரு அசாத்திய துணிச்சல் வேண்டும். அதுவும் கொடுக்கப்பட்ட மிகக்குறைந்த வசதிகளை வைத்துக்கொண்டு 4 நாட்களில் மொத்த ஷெட்யூலையும் முடித்து சிறந்த ஒரு குறும்படத்தைக் கொடுத்திருப்பது உன் மீதான நம்பிக்கைகளையும், எதிர்பார்ப்புகளையும் அதிகப்படுத்துகிறது நண்பா! சராசரியான ஒன்றிரண்டு க்ளிஷேக்களைத் தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால் 14 நிமிடங்களில் ஒரு பார்வையாளனுக்கு இப்படம் உண்டாக்கும் மனக்குமைச்சல் அதிகம். நிச்சயம் ஒரு சமூகமாற்றத்தை உண்டாக்கும் இக்குறும்படத்திற்கு சிறந்த ஒளிப்பதிவுக்காக தமிழக அரசின் விருது என்பது குறைந்த மதிப்பீடே. இயக்கம் உட்பட மற்ற துறைகளிலும் இக்குறும்படத்திற்கு சிறப்பான ஒரு இடம் தரப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

நீ சிகரங்கள் தொடவேண்டும் நண்பா... வாழ்த்து சொல்லிக்கொள்வது நமக்குள் வழக்கமில்லை... எனினும் என் உணர்வுகளைப் பகிரவேண்டும் எனத் தோன்றியதால் இந்தப் பதிவு.

Read more...